Chapter 4

Chapter 4

Napalingon siya kay Lucien. 

“Ah, wala naman. It's just…” Muli niyang tiningnan ang litrato. “Parang pamilyar kasi ang school na 'to.”

Tumango-tango lang ang lalaki, habang naglalakad palapit sa kinaroroonan niya.

“Dito rin po ba kayo nag-aral?”

“Yes.”

Nanlaki ang kaniyang mga mata. Kumunot-noo siya, at hindi  makapaniwala sa narinig.

“Really? Anong year ka nag-graduate?”

“Why?”

“Wala lang. Kasi parang same school tayo.”

Bahagyang ngumiti si Lucien.

“I know.”

Kumunot pa lalo ang kaniyang noo.

“You know?”

“Yes.”

“Then… magkakilala na ba tayo noon?”

Sandaling natahimik ang lalaki.

Hindi niya alam kung bakit biglang nagbago ang ekspresyon nito. Kanina ay napakalamig at seryoso nitong kausap, ngunit ngayon ay tila may kung anong alaala itong binabalikan.

“Lucien?”

Muli itong tumingin sa kaniya.

“Do you remember helping someone back in senior high school?”

“Helping someone?”

“Yes. Someone who had almost nothing back then.”

Napaisip siya. Marami siyang nakilalang estudyante noong senior high school. At sa abot ng kaniyang makakaya ay tinutulungan niya ang mga nangangailangan, lalo na iyong mga kaklaseng walang pambili ng pagkain o gamit sa paaralan.

Ngunit hindi niya maalala kung may nakilala siyang Lucien Alexander Monteverde.

“I'm sorry, pero hindi ko maalala,” nahihiya niyang pag-amin. “Marami kasi akong nakilala noon. Were we classmates?”

“No.”

“Schoolmates?”

“Yes.”

“Then paano kita natulungan?”

Hindi agad sumagot ang lalaki. Sa halip ay muling napatingin ito sa lumang litrato.

“You helped me during a time when I had almost nothing to be proud of.”

Napakurap siya.

“Me?”

“Yes, Armea. You.”

Hindi siya makapaniwala. Paanong ang isang bilyonaryong tulad ni Lucien Alexander Monteverde ay nagsasabing minsan niya itong tinulungan noong wala pa itong halos maipagmamalaki?

“Pero hindi talaga kita maalala,” mahina niyang sabi.

“It's okay.”

“Hindi ka ba nagagalit?”

“Why would I?”

“Kasi naaalala mo ako, pero hindi kita maalala.”

Bahagyang umangat ang sulok ng mga labi nito. “You don't have to remember me, Armea. Naiintindihan ko naman kung hindi mo matandaan ang lahat ng natulungan mo.”

Hindi niya alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng kaniyang puso.

“Then bakit parang ang dami mong alam tungkol sa akin?”

Matagal siyang tinitigan ni Lucien.

“Because I never forgot you.”

Nanigas siya sa kaniyang kinatatayuan.

Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman sa sinabi nito.

“L-Lucien…” ngunit bago pa niya matuloy ang sasabihin, biglang itong nagsalita. 

“You should go. Your driver is waiting downstairs.”

Napakunot-noo at tiningnan niya ito ng may pagtataka.

“P-Paano mo nalaman na may driver akong kasama?”

Hindi sumagot ang lalaki. Sa halip ay kinuha nito ang telepono sa mesa.

“Cassandra, please escort Miss Alarcon downstairs.”

Napatingin siya rito. Marami pa sana siyang gustong itanong. Ngunit malinaw na ayaw na nitong ipagpatuloy ang kanilang pag-uusap. Kaya wala na siyang nagawa kundi kunin ang kaniyang handbag.

“Thank you for your time.”

“You're welcome, Armea.”

Dahan-dahan siyang tumalikod at naglakad palabas ng opisina.Ngunit kahit nakasakay na siya sa elevator ay hindi pa rin maalis sa kaniyang isipan ang mga sinabi ng lalaki.

“Because I never forgot you.”

Napahawak siya sa kaniyang dibdib. Sino ba talaga si Lucien Alexander Monteverde? At bakit pakiramdam niya ay hindi lamang ang pagliligtas sa kumpanya ng kaniyang ama ang dahilan kung bakit gusto siya nitong pakasalan?

SAMANTALA, sa loob ng opisina ay nanatiling nakatingin si Lucien sa pintong nilabasan ng dalaga.Ilang sandali pa ay dahan-dahan niyang kinuha ang lumang graduation photo sa ibabaw ng mesa.Marahang hinaplos ng kaniyang hinlalaki ang isang bahagi ng litrato.

“Hindi mo pa rin talaga ako naaalala, Armea. But it's okay, natural lang naman iyon gayong hindi naman ako importane sa iyo noon.” mahina niyang bulong.

Bahagyang ngumiti siya, ngunit may lungkot sa kaniyang mga mata.

“It's okay. I've waited for years.”

Muli niyang tiningnan ang litrato.

“I can wait a little longer.”