CHAPTER 6

CHAPTER 6 

MAAGANG nagising si Armea dahil sa sinag ng araw na pumapasok sa malaking bintana ng kaniyang silid. Ilang sandali pa siyang nanatiling nakahiga habang pinagmamasdan ang kisameng hindi pamilyar sa kaniya.

Napakurap siya nang maalalang wala na pala siya sa mansiyon ng kaniyang ama. Nasa bahay na siya ng kaniyang asawa.

Oo, Asawa.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwalang kasal na siya kay Lucien Alexander Monteverde. Isang lalaking halos wala pa siyang alam tungkol sa pagkatao nito, ngunit ngayon ang magiging bahagi na ng kaniyang buhay.

Napabuntong-hininga siya bago dahan-dahang bumangon. Hindi naman siya nagsisisi sa naging desisyon niya. Ngunit hindi rin niya maikakailang naninibago siya sa kaniyang bagong sitwasyon.

Kahapon lamang ay isa siyang dalagang malayang umuuwi sa sariling bahay. Ngayon ay may asawa na siya at nakatira na sa isang mansiyong halos hindi niya kabisado ang bawat sulok.

Napatingin siya sa kaniyang kaliwang kamay. Nandoon ang isang kumikinang na wedding ring na personal na isinuot ni Lucien sa kaniyang daliri.

Hindi niya maiwasang maalala ang naging seremonya kahapon. Lalo na ang ginawa ng lalaki nang tangkain siyang ipahiya ni Seraphina sa harap ng kanilang mga bisita.

“My wife doesn't need to explain her previous relationship to anyone.”

Hindi niya alam kung bakit hanggang ngayon ay paulit-ulit na bumabalik sa kaniyang isipan ang mga salitang iyon.

Marahil ay dahil hindi siya sanay na may taong nagtatanggol sa kaniya.

Simula nang mamatay ang kaniyang ina ay natutuhan na niyang ipaglaban ang sarili. Sa tuwing may ginagawa si Seraphina upang saktan siya, madalas ay siya pa ang napapagalitan ng kanilang ama. Kaya noong ipinagtanggol siya ni Lucien, hindi niya alam kung ano ang dapat maramdaman.

Masaya ba siya? O natatakot lamang siyang masanay sa isang bagay na maaari ring mawala sa kaniya balang araw?

Napailing siya. “Stop overthinking, Armea,” mahinang saway niya sa sarili.

Bumangon na siya at nagtungo sa banyo upang maligo. Pagkatapos ay nagsuot siya ng simpleng cream-colored blouse at maong pants. Hindi naman niya kailangang magbihis nang magarbo dahil balak niyang dumaan sa kaniyang café ngayong umaga. Kailangan niyang kumustahin ang mga empleyado at tingnan kung maayos ang operasyon.

Kahit may asawa na siyang bilyonaryo, hindi ibig sabihin noon ay pababayaan na niya ang negosyong matagal niyang pinaghirapan. Iyon ang isa sa mga bagay na hinding-hindi niya isusuko.

Paglabas niya ng silid ay agad niyang nakita ang isang kasambahay na may dalang malinis na mga tuwalya.

“Good morning, Madam!” magalang nitong bati.

Bahagya siyang napangiti.

“Good morning din po. Pero puwede bang Armea na lang ang itawag ninyo sa akin?”

Nagulat ang babae. “Ay, hindi po puwede, Madam. Baka pagalitan po kami ni Sir Lucien.”

Napakunot ang kaniyang noo.

“Bakit naman kayo papagalitan?”

“Eh, kayo na po kasi ang asawa ni Sir. Natural lang pong Madam ang itawag namin sa inyo.”

Napabuntong-hininga siya. “Okay, pero hindi n'yo naman kailangang kabahan kapag kausap ako. Hindi naman ako nangangagat.”

Napangiti ang kasambahay.

“Opo, Madam.”

Napailing na lamang siya bago nagpatuloy sa paglalakad. Hindi niya alam kung matatawa o maiinis sa bagong tawag sa kaniya.

Madam Monteverde. Haha! 0Parang hindi pa rin bagay sa kaniyang pandinig.

Pagdating sa unang palapag ay agad siyang sinalubong ng isang babaeng nasa edad singkuwenta.

“Good morning, Madam. I'm Elena, ang head housekeeper po rito.”

“Good morning po, Tita Elena.”

Agad na napakurap ang babae.

“T-Tita?”

“Opo. Okay lang po ba?”

“Madam, hindi n'yo na po kailangang tawagin akong Tita.”

“Bakit naman? Mas matanda po kayo sa akin. At saka mas komportable akong tawagin kayong Tita Elena.”

Bahagyang ngumiti ang babae.

“Kung iyon po ang gusto ninyo.”

“Thank you po. By the way, nasaan po si Lucien?”

“Nasa dining area na po si Sir. Kanina pa po kayo hinihintay.”

Napakurap siya.

“Hinihintay ako?”

“Opo, Madam. Hindi pa nga po siya nagsisimulang mag-almusal.”

Napatingin siya sa malaking wall clock.

Alas-otso na ng umaga. Hindi ba dapat nasa opisina na ang lalaki sa ganitong oras?

“Hindi po ba siya malalate sa trabaho?”

Bahagyang ngumiti si Elena.

“Si Sir naman po ang boss, Madam.”

Hindi niya napigilang matawa. “Sabagay.”

Inihatid siya ni Elena sa dining area.

Pagpasok niya ay agad niyang nakita si Lucien na nakaupo sa dulo ng mahabang mesa. Nakasuot ito ng puting long-sleeved polo na nakatupi hanggang siko. May hawak itong tablet habang tahimik na nagbabasa. Hindi niya maikakailang napakaguwapo ng lalaki kahit simpleng damit lamang ang suot nito.

Ngunit agad niyang inalis ang tingin nang mapansing napatingin ito sa kaniya.

“Good morning,” bati ni Lucien.

“Good morning.”

“Did you sleep well?”

Tumango siya habang lumalapit sa mesa.

“Yes. Medyo nanibago lang ako sa kama.”

“Is there something wrong with it?”

“Wala naman. Sobrang laki lang kasi. Pakiramdam ko kahit gumulong ako nang sampung beses, hindi pa rin ako mahuhulog.”

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ng lalaki.

“Then I suppose that's a good thing.”

Napangiti siya.

“Siguro nga.”

Hinila ni Lucien ang upuang katabi nito.

“Sit.”

Sandali siyang natigilan bago umupo.

Hindi niya inaasahang personal pa nitong ihihila ang upuan para sa kaniya.

“Thank you.”

“You're welcome.”

Ilang sandali pa ay lumapit ang isang kasambahay upang maghain ng kanilang almusal.

Napatingin si Armea sa mga pagkaing nakahanda sa mesa.

May garlic rice, scrambled eggs, bacon, fresh fruits, at isang maliit na plato ng pancakes.

Ngunit ang mas nakakuha ng kaniyang atensiyon ay ang isang baso ng iced coffee na inilagay sa kaniyang harapan.

Napakurap siya.

“Iced coffee?”

“Yes,” sagot ni Lucien habang ibinababa ang tablet.

“Paano mo nalaman na ito ang gusto kong inumin sa umaga?”

“Isn't that what you usually drink?”

Natigilan siya.

“Usually, yes. Pero paano mo nalaman?”

Sandaling tumingin ang lalaki sa kaniyang baso bago muling ibinaling ang atensiyon sa kaniya.

“I asked.”

“Kanino?”

“Your café staff.”

Napakurap siya bago napatawa nang mahina.

“Seriously?”

“Is there something wrong?”

“Wala naman. Nagulat lang ako. Hindi ko kasi inakalang magtatanong ka pa tungkol sa paborito kong inumin.”

“It's not a big deal, Armea.”

Para rito ay maaaring hindi iyon malaking bagay. Ngunit para sa kaniya, iba iyon.

Sa loob ng tatlong taong relasyon nila ni Ethan ay ilang beses nitong nakalimutan kung anong kape ang gusto niya. Minsan pa nga ay binilhan siya nito ng hot black coffee kahit alam nitong hindi siya mahilig sa mapait.

Hindi naman niya iyon ginawang big dealnoon. Ngunit ngayong nakikita niyang may taong kusang nag-aalala sa maliliit na bagay tungkol sa kaniya, hindi niya maiwasang mapaisip.

“Armea?”

Napakurap siya.

“H-Ha?”

“Is something bothering you?”

Agad siyang umiling.

“Wala. May naalala lang ako.”

Hindi na nagtanong pa si Lucien.

Sa halip ay inilapit nito sa kaniya ang plato ng pancakes.

“Eat. You said you have to visit your café today.”

Napatingin siya rito.

“Pati iyon alam mo?”

“You mentioned it yesterday.”

“Ah, oo nga pala.”

Napakamot siya sa kaniyang batok. Hindi niya alam kung bakit parang ang dali niyang makalimot kapag kaharap ang lalaki.

Tahimik silang nagsimulang kumain.

Paminsan-minsan ay napapatingin si Armea kay Lucien na abala sa pagtingin sa kaniyang cellphone. Hindi naman ito nagsasalita nang marami, ngunit hindi rin siya nakakaramdam ng pagkailang.

Kakaiba. Akala niya ay magiging mahirap ang unang umaga nilang mag-asawa. Ngunit sa ngayon ay tila ordinaryong almusal lamang ito ng dalawang taong unti-unting nakikilala ang isa't isa.

“By the way,” biglang sabi niya.

Napatingin si Lucien.

“Yes?”

“Puwede ba akong magtanong?”

“Of course.”

“Hindi ka ba talaga nagagalit na hindi tayo magkasama sa iisang kuwarto?”

Bahagyang tumaas ang kilay nito.

“Why would I be angry?”

“Kasi… asawa mo ako.”

“I know.”

“Then hindi ba weird na magkahiwalay tayo ng silid?”

Sandaling tinitigan siya ng lalaki.

“Do you want us to share a room?”

Agad siyang nabulunan sa iniinom na kape.

“W-What?!”

Mabilis niyang ibinaba ang baso habang bahagyang umuubo. Napakunot-noo si Lucien at agad na iniabot sa kaniya ang isang baso ng tubig.

“Easy, Armea.”

Tinanggap niya iyon at uminom.

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin!”

“Then what do you mean?”

“Ang ibig kong sabihin, baka kasi isipin ng mga tao na hindi tayo totoong mag-asawa dahil magkahiwalay tayo ng kuwarto.”

Bahagyang sumandal ang lalaki sa kaniyang upuan.

“Do you care about what other people think?”

Natigilan siya.

“Hindi naman.”

“Then there's no problem.”

Hindi siya agad nakasagot. Tumingin lang siya rito.

“Besides,” pagpapatuloy ni Lucien, “I already told you that I won't force you into anything you're not comfortable with.”

Napayuko siya.

“I know.”

“And I intend to keep that promise.”

Sa hindi niya maipaliwanag na dahilan ay biglang uminit ang kaniyang magkabilang pisngi.

“Okay,” mahina niyang sagot.

Bahagyang ngumiti ang lalaki bago muling ipinagpatuloy ang pagkain.

Samantalang si A

rmea ay tahimik na napahawak sa kaniyang dibdib.

Ano ba 'to? Bakit parang napakadali para sa lalaking ito na sabihin ang mga bagay na nagpapabilis sa tibok ng kaniyang puso?

Hindi naman sila totoong nagmamahalan. Contract marriage lamang ang mayroon sila. Kailangan niyang tandaan iyon.