MYZTERY HORO ::: EP.4

“บ้าป่ะวะ -.-”

เอ๊ะ... ว่าไงนะ =[]=!!!

จังหวะที่ฉันกำลังโอดโอย ผู้ชายหน้าวอกๆขาวๆตรงหน้าก็พึมพำออกมาแถมยังถอดแว่นตาไปเกี่ยวคอเสื้อฮาวายที่ใส่แบบชิลๆ แล้วส่งสายตาเหมือนฉันเป็นตัวประหลาดมาให้

“แอร์พอร์ตไทยเอาคนบ้ามาเต้นแร้งเต้นการับนักท่องเที่ยวตั้งแต่เมื่อไหร่ -.-”

หนอยยยย =[]=!

“นี่นาย! เอิ่ม หมายถึงพี่ชายอ่ะ มองเห็นด้วยหรอ ไม่ได้ตาบอดหรอคะเนี่ย o_O?”

ฉันเท้าเอวตอบกลับไป แต่เพิ่งนึกได้ว่าพ่อหนุ่มผิวขาวเผือกตรงหน้าดูแล้วน่าจะแก่กว่า แถมพี่แกก็มองเห็นด้วยนี่ โธ่ เห็นใส่แว่นดำไอ้เราก็อุตส่าห์รู้สึกผิดที่เป็นภาระคนตาบอดตั้งนานสองนานนะคะเนี่ย -*-

“หลบ”

เจ้าของร่างสูงที่หน้านิ่งๆพูดกับฉันแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่เดี๋ยวดิ...

“เดี๋ยวค่ะ เดี๋ยวๆ หนูพูดด้วยอยู่นะ ไม่มีมารยาทเลยอะ”

ฉันก้มไปโกยซากมือถือที่แตกละเอียด แล้วรีบวิ่งเข้าไปขวางคนที่ทำหน้าเอือมๆเต็มที

“มีไร จะร้องลิเกให้ดูอีกไง๊?”

ไอ้พี่หน้าเผือกลอยหน้าลอยตาใส่ฉัน แล้วหลุดขำในใจแน่นอนสังเกตจากสายตาแพรวพราวที่พี่แกมอง

“ลิเกบ้านพี่อ่ะดิ นี่...พี่ทำมือถือหนูพังอ่ะ ดูสิ”

แกร๊งงงง...

พูดไปฉันก็โปรยเศษซากมือถือตัวเองที่แตกละเอียดยิบลงพื้นอย่างอาลัยอาวรณ์ไป

“มุก 18 มงกุฎ?”

“โห...บ้า! อย่ามาพูดพล่อยๆนะ ไม่ใช่ซะหน่อย ก็เนี่ย พี่เหยียบมือถือหนูแล้วมันก็พัง ชดใช้มาก่อนแล้วถึงจะแยกย้ายได้ อืมมม...หนูคิดไม่แพงหรอกค่ะ XS Max ตอนนั้นซื้อมา 41,000 หักลบระยะเวลาใช้งาน งั้นหนูคิดแค่สามหมื่นสอ...”

พรึ่บ!

“บาทเดียวก็ไม่ให้”

ฉันยังพูดไม่ทันจบ พี่แกก็เดินตัวปลิวผ่านไปแบบสนโลกอีก หนำซ้ำยังตั้งใจเดินกระแทกไหล่ฉันจนเซหัวเกือบทิ่ม -*-

อื้อหือ...น่ากลัวจริงๆผู้ชายคนนี้ เกิดในบ้านป่าเมืองเถื่อนรึเปล่า เดินชนผู้หญิงกระเด็นกระดอนแบบนี้ ไม่คิดจะหันมามองกันสักนิดเลยรึไงเล่า =[]=!

“โอ๊ย! ไอ้พี่บ้า! กลับมาเดี๋ยวนะ ไม่งั้นหนูจะ....”

“เด็กบ้า ปัญญาอ่อน”

โอ้โหววว ได้ยินแล้วขึ้นเลยค่ะ Bro! จี้ปมมาก ฟังแล้วอยากจะกินหัวพี่แกแบบกัดคำเดียวแล้วเคี้ยวงั่มๆ ไม่ก็เอาเข้าเครื่องปั่น ปั้นเป็นก้อนตุ๋นในน้ำซุปเห็ดหอมไปเลยละกัน

“หยุดดดดด! หยุดนะ!! เข้าใจซะใหม่ว่าหนูโตแล้ว ถ้าพี่จะไปก็จ่ายค่ามือถือมาสิคะ แล้วก็...ต้องถอนคำพูดก่อน”

เห็นองศาการหมุนตัวของพี่แกไม่บอกก็รู้ว่าคิดจะเดินหนีฉันอีกครั้ง แต่ใครจะไปยอมกับเล่า รู้จักลิซ่าที่ตัวเล็กแต่เผ็ดเหมือนผัดกะเพราน้อยไปซะแล้ว

เอ๊ะ...แต่กะเพราเด็กบางทีเค้าก็ไม่ใส่พริก อ้าว...แล้วจะเล่นตัวเองทำไมเนี่ยเรา =_=^

“ฝัน!”

นั่นแน่ พี่แกตอบมาแล้วเก๊กหน้าเหมือนกำลังพยายามใช้ความอดทนกับฉันมาก แต่ จุ๊ๆๆๆ ท้าทายๆ คิดว่าตัวเองเป็นใครกันล่ะเนี่ย เจ้าผู้ชายผู้ไม่เคยรู้ว่าโลกของผู้หญิงนั้น...มีไม้ตายในละครที่ถูกปลูกฝังมาในจริตของเรา...

“เดี๋ยว!!! ไหนลองตอบมาอีกครั้งสิคะ หนูลดให้เหลือสามหมื่น จะเอาไม่เอา”

ฉันถามเพื่อความแน่ใจ แล้วพี่แกถอนหายใจ พร้อมกับตอบมาแบบไม่หยุดคิดเลย

“ไม่เอา!”

ก้ออออ ด้ายยยยยยย :)

“’งั้น……”

พรึ่บ!

“กรี๊ดดดดดดด!!! พี่จะทิ้งหนูง่ายๆแบบนี้เลยหรอคะ! กลับมาถึงไทยพี่ก็บอกเลิกหนูเลย พี่ไปติดใจสาวฝรั่งตาน้ำข้าวมาใช่มั้ย ทำไมถึงได้ใจไม้ไส้ระกำ ใจดำอำมหิตผิดมนุษย์มนาแบบนี้ TT^TT!!!”

สิ้นสุดคำตอบนั้นฉันก็กรีดร้องออกไปดังลั่นและโหยหวนทันที แถมไม่รู้ผีอะไรเข้าสิงฉันเลยโดดไปล็อคแขนพี่แกเต็มแรง กอดแน่นเกาะหนึบเป็นตีนตุ๊กแกจนคนรอบข้างหันมองทันที คิกๆๆ

ก็แหม...พี่หน้าเผือกคนนี้น่ะ ปุ๊บปั๊บจะหาทางชิ่งไม่รับผิดชอบมือถือของฉันที่พังเละเทะเลยนี่ ส่วนหน้าพี่แกตอนนี้...

“-_-”

แหน่ะ อึ้ง แค่นี้ทำเป็นอึ้ง เก๊กหน้าถมึงทึงก็ไม่ช่วยอะไรหรอกจ๊ะพ่อหนุ่ม ทางเดียวที่จะแก้ปัญหาได้คือเอามาเลยสามหมื่น คิกๆๆๆ

“นี่เธอ...เป็นบ้าจริงๆหรอวะ -_-”

“อ่ะ ไม่คืนจริงๆสินะคะ แงงงงง TT[]TT! พี่มันคนทรโย๊ศศศศ พี่ไม่รักหนูแล้วทำไมไม่บอกกันตรงๆ พี่นอกใจหนูที่มีแต่ความรักที่แสนมั่นคง ไหนล่ะคะคำมั่นสัญญาที่บอกว่าพี่จะซื่อตรงที่เคยพูดกับหนูวันลอยกระทง ฮือออออ!”

‘ต๊ายยย เด็กสมัยนี้ ให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าพระแม่คงคาแล้วยังจะกล้าผิดสัญญาอีกงั้นหรอเนี่ย’

‘โธ่ สงสารยัยหนูตัวเล็กซะจริง นี่ทิ้งสาวไทยไปหาแหม่มเลยเร๊อะ ไม่แมนเลยนะพ่อคุณ!’

พอฉันยิ่งร้องออกไป คุณน้า คุณป้าที่เดินสวนมาก็ออกอาการสงสาร หันมาตำหนิพี่แกยกใหญ่จนพี่แกบ่นออกมาแบบหน้าเซ็งใช้ได้

“ยัยบ๊อง จะเล่นงี้ใช่มั้ย?”

“ใช่สิคะ รู้ซึ้งแล้วก็ขอโทษที่พูดจาไม่เข้าหู อ้อ! โอนเงินคืนค่ามือถือหนูมาด้วย พร้อมเพย์เบอร์ 099-xxxxx99 เลขสวยๆ ไม่งั้น...”

พรึ่บ!

“ไม่เอาสิคะไม่งอแงนะ เช้านี้หนูกินยารึยัง พี่บอกแล้วว่าอย่าพึ่งออกจากโรงบาลบ้า ^_^”

เย้ยยย... ดูเหมือนพี่แกคิดจะสู้กับฉัน บังอาจทำเนียนเอาแขนมากอดคอแล้วส่งยิ้มหวาน แต่ที่พูดออกมานั่นมัน.... หึ! ร้ายยย!

‘อ้าว ยัยหนูคนนั้นสติไม่ดีหรอกหรอ ซุบซิบๆๆ’

นั่นไง พี่แกตั้งใจสร้างกระแสโจมตีฉัน... ได้!

“ฮืออออ ถึงกับต้องใส่ร้ายให้หนูเป็นคนบ้าเลยหรอคะ แค่เพราะพี่อดทนไม่ได้กับสายตาของคนรอบข้างที่ไม่เห็นด้วยกับพฤติกรรมอันชั่วร้ายของพี่น่ะ”

ฉันจีบปากจีบคอและเบิกตากว้างๆขู่พี่แกออกไป โฮ่ะๆๆ ท่าทางคงกลัวล่ะสิ หันหน้าหนีทำไมไม่ทราบ หันหน้าหนีนี่กลัวใช่มั้ย แต่...ชะแว๊บ! เอ้า ทำไมหน้าขาวๆของพี่แกถึงยิ้มกว้างออกมาซะได้ =[]=!

“ชู่วววว อย่าดื้อสิคะ พี่รักหนูคนเดียว ขนาดหนูต้องกินยาทุก 15 นาทีพี่ก็ยังรักหนู เชื่อสิ”

หมับ!

“อุ๊บ! งื้อออ >_<”

ยี๋....พูดจบพี่แกก็ยัดบางอย่างที่รสเปรี้ยวจี๊ดใส่ปากฉันเป็นกำมือทันที นะ...นี่มัน นี่มัน!!! ลูกอม Super Lemon ยืนหนึ่งเรื่องความเปรี้ยวจี๊ดในกาแล็คซี่นี้ ว้ากกกก

“หึ...อดทนหน่อยนะคะ น้ำไม่ต้องหรอก ยาเนี่ยหมอบอกว่าดูดซึมจากใต้ลิ้นนะ ถ้ากินน้ำตามเดี๋ยวฤทธิ์ยาจางไปกับน้ำพอดี ^_^”

คนตรงหน้าไม่พูดเปล่า พี่เค้าใช้มืออีกปิดปากฉันไว้ไม่ให้ฉันคายมันออกไป อ๊ากกกก เปรี้ยววว เปรี้ยวมาก พรุ่งนี้เลือดจางแน่ตายๆๆ ไอ้ลูกอมซูเปอร์เปรี้ยวมหาประลัย =[]=!

“ไอ้อนอ้าาา เอาอังอ่าอืออื๋ออู๋อืนอาเอยอ๊ะ (ไอ้คนบ้า เอาตังค์ค่ามือถือหนูคืนมาเลยนะ)”

“ไม่ให้เว้ย ยัย 18 มงกุฎ เธอซุ่มซ่ามมาชนคนอื่นเองป่ะวะ”

“ไอ้อนอิ๊อั๋ยเอี๋ย! อันเอี้ยวอ๊ะเอี่ยอั๊ดเอ้าอาไอ้ >_< (ไอ้คนนิสัยเสีย! มันเปรี้ยวนะเนี่ยยัดเข้ามาได้ >_<)”

“ดี! จะได้หายบ้า!”

 “ลูกลิซ?!”

...หืมมมม?

จังหวะที่ฉันกำลังเถียงกับ...ตาลุงนี่! (ไม่อยากเรียกพี่ละเปลี่ยนใจ -.-) อยู่ๆก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากที่ไกลๆ และความคุ้นเคยที่สัมผัสได้นี่แหละ ที่ชวนให้รู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีเท่าไหร่

พะ...พ่อ! พ่อกับแม่หรอ O[]O! หึ๊ยยย มาได้ไง!!!

“เย้ยย ลุง! บังให้หนูที บังให้หนูหน่อย หนูไม่พร้อมเจอพวกเค้า ม่ายยยยย >_<”

เห็นแบบนั้นฉันนี่หลบหลังตาลุงหน้าวอกพัลวัน แต่ไม่ทันแย้ววว คุณแม่กำลังเดินดุ่มๆมาทางนี้แย้ววว 

“ว๊าวววว ผู้ชายคนนี้คือลูกเขยแม่งั้นหรอคะคุณลูกกกก”

หวืดดด!

“เอ่อคือ...”

คงเพราะคุณแม่คนสวยและร้อนแรงของฉันเป็นคนเฟรนด์ลี่และไม่ถือตัวเลยสักนิด เลยยื่นมือมากำลังจะแตะตัวตาลุงที่ยืนงงในครอบครัวของเราตอนนี้ แต่ลุงแกก็เบี่ยงตัวหลบและก้าวขาจะเดินหนีพวกเราทันที

หมับ!

แต่อย่าคิดว่าจะหนีไปได้นะ ก็บอกแล้วไงให้ชดใช้ค่ามือถือฉันก่อน คิดได้แบบนั้นฉันเลยคว้าแขนใหญ่ๆกล้ามเป็นมัดนั่นไว้ด้วยสกิลกาวยู้ฮูติดหนึบคูณสอง เหนียวแน่นกว่าเดิมเราขอท้าให้คุณลอง

“ว่าไงล่ะจ๊ะลูกชาย นี่เป็นแฟนกันหรอลูก ไม่เห็นเคยบอกเลยว่าแม่มีลูกเขยหล่อลากไส้ขนาดนี้เนี่ย หื้มมม น่าเอ็นดูจังเล้ยลูกชายแม่”

“เอ่อแม่คะ แม่คะ คุณแม่!!!”

โอ๊ยตาย แล้วคุณแม่เป็นอะไรกับตาลุงนี่ล่ะคะเนี่ย จะพุ่งหาเค้าอย่างเดียว คุณแม่! หนูอยู่นี่นะคะเนี่ย!!

“หรือว่าพ่อกับแม่เข้าใจผิด ที่จริงลูกลิซวางแผนใช้ผู้ชายคนนี้มาโกหกเรา เพราะรู้จากลูกโรสว่าเราจะมาที่นี่?”

พ่อพูดออกมาพร้อมกับขมวดคิ้วใส่ฉันอย่างจับผิด หาาา... ไปกันใหญ่แล้วจ้า ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อกับแม่จะมา ล่าสุดบอกว่าจะไปดูหมีโคอาล่า ไหงมาโผล่นี่ได้อ่ะ

“หึหึหึ อ๋อ...รู้ว่าพ่อกับแม่จะมาที่นี่ก็เลยสร้างกระแสตะโกนเสียงดังไปทั่วสนามบินแบบนี้”

แม่ส่งสายตาตำหนิมาให้ฉันแบบเดิมเหมือนที่เคยทำมาเสมอ อะไรกันเนี่ย อีกเดี๋ยวคงบ่นว่าฉัน....

“ไม่ได้เรื่องเลยนักเรียน แม่คิดว่าปล่อยไปโกอินเตอร์แล้วจะควงแขนผู้ชายเซอร์ๆมาซะอีก นี่โกหกกันล่ะสิ หึ! ไปกันเถอะค่ะคุณ กว่าจะได้เห็นแฟนของลูก ก็คงตอนที่เราไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้”

“อะ...เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะแม่ คือ...”

“สรุปว่ายังไง นายน่ะ เป็นแฟนลูกสาวฉันรึเปล่าล่ะฮะ”

ครั้งนี้พ่อทำเสียงเข้มออกมา คงเพราะเห็นแม่กำลังทำท่าทางผิดหวังและเสียอกเสียใจเรื่องแฟนของฉัน -.- เหอะๆๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย โรสที่ชอบเฮียโยเคยโดนกดดันแบบฉันบ้างมั้ยเนี่ยยยย >_< แต่เพื่อความสบายใจ....

“พ่อคะ แม่คะ คือที่จริง...ใช่แล้วล่ะค่ะ!!!”

ฉันก้มหน้ามองพื้น หลับตาปี๋พูดไปและเหล่มองคนข้างๆที่พอได้ฟังก็ทำเหวอ เลิกคิ้วออกมาแบบงงไปกันใหญ่

“o_O?”

ก่อนที่ฉันจะกระดึ๊บๆ ล็อคแขนตาลุงนี่ฟูลเทิร์นหันหลังมากระซิบด้วยเสียงสงบศึกสักครู่และขอความเห็นใจ

“อย่าบอกนะยัยติงต๊อง”

“ลุงคะ ช่วยหนูหน่อยดิ หนูไม่อยากให้พ่อกับแม่...”

“ไม่!”

“นั่นไงว่าแล้ว ยัยหนูลิซ!”

เย้ยยย...ฉันอุตส่าห์ขอร้องลุงแกดีๆ แต่ยังไม่พูดจบลุงก็ออกตัวปฏิเสธทันที แล้วพ่อแม่ที่เงี่ยหูฟังอยู่พอได้ยินแบบนั้นก็ชี้หน้าคาดโทษฉันยิกๆเลยตอนนี้

“ง่าาา พ่อขาแม่ขา คือลิซ...”

“สามหมื่น”

เสียงแว่วเบาๆดังขึ้นจากข้างหลังให้พอได้ยินกันแค่สองคนในระหว่างที่ฉันถลาเข้าไปแก้ตัวกับพ่อแม่ที่เบ้ปากมองบน เชิดใส่กันเหมือนจะตัดฉันออกจากกองมรดกซะวันนี้พรุ่งนี้

“หืม?”

“สามหมื่นเรื่องจบ”

คนตัวสูงยืนล้วงกระเป๋าชิลๆตอบกลับมา แล้วเหลือบตามองฉันสลับกับพ่อแม่ก่อนจะยักคิ้วให้ นี่อย่าบอกนะ...

“ไอ้คนขี้งก หนูไม่ยกหนี้ให้หรอก ไม่ก็ไม่”

“แล้วแต่ นับหนึ่งถึงสาม คิดอีกทีจะเอามั้ยแฟน ถ้าเอาจะเป็นให้เดี๋ยวนี้ หนึ่ง...สอง...”

กรี๊ดดดดดดด ไอ้คนแผนสูง!!!

“ได้เลยค่าาาา... เฮ้อ แย่จัง เฮียก็ไปอำพ่อกับแม่เค้าได้นะคะ จริงๆแล้วพวกเราเป็นแฟนกันค่ะคุณพ่อคุณแม่ขา =_=^”

ผีบ้าเอ๊ย! ฉันเปลี่ยนโหมดคว้าแขนพี่แกแล้วฟูลเทิร์นกลับมา ถ้าไม่ติดว่าคุณแม่กำลังดราม่าเสียใจ แล้วคุณพ่อก็คาดคั้นเรื่องตาลุงนี่อยู่ได้ ฉันไม่ยอมเสียเงินสามหมื่นหรอกนะ เศรษฐกิจยิ่งไม่ดีอยู่ด้วย ขาดทุนตาย -*-

“แน่ใจ? ก็ไหนพ่อหนุ่มรูปงามคนนี้บอกว่าไม่ใช่ กระซิกๆ”

“ก็...ไม่ใช่แฟนไงคะแม่ แต่ที่จริงแล้วเราเป็นเนื้อคุ....”

‘...จับตาดูผู้ชายหล่อ Handsome กล้ามเป็นมัด ร่างสูง ผิวขาวจัด ท่าทางอวดดี แถมยังกวนบาทา ปากพล่อย เป็นลักษณะของคนที่ไม่ถูกโฉลกกับเราอย่างแรงเลยล่ะค่ะช่วงนี้’

ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ อยู่ๆเสียงแม่หมอ Myztery ก็แว่วมาตามลม ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันหันมองคนข้างๆที่ลอยหน้าลอยตามาทำเป็นข่ม!

แต่โอ้วม่ายยยย เห็นได้ชัดว่าบุคลิกตาลุงนี่เป็นบุคคลที่ฉันควรอยู่ให้ไกลเหมือนเฮียบีทอีกคน -*-

“หาาา เนื้อคู่เลยหรอลูกกก ^[]^!”

“...งอกค่ะแม่! เนื้องอก! หนูไปดูดวงมา เฮียเค้าเป็นเนื้องอกของหนู เป็นชิ้นส่วนจะงอยเล็กๆที่ลอยมากับลม”

โอ้โห เพิ่งนึกได้ว่าเรียกเฮียไปอีก สรรพนามสมจริงขนาดนี้ควรได้รางวัลสุพรรณหงส์!

“เนื้องอกกับความรักมีที่ไหน สมองรวนรึไงยัยลูกสาว - -*”

“ถูกแล้วค่ะแม่ เนื้องอกเป็นสเต็ปแรกของการเป็นเนื้อคู่ค่ะ หมอดูผู้โด่งดังที่นั่งบำเพ็ญเพียรภาวนาบนภูเขากว่าห้าพรรษาบอกหนูมา”

“...เชื่อก็บ้า”

เสียงตาลุงหน้านิ่งกระซิบเบาๆขัดขึ้นมา ทำให้ฉันย่นจมูกใส่ไป แล้วตาลุงนั่นก็กระตุกยิ้มมุมปากออกมา

“ฮะ =[]=! จริงหรอลูกพ่อกับแม่เชื่อแล้วจ้า แล้วนี่...แอบมาฮันนีมูนกันหรอจ๊ะ”

“อ๋อ ที่จริงเราบังเอิ.... เย้ยย ใช่ค่ะ เรามาเที่ยวกุ๊กกิ๊กกระชับความสัมพันธ์กันค่ะ อุ๊ย หนูเลทแล้วนี่นา แพลนเที่ยวไว้เยอะเลยด้วย งั้นบายนะคะ ^_^”

พรึ่บ!

เอาล่ะ สมควรแก่เวลาที่ฉันจะลากตาลุงนี่ออกจากวงสนทนาแล้วล่ะ เพราะถ้าอยู่คุยต่อท่าทางจะยาว แต่พอจะก้าวขาคุณแม่ก็....

“เดี๋ยวววว....”

“ค่าาา แหะๆ มีอะไรอีกงั้นหรอคะ ^_^”

บ้าบอ ขอให้ไม่ใช่การชวนกินข้าว ไม่ใช่การอยากมาร่วมทริปกับเรา ไม่ใช่การอยากรู้ภูมิลำเนาบ้านเกิดพี่เขา....

“แม่ยังไม่รู้จักชื่อว่าที่ลูกเขยเลยนะคะ”

เฮ้อ...แล้วไป

“อ๋อ เฮียเค้าชื่อ...”

หืม...ชื่อ นั่นดิแล้วชื่อไร

“???”

ทั้งพ่อและแม่หันมาจ้องที่ฉันอย่างรอฟัง ส่วนฉันก็ลากเสียงยาวออกไปอีกครั้งและหันไปหาเจ้าตัวที่ยืนทำหน้าเหมือนกำลังกลั้นขำ

“….ชื่อออออออออ?”

“อ้าวทำไมเงียบไปล่ะคะ บอกพ่อกับแม่ไปสิ ^_^”

ผีบ้าผีบอตาลุงคนนี้ บอกบ้าอะไร ฉันก็ยังไม่รู้จักชื่อแซ่ของลุงเลยนี่ไง =[]=!

“เอ่อคือ เฮียเค้าชื่อ.... TT^TT”

ซวยแย้ว ซวยแบบไม่มีทีท่าจะรอดได้ เพราะลุงแกเหมือนจะตั้งใจจะแกล้งฉันด้วยล่ะ แต่เอ๊ะ...นั่นน่ะ...

“คิน...ค่ะ นี่เฮียคินแฟนหนูเอง”

“คิระ”

พอฉันพูดไปแบบนั้น เสียงเข้มของผู้ชายคนนั้นก็สวนขึ้นมาแบบดุๆทันควัน เอ๋ เดาผิดหรอเนี่ย ไอ้เราก็คิดว่า...

“อ่าหะ ถ้าคิระคือชื่อเล่น งั้นชื่อคินที่น้องลิซเรียกก็คงจะเป็น.....”

“อ๋อ ชื่อที่เราเรียกกันเองแบบน่ารักกุ๊กกิ๊กมุกมิกจุ๊กจิ๊กค่ะแม่ เอาเป็นว่าหนูไปก่อนนะคะ เฮียเค้าคงร้อนแล้ว โอ๊ะๆๆ เหงื่อไหลเลยหรอหนูซับให้ค่า ไปนะคะบ๊ายยยย”

พรึ่บบบบ!

พูดจบฉันก็ทั้งลากตาเฮียบ้านี่และกระเป๋าของพี่แกเดินลิ่วๆออกมา ท่ามกลางสีหน้าของพ่อกับแม่ที่ดูชื่นมื่นและยินดีแบบนั้น =_=^

“มั่วเก่ง”

เจ้าของใบหน้าดุๆหันมองมาที่ฉันและคง...พูดถึงชื่อของเขาที่ฉันพูดออกไปเมื่อกี๊ล่ะมั้ง

“มั่วที่ไหนคะ ก็ซ่อนไว้ไม่มิดเองนี่”

แหงสิ ที่ตอบไปว่าชื่อคิน เพราะจังหวะที่หันไป ระดับสายตาของฉันมองทะลุเสื้อฮาวายของคนตรงหน้าเข้าไปเห็นตัวหนังสือเล็กๆใกล้รอยสักของเขาไง และมันเขียนไว้ว่า... ‘KYN’

“…..” แต่พอได้ฟังฉันพูด คนตรงหน้าก็เงียบไป

“อ้าวงง ก็ตัวหนังสือใต้รอยสักรูปดาบไขว้ของเฮียไงคะ ว่าแต่...คิระนี่ชื่อจริงหรอคะ คินเรียกง่ายกว่าอีก งั้นหนูเรียกเฮียคินนะ อ้อแล้วก็...บอกตามตรงเห็นแบบนั้นแล้วมันอดที่จะพูดคำนี้ไม่ได้เลยล่ะคะ!”

ใช่ๆ... นี่เป็นคำพูดที่ฉันอยากจะพูดออกไปทันทีที่เห็นรอยสักหน้าตาแปลกๆนั่นเลยนะ แล้วเฮียเขาก็ทำหน้าสงสัย...

“?”

““ก็... เอ่อ ถึงจะดูเถื่อนไปนิด แต่รอยสักเท่มากเลยนะคะ อุ๊ย ไม่รู้จะพูดยังไง พูดไปแล้วจะเขินมั้ย อะแฮ่ม! รอยสักนี้เหมาะมาก ช่างเหมาะกับฉายา...เฮียคิระยอดนักดาบบบบบบ!!! เย้ๆๆๆ!””

แปะๆๆๆ

พูดจบฉันก็ปรบมือเข้าจังหวะไป สุดยอดไปเลย สุดยอดมาก คนอะไรมีดาบไว้ที่ตัว เหมือนเป็นลูกหลานชาวบ้านบางระจัน ตัดภาพไปที่คนฟัง...

“-_-”

เฮ้อ...ทำไมชอบทำหน้าตาแบบนี้ใส่เราอยู่เรื่อย รู้จักกันมาตั้งนานสองนานละ งงจัง =_=^