Mag-log inไทม์ ทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง.. หมั้นหมายกับ ไนล์สาวน้อยซึ่งดูภายนอกอ่อนแอ.. แต่ภายในแข็งแกร่งฉลาดอย่างที่ใครคาดไม่ถึง.. ไทม์ ชายหนุ่มที่ดูเพล์บอยและต่อต้านการหมั้นหมาย สำหรับเขาการแต่งงานต้องเกิดจากความรักเท่านั้น.. แต่กับไนล์ เจ้าของคติประจำใจ "รักแท้คือการแย่งชิง...รักไม่จริงคือเสียสละ" เพราะรัก..จึงยอมฟาดฟัน..กับบรรดาสาวๆในฮาเร็ม.. ไทม์ต้องเป็นของเธอคนเดียว...คนเดียวเท่านั้น..
view more"Gebriellaaaaa....!!!" Seseorang berlari sambil memanggil Gebriella menuju Sekolah Menengah Atas (SMA) ternama, yaitu SMA Cendekia Intenasonal.
"Heiiii sayangku... dengan siapa kamu kesini Jessy? Kenapa kamu tidak memberitahuku terlebih dahulu sebelum kesini?" Ucap Gebriella pada Jessy.
Ahhh...!! Kata Jessy.
Sambil berjalan bersama Gebriella, Jessy berkata, "Aku sengaja memberikanmu kejutan Geb, dan mulai hari ini aku akan sekolah disini bersamamu..."
"OMG... Benarkah??" Tanya Gebriella dengan begitu riang kepada Jessy.
"Benar donnnggg... Ngapain aku bohong, orang tuaku memindahkanku di sekolah ini. Jadi mulai sekarang kita akan selalu bersama" Kata Jessy kepada Gebriella.
Jessy adalah siswa baru di SMA Cendekia Internasional tempat Gebriella sekolah dan tinggal beberapa bulan lagi mereka akan memasuki ujian akhir.
"Aku senang kamu pindah disekolah yang sama denganku Jessy, tapi kenapa kamu baru pindah sekarang?" Tanya Gebriella penasaran.
Sabar sedikit sahabatku...!!
"Akanku ceritakan semuanya kepadamu setelah kita diasrama, oke..." Ucap Jessy pada Gebriella.
"Baiklah kalau begitu. Aku akan menagihmu untuk menceritakan semuanya kepadaku." Kata Gebriella sambil menarik tangan Jessy dan berlari menuju kelas karena mendengar bel sekolah sudah berbunyi.
Jessy di tempatkan Kepala Sekolah (Kepsek) di kelas A bersama Gebriella. Pulang sekolah, Gebriella dan Jessy berjalan kaki pergi ke warung di depan asrama mereka.
"Pak, tolong maafkan saya... besok saya akan kesini lagi untuk membayar semuanya. Tapi Uang di saku saya benar benar jatuh pak..." Kata Reyhan Levrawnch Britama pada Pak Gani sebagai pemilik warung.
"Tuan muda, saya tidak menerima orang berhutang di sini. Kalau tidak punya uang, jangan sok mampir dan pesan makan banyak segala dong..." Kata pak Gani pemilik warung itu.
Mendengar pembicaraan Pak Gani yang sedan memarahi Reyhan, Jessy berkata pada Gebbriella, "Hmmmppp... Sudah tau nggak ada uang, sok-sokan pesan makan banyak lagi... Nggak tahu diri banget sih."
Gebriella melajukan lanhkahnya dan mendekati warung Pak Gani. "Hallo Pak Gani..." Ucap Gebriella memanggil Pak Gani.
"Eh Non... Mau beli makanan?" Tanya Pak Gani.
"Hehehe... Iya Pak Gani. Ngomong ngomong, berapa semua harga yang di ambil Tuan ini? Biar saya bayar saja Pak Gani." Ucap Gebriella pada Pak Gani.
"Tidak usah Non... Tuan ini sangat tidak tahu diri. Oh, iya Non.. Nona Gebby dan teman Non mau makan apa?" Tanya Pak Gani balik.
"Nggak apa apa Pak Gani. Biar saya bayar saja. Sekalian saya mau pesan gorengan... Sama Coffe Milk 2 yah pak Gani..." ucap Gebriella sambil tersenyum kecil dan memasukkan tangan ke tasnya untuk mengeluarkan uang.
Reyhan diam termangu melihat wanita cantik yang tiba tiba datang ingin membantu dirinya yang kini merasa sedikit malu tapi merasa bersyukur karena mendapatkan bantuan dari wanita yang tidak di kenalnya itu. Siapa lagi kalau bukan "Gebriella".
Gebbriella memang baik dan cantik. Orang tuanya bekerja sebagai Pegawai Negeri Sipil. Berbeda dengan Jessy yang orang-tuanya mempunyai beberapa perusahan E_Commerce Trend Asia yang kini sangat sukses. Oleh sebab itu sifat Jessy sedikit lebih sombong.
"Terimakasih banyak sudah membantu saya Nona.. Oh iya, saya janji besok saya akan datang kesini lagi untuk menukar uang Nona," kata Reyhan sedikit malu dan sedikit membungkuk.
Mendengar ucapan Reyhan, Pak Gani langsung melanjutkan amarahnya, "Kamu bisa apa haaahhh...!! Syukur saja masih ada orang baik seperti Nona Gebby," kata Pak Gani sambil memberikan gorengan dan minuman yang dipesan Gebby.
"Huhh!! Ganteng ganteng nggak punya modal," sontak Jessy melihat Rayhan dengan tatapan jijik.
Gebbriella menghadap Reyhan sambil tertawa kecil dan berkata, "Nggak usah ditukar Tuan... saya ikhlas kok. Kalau begitu saya dan teman saya pamit dulu yah.." Pak Gani dan Reyhan sama sama berkata "Terimakasih Nona"
Setelah melihat Gebbriella dan Jessy pergi, Reyhanpun ikut meninggalkan warung Pak Gani. Reyhan merasa sangat bersykur ada yang membantunya. Reyhan adalah Mahasiswa di Universitas yang sangat mahal dan terkenal di Kota Hunan yaitu Universitas L Harvhard. Reyhan kuliah di Universitas L Harvhard karena kemauan orang tuanya. Reyhanpun bingung atas kemauan orang tuanya. Setahu Reyhan, orang tua dan kakak perempuannya hidup susah seperti dia. Bahkan Reyhanpun berkali kali harus berhutang kepada temannya agar bisa membeli buku dan membayar uang kuliah.
"Untung aku begitu berprestasi, sehingga aku bisa mendapatkan Beasiswa Prestasi dan Subsidi lainnya untuk pembayaran uang kuliah. Kalau nggak, janganpun makan, untuk beli air minum saja aku nggak mampu," Ucap Reyhan dalam hati sambil menarik nafas.
Special 5“คุมแม่แน่ใจนะคะว่ามันจะไม่กัด..” เด็กหญิงตัวน้อย น้องนาราในวัยห้าขวบเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆ..ในมือถือลูกชิ้นกับหมูปิ้งอย่างละข้าง..“ถ้าตัวเองกลัวก็กลับบ้านไปเลย..” เสียงของเด็กชาย ธารา พี่ชายคนโตพูดขึ้นเสียงดัง..แสดงภาวะผู้นำอย่างเต็มเปี่ยม..เหมือนผู้เป็นพ่อ..“ไม่ดุน้องนะคะธารา..น้องนาราไม่ต้องกลัวนะคะ..มีคุณแม่อยู่ด้วย..คุณแม่จะปกป้องน้องนารากับพี่ธาราเองค่ะ..” ฉันพูดด้วยความมั่นใจ..แต่ในใจนึกหวั่นๆกับสายตาดุๆของสุนัขจรจัดแม่ลูกอ่อนที่กำลังเห่าขู่ไม่ให้เข้าใกล้ลูกน้อยของตัวเอง..กิจกรรมให้อาหารสุนัขจรจัดเป็นสิ่งที่เราสามแม่ลูกมักจะทำเวลาหลังเลิกเรียนอยู่เป็นประจำ..ส่วนใหญ่เรามักจะวางอาหารไว้ในที่ที่เราคิดว่าปลอดภัยโดยฉันจะไม่ให้ลูกๆเข้าใกล้สุนัขเหล่านั้นเด็ดขาดเพราะกลัวจะได้รับอันตราย..ทว่าวันนี้มีสุนัขแม่ลูกอ่อนผอมโซและหลบอยู่เพิงใกล้ๆถังขยะ..ฉันรู้สึกเวทนาจึงจะเอาอาหารโยนเข้าไปในเพิงนั้นด้วยตัวเอง..“น้องนารากับพี่ธาราไม่ต้องเข้ามานะคะ..อยู่ข้างหลังคุณแม่..” ฉันเดินเข้าไปใกล้อีกในจุดที่สุนัขตัวนั้นจะสังเกตเห็นอาหาร..ขณะที่กำลังจะวางอาหารลงดันไปพลาดเหยียบโดนถังพลาสติก..ทำ
Special 4“คุณสามีทำอะไรคะ หอมจัง..” วันนี้มีการประชุมผู้ถือหุ้น..ฉันจึงเพิ่งจะกลับจากโรงแรมลักษณ์นารา..กว่าจะเดินทางมาถึงคอนโดก็ใช้เวลาบนท้องถนนเกือบสองชั่วโมงเศษๆ..ร่างสูงสวมผ้ากันเปื้อนสีหวานและทำอะไรบางอย่างอยู่หน้าเตาไฟฟ้า..ฉันสวมกอดชายหนุ่มทางด้านหลังพลางทำจมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นหอมของอาหารที่กระตุ้นให้ชวนหิว..“สปาเกตตี้ซอสครีมเห็ดค่ะ..” ไทม์กำลังผัดเนยกับหอมใหญ่..ตัวเส้นสปาเกตตี้ต้มสุกและพักไว้ด้านข้างเรียบร้อยแล้ว..ทว่าอยู่ๆเขาก็ย่นจมูกถอยห่างออกมาจากเตาไฟฟ้า..“ไทม์เป็นอะไรคะ..หน้าซีดมากเลย..” ใบหน้าขาวจัดซีดเผือดแทบไม่มีสีเลือดเลย..เขาเอามือปิดปากและวิ่งเข้าไปในห้องน้ำตามด้วยเสียงโอ้กอ๊าก..จนฉันต้องปิดเตาและวิ่งตามเข้าไปในห้องน้ำ..ใช้ฝ่ามือลูบหลังสามีหนุ่มเบาๆ..“โรคกระเพาะรึเปล่าคะ..ไทม์กินอาหารไม่ตรงเวลาประจำเลยค่ะ..” ฉันสังเกตได้ว่าช่วงนี้ไทม์ไม่ค่อยกินข้าว..ร่างสูงที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อดูซูบลงถนัดตา..“ช่วงนี้ไทม์คงเครียดเรื่องโปรเจคโรงแรมใหม่น่ะค่ะ..” ไทม์ทำท่าเหมือนจะยืนไม่อยู่..เขาใช้มือข้างหนึ่งค้ำอ่างล้างหน้าไว้..“เครียดยังไงก็ต้องรักษาสุขภาพนะคะ..ไทม์รู้ตัวไหมคะว่าช่
Special 3หลังจากรอนแรมไปทริปฮันนีมูน..เอ่อ..ไม่สิ..น่าจะทริปแก้บนของฉันมากกว่า..เราก็เดินทางกลับมาถึงประเทศไทย..เพียงแค่เครื่องบินลงจอด..สามีหนุ่มสุดหล่อของฉันเปิดสัญญาณมือถือขึ้นมา..เสียงเตือนจากโปรแกรมไลน์..ข้อความ..โซเชียลทุกแอพลิเคชั่นก็ดังแบบรัวๆ..ตอนที่เราอยู่ต่างประเทศเราพร้อมใจกันปิดมือถือ..ไม่เสพสื่ออะไรเลย..ไทม์มักจะซื้ออาหารมาทำที่ห้องพักสุดหรูที่มีเครื่องครัวแบบครบวงจร..ตอนเช้าฉันจะนอนตื่นสายๆ พอลืมตาขึ้นกลิ่นอาหารเช้ากับกาแฟหอมกรุ่นก็มาเสิร์ฟถึงเตียง..ใบหน้าหล่อเหลาของสามีหนุ่มก็จะลอยมาใกล้ๆ เขากอดจูบฉันแทบจะทุกเวลา..และเรื่องอย่างว่าก็ไม่ขาดตกบกพร่อง..ชายหนุ่มไม่มีทีท่าอ่อนเพลียเลยสักนิด..ผิดกับฉันที่เหมือนโดนสูบพลังงานแทบจะไม่มีแรงตื่นมารับอากาศบริสุทธิ์ในตอนเช้าเลย..“ไทม์..เข้าบริษัทก่อนไหมคะ..เดี๋ยวไนล์ไปรอที่คอนโด” ฉันเห็นไทม์ก้มพิมพ์ข้อความในมือถือ..ใบหน้าขาวจัดมีแววเครียดเล็กน้อย..อาจเพราะเขาทิ้งงานไปเกือบสองอาทิตย์..แม้ว่าคุณพ่อของเขารับปากว่าจะดูแลแทนไปก่อนในช่วงที่เราไปทัวร์ยุโรป..แต่คนที่บ้างานอย่างไทม์ก็แอบทำงานตอนที่ฉันหลับทุกคืน..“วันนี้ไทม์ว่าจะอยู่กับไน
Special 2Time talksหลังจากงานหมั้น..ไนล์ก็ไม่ได้ทำตัวแตกต่างจากตอนที่ยังไม่ได้หมั้น..หญิงสาวยังทำตัวเหมือนเดิม..ตามผมไปในที่ต่างๆ ซึ่งการอำพรางตัวก็ไม่ได้แนบเนียนตรงข้ามยังโดดเด่นซะจนผมจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นก็ไม่ได้..ที่ผมยอมหมั้นเพราะคิดว่าเธอจะกล้าเข้าหาผมมากขึ้น..ความสัมพันธ์ไม่คืบหน้าหนำซ้ำเธอกับหมอธันวา..อดีตเพื่อนสมัยเรียนมัธยมของผมยังไปไหนมาไหนด้วยกันแบบไม่แคร์คู่หมั้นอย่างผมด้วยซ้ำ..ผมออกมานั่งปรับทุกข์กับมาร์ค..เพื่อนสนิทเมื่อครั้งที่เรียนที่อเมริกา..ชายหนุ่มเป็นเจ้าของคลับโฮสท์ชื่อดัง..“เพิ่งจะหมั้นทำหน้าเหมือนกินยาขมนะมึง..พ่อมึงบังคับใช่ไหมล่ะ..” ไอ้มาร์คเอ่ยทักเมื่อเห็นผมเอาแต่นั่งดื่มไม่พูดไม่จาซึ่งทั้งหมดก็เป็นเพราะเพราะผู้หญิงที่ชื่อริมนารามาวิ่งวนในหัวใจผม..ไม่ยอมออกไปซะที..“..............” ผมไม่ได้ตอบอะไร..ถ้าไอ้มาร์คอยากจะเข้าใจแบบนั้นก็ตามใจ..“เอาแบบนี้สิมึง..มึงก็แกล้งควงสาว..ให้หึงจนเส้นเลือดฝอยในสมองแตกไปเลย..ทนได้ทนไป..เดี๋ยวแม่ง..ก็ถอนหมั้นไปเอง..เชื่อกู..” คำว่าหึง..ทำให้ผมรู้สึกสนใจในสิ่งที่เพื่อนรักแนะนำขึ้นมาทันที..จริงสิ..ถ้าผมแกล้งชวนผู้หญิงไปกินข้าว.
Chapter 5Time talksผมนั่งมองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครผ่านหน้าต่างกระจกใสของห้องอาหารหรู..โรงแรมลักษณ์นารา..อย่างสบายอารมณ์..สาวสวยร่างสูงโปร่งในชุดเดรสเกาะอกสีหวานนั่งอยู่ตรงข้าม..“ไทม์..นึกยังไงชวนฝันออกมาดินเนอร์คะ..” ดวงตาสวยเฉี่ยวทอดสายตามองผมอย่างเย้ายวน..นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมถู
Chapter 4“คุยอะไรกันอยู่เหรอ? น่าสนุกจัง..” ฉันแกล้งยิ้มและหัวเราะทั้งที่ในใจอยากจะไปตบหน้ายัยงูพิษใจจะขาด..“อ้าวไนล์..มัวแต่วุ่นๆเลยไม่ได้ทัก..ชุดเก๋ดีนะ” ยัยพาฝัน..ตวัดสายตามองชุดที่พี่ลิลินแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้แล้วยิ้มขำ..เจ็บใจนักเชียว..ฉันพยายามข่มใจและร่างกายตัวเอง..ไม่ให้ไปกระชากหัวยัยนี่ตบ
Chapter 3“ไข่หวาน..ไนล์ใส่ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง..” ฉันหมุนตัวในกระจก..ชุดที่เลือกในวันนี้เป็นชุดเปิดไหล่สีชมพูพาสเทลแบรนด์ดัง..วันนี้มีงานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมลักษณ์นรา..โรงแรมในเครือริมนารา กรุ๊ป..และฉันต้องไปร่วมงานในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของกิจการในครอบครัว..“สวยมาก..เพื่อนไข่หวานสวยที่สุดเลย” เพื่
Chapter 2ฉันขับรถมาที่คอนโดศรารินทร์..คอนโดหรูใจกลางกรุง..นี่ไม่ใช่ที่พักของฉันหรอก..ฉันยืนกดกริ่งยืนรอไม่ถึงสามนาที..ร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าเนื้อดีพร้อมนอนก็ยืนอยู่ตรงหน้า..ใบหน้าขาวจัดดวงตาแทบปิดและพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อ..“ธันว์..ฮือ...” ฉันโผเข้ากอดเพื่อนรักปลดปล่อยน้ำตาที่อุตส่าห์กลั้นไ





