Don't mess with my boy ขอได้ไหม..ผู้ชายของฉัน

Don't mess with my boy ขอได้ไหม..ผู้ชายของฉัน

last updateHuling Na-update : 2025-04-03
By:  Over the rainbowKumpleto
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
39Mga Kabanata
809views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ไทม์ ทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง.. หมั้นหมายกับ ไนล์สาวน้อยซึ่งดูภายนอกอ่อนแอ.. แต่ภายในแข็งแกร่งฉลาดอย่างที่ใครคาดไม่ถึง.. ไทม์ ชายหนุ่มที่ดูเพล์บอยและต่อต้านการหมั้นหมาย สำหรับเขาการแต่งงานต้องเกิดจากความรักเท่านั้น.. แต่กับไนล์ เจ้าของคติประจำใจ "รักแท้คือการแย่งชิง...รักไม่จริงคือเสียสละ" เพราะรัก..จึงยอมฟาดฟัน..กับบรรดาสาวๆในฮาเร็ม.. ไทม์ต้องเป็นของเธอคนเดียว...คนเดียวเท่านั้น..

view more

Kabanata 1

Chapter 1

"Gebriellaaaaa....!!!" Seseorang berlari sambil memanggil Gebriella menuju Sekolah Menengah Atas (SMA) ternama, yaitu SMA Cendekia Intenasonal.

"Heiiii sayangku... dengan siapa kamu kesini Jessy? Kenapa kamu tidak memberitahuku terlebih dahulu sebelum kesini?" Ucap Gebriella pada Jessy.

Ahhh...!! Kata Jessy.

Sambil berjalan bersama Gebriella, Jessy berkata, "Aku sengaja memberikanmu kejutan Geb, dan mulai hari ini aku akan sekolah disini bersamamu..."

"OMG... Benarkah??" Tanya Gebriella dengan begitu riang kepada Jessy.

"Benar donnnggg... Ngapain aku bohong, orang tuaku memindahkanku di sekolah ini. Jadi mulai sekarang kita akan selalu bersama" Kata Jessy kepada Gebriella.

Jessy adalah siswa baru di SMA Cendekia Internasional tempat Gebriella sekolah dan tinggal beberapa bulan lagi mereka akan memasuki ujian akhir.

"Aku senang kamu pindah disekolah yang sama denganku Jessy, tapi kenapa kamu baru pindah sekarang?" Tanya Gebriella penasaran.

Sabar sedikit sahabatku...!!

"Akanku ceritakan semuanya kepadamu setelah kita diasrama, oke..." Ucap Jessy pada Gebriella.

"Baiklah kalau begitu. Aku akan menagihmu untuk menceritakan semuanya kepadaku." Kata Gebriella sambil menarik tangan Jessy dan berlari menuju kelas karena mendengar bel sekolah sudah berbunyi.

Jessy di tempatkan Kepala Sekolah (Kepsek) di kelas A bersama Gebriella. Pulang sekolah, Gebriella dan Jessy berjalan kaki pergi ke warung di depan asrama mereka.

"Pak, tolong maafkan saya... besok saya akan kesini lagi untuk membayar semuanya. Tapi Uang di saku saya benar benar jatuh pak..." Kata Reyhan Levrawnch Britama pada Pak Gani sebagai pemilik warung.

"Tuan muda, saya tidak menerima orang berhutang di sini. Kalau tidak punya uang, jangan sok mampir dan pesan makan banyak segala dong..." Kata pak Gani pemilik warung itu.

Mendengar pembicaraan Pak Gani yang sedan memarahi Reyhan, Jessy berkata pada Gebbriella, "Hmmmppp... Sudah tau nggak ada uang, sok-sokan pesan makan banyak lagi... Nggak tahu diri banget sih."

Gebriella melajukan lanhkahnya dan mendekati warung Pak Gani. "Hallo Pak Gani..." Ucap Gebriella memanggil Pak Gani.

"Eh Non... Mau beli  makanan?" Tanya Pak Gani.

"Hehehe... Iya Pak Gani. Ngomong ngomong, berapa semua harga yang di ambil Tuan ini? Biar saya bayar saja Pak Gani." Ucap Gebriella pada Pak Gani.

"Tidak usah Non... Tuan ini sangat tidak tahu diri. Oh, iya Non.. Nona Gebby dan teman Non mau makan apa?" Tanya Pak Gani balik.

"Nggak apa apa Pak Gani. Biar saya bayar saja. Sekalian saya mau pesan gorengan... Sama Coffe Milk 2 yah pak Gani..." ucap Gebriella sambil tersenyum kecil dan memasukkan tangan ke tasnya untuk mengeluarkan uang.

Reyhan diam termangu melihat wanita cantik yang tiba tiba datang ingin membantu dirinya yang kini merasa sedikit malu tapi merasa bersyukur karena mendapatkan bantuan dari wanita yang tidak di kenalnya itu. Siapa lagi kalau bukan "Gebriella".

Gebbriella memang baik dan cantik. Orang tuanya bekerja sebagai Pegawai Negeri Sipil. Berbeda dengan Jessy yang orang-tuanya mempunyai beberapa perusahan E_Commerce Trend Asia yang kini sangat sukses. Oleh sebab itu sifat Jessy sedikit lebih sombong.

"Terimakasih banyak sudah membantu saya Nona.. Oh iya, saya janji besok saya akan datang kesini lagi untuk menukar uang Nona," kata Reyhan sedikit malu dan sedikit membungkuk.

Mendengar ucapan Reyhan, Pak Gani langsung melanjutkan amarahnya, "Kamu bisa apa haaahhh...!! Syukur saja masih ada orang baik seperti Nona Gebby," kata Pak Gani sambil memberikan gorengan dan minuman yang dipesan Gebby.

"Huhh!! Ganteng ganteng nggak punya modal," sontak Jessy melihat Rayhan dengan tatapan jijik.

Gebbriella menghadap Reyhan sambil tertawa kecil dan berkata, "Nggak usah ditukar Tuan... saya ikhlas kok. Kalau begitu saya dan teman saya pamit dulu yah.." Pak Gani dan Reyhan sama sama berkata "Terimakasih Nona"

Setelah melihat Gebbriella dan Jessy pergi, Reyhanpun ikut meninggalkan warung Pak Gani. Reyhan merasa sangat bersykur ada yang membantunya. Reyhan adalah Mahasiswa di Universitas yang sangat mahal dan terkenal di Kota Hunan yaitu Universitas L Harvhard. Reyhan kuliah di Universitas L Harvhard karena kemauan orang tuanya. Reyhanpun bingung atas kemauan orang tuanya. Setahu Reyhan, orang tua dan kakak perempuannya hidup susah seperti dia. Bahkan Reyhanpun berkali kali harus berhutang kepada temannya agar bisa membeli buku dan membayar uang kuliah.

"Untung aku begitu berprestasi, sehingga aku bisa mendapatkan Beasiswa Prestasi dan Subsidi lainnya untuk pembayaran uang kuliah. Kalau nggak, janganpun makan, untuk beli air minum saja aku nggak mampu," Ucap Reyhan dalam hati sambil menarik nafas.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
39 Kabanata
Chapter 1
Chapter 1“สวัสดีค่ะ..จองโต๊ะไว้รึเปล่าคะ..อ้าว..คุณ..เข้าไปไม่ได้นะคะ” เสียงของพนักงานสาวไล่หลังฉันมา..ฉันหาได้สนใจไม่..รีบเดินตรงไปยังหนุ่มหล่อสาวสวย..โต๊ะติดกับกระจกซึ่งมองเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืน..ทำเลดีและเป็นส่วนตัวที่สุด..ฉันลากเก้าอี้จากโต๊ะว่างด้านข้างๆ..มาร่วมวงกับคนทั้งสอง..หญิงสาวในชุดเดรสเปลือยไหล่สีขาวมองฉันด้วยความสงสัยแกมตกใจ..ทว่าชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนกลับเบือนหน้าไปทางอื่นเหมือนไม่ใจ..“เธอเป็นใคร..” สาวสวยตรงหน้าเริ่มเอ่ยถาม..เมื่อเห็นฉันเอาแต่จ้องหน้าหล่อนไม่วางตา..คนนี้ดูสวยกว่าคนก่อนๆ แต่โครงหน้าคล้ายๆกัน สวยตามแบบพิมพ์นิยม..ใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งได้รูป ดวงตากลมโตสีอ่อน..ริมฝีปากบางเคลือบสีกุหลาบ..“ฉันชื่อ ริมนารา..ลดาอมรกุล..เธอจะเรียกฉันว่าไนล์ก็ได้..” ฉันส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร..และไม่รับรู้ด้วยว่าเธอจะอยากเป็นมิตรด้วยไหม..“แล้วเธอมานั่งตรงนี้ทำไม..พี่ไทม์คะ..รู้จักผู้หญิงคนนี้รึเปล่า..ถ้าไม่รู้จักมารีจะให้พนักงานไล่ผู้หญิงคนนี้ไป” คนนี้ชื่อมารีสินะ..ฉันยกยิ้มที่มุมปากมองท่าทีของไทม์ คราวนี้เขาจะทำยังไง..“ไนล์..กลับไป..” เสียงทุ้มนุ่มนั้นพูดด้ว
Magbasa pa
Chapter 2
Chapter 2ฉันขับรถมาที่คอนโดศรารินทร์..คอนโดหรูใจกลางกรุง..นี่ไม่ใช่ที่พักของฉันหรอก..ฉันยืนกดกริ่งยืนรอไม่ถึงสามนาที..ร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าเนื้อดีพร้อมนอนก็ยืนอยู่ตรงหน้า..ใบหน้าขาวจัดดวงตาแทบปิดและพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อ..“ธันว์..ฮือ...” ฉันโผเข้ากอดเพื่อนรักปลดปล่อยน้ำตาที่อุตส่าห์กลั้นไว้ตั้งสามสิบนาที..หนุ่มสาวที่กำลังจะเข้าห้องหันมามองฉันราวกับเป็นตัวประหลาด..เดาว่ามาสคาร่ากับอายไลน์เนอร์คงไหลรวมกับน้ำตาแล้วเป็นคราบดำทำให้ฉันขอบตาดำเป็นหมีแพนด้า..ที่สำคัญคงมองว่าฉันเป็นยัยบ้าตัวประหลาดร้องไห้ฟูมฟายทะเลาะกับแฟน..และคนที่โดนมองว่าเป็นแฟนก็น่าจะเป็นหนุ่มหล่อที่ฉันกำลังกอดอย่างแน่นอน..ใบหน้าของธันว์คล้ายจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก..“คราวนี้ไอ้ไทม์ทำอะไร..ใจเย็นๆ..เข้ามาในห้องก่อน..” มือหนาฉุดให้ฉันเข้าไปในห้อง..พาฉันไปนั่งที่โซฟาตัวยาวกลางห้อง..“ไทม์..ขึ้นเสียงใส่ฉันต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น..” ผู้หญิงที่ชื่อหนูมารีมีลูกแมวเหมียวคนนั้น..เป็นคนสำคัญถึงขนาดทำให้ไทม์ตวาดเสียงดังด้วยความโมโห.. ธันว์ถอนหายใจยาวๆ“ไนล์..ที่ผ่านมาเหนื่อยพอรึยัง..”..เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังกว่าครั้งที
Magbasa pa
Chapter 3
Chapter 3“ไข่หวาน..ไนล์ใส่ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง..” ฉันหมุนตัวในกระจก..ชุดที่เลือกในวันนี้เป็นชุดเปิดไหล่สีชมพูพาสเทลแบรนด์ดัง..วันนี้มีงานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมลักษณ์นรา..โรงแรมในเครือริมนารา กรุ๊ป..และฉันต้องไปร่วมงานในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของกิจการในครอบครัว..“สวยมาก..เพื่อนไข่หวานสวยที่สุดเลย” เพื่อนสาวยกนิ้วทอดสายตามองมาที่ฉันอย่างชื่นชม..ซึ่งฉันรับรู้มาตลอดว่าเพื่อนรักคบกับฉันด้วยความจริงใจ..ไม่ได้คบกับฉันเพราะฉันเป็นลูกสาวเจ้าของกิจการใหญ่โตแต่อย่างใด..“ไข่หวานเปลี่ยนชุดสิ..ไนล์ให้เลขาของคุณพ่อเอาชุดมาเผื่อด้วยนะ..” ฉันหยิบชุดคล้ายๆกันแบรนด์เดียวกันให้ไข่หวาน..เพื่อนสาวปฏิเสธท่าเดียว..“ไม่นะ..ไข่หวานไม่อยากไป..คนเยอะไข่หวานอาย..”“งานนี้ธันว์ก็ไปนะ..ไข่หวานไม่อยากถ่ายรูปคู่กับธันว์เหรอ..ไนล์จัดให้ได้นะ..” ได้ผล..พอฉันพูดจบ..ใบหน้าขาวนวลเนียนก็แดงก่ำขึ้นทันตา..ไข่หวานแอบชอบธันว์มาแต่ไหนแต่ไร..ฉันเองรู้ดี..พยายามจับคู่ให้สองคนนี้..แต่ธันวาก็นิ่งเสียจนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่..“อะ..เอ่อ..ธันว์ก็ไปเหรอ?” เสียงของเพื่อนสาวตะกุกตะกักไม่เป็นตัวของตัวเอง..เริ่มลังเลในคำตอบของตัวเอง..ฉันใช้จ
Magbasa pa
Chapter 4
Chapter 4“คุยอะไรกันอยู่เหรอ? น่าสนุกจัง..” ฉันแกล้งยิ้มและหัวเราะทั้งที่ในใจอยากจะไปตบหน้ายัยงูพิษใจจะขาด..“อ้าวไนล์..มัวแต่วุ่นๆเลยไม่ได้ทัก..ชุดเก๋ดีนะ” ยัยพาฝัน..ตวัดสายตามองชุดที่พี่ลิลินแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้แล้วยิ้มขำ..เจ็บใจนักเชียว..ฉันพยายามข่มใจและร่างกายตัวเอง..ไม่ให้ไปกระชากหัวยัยนี่ตบล้างน้ำ..“ขอบใจที่ชมนะฝัน..ไทม์คะคุณพ่อคุณแม่ของไนล์อยากคุยกับไทม์..ไปกันเถอะ..ญาติๆของไนล์ถามใหญ่เลยว่าเราจะแต่งงานกันตอนไหน..” ฉันเน้นคำว่าแต่งงานชัดเจน..ให้ผู้หญิงอย่างพาฝันสำนึกได้ซะทีว่าไทม์เป็นคนของใคร..ริมฝีปากบางของชายหนุ่มเหยียดยิ้มให้ฉัน..เขาไม่ได้ตอบกลับอะไร..“ไทม์..เดี๋ยวฝันนัดไทม์อีกทีนะคะเรื่องขอไปดูงานกับไทม์..” หญิงสาวไม่พูดเปล่า..มือเล็กๆแตะที่แขนของไทม์อย่างจงใจที่สำคัญชายหนุ่มไม่ได้สะบัดออกแต่อย่างใด..และนั่นทำให้ใจของฉันยิ่งร้อนรุ่มเข้าไปอีกเหมือนกองเพลิงที่มันสุมอยู่..โดนเชื้อฟืนเติมเข้าไปเรื่อยๆ“ได้สิ..ฝันมาเมื่อไหร่..โทรบอกไทม์ได้เลย..” ดวงตาสีเข้มทอประกายวาบหวานเมื่อสบตาศัตรูหัวใจคนสวยตรงหน้า..ภาพตรงหน้าทำให้ฉันเผลอกัดริมฝีปากจนเจ็บอย่างลืมตัว..“ฝันไปก่อนนะคะ..”
Magbasa pa
Chapter 5
Chapter 5Time talksผมนั่งมองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครผ่านหน้าต่างกระจกใสของห้องอาหารหรู..โรงแรมลักษณ์นารา..อย่างสบายอารมณ์..สาวสวยร่างสูงโปร่งในชุดเดรสเกาะอกสีหวานนั่งอยู่ตรงข้าม..“ไทม์..นึกยังไงชวนฝันออกมาดินเนอร์คะ..” ดวงตาสวยเฉี่ยวทอดสายตามองผมอย่างเย้ายวน..นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมถูกผู้หญิงทอดสะพาน..ด้วยโปไฟล์เริ่ดหรูที่มันติดตัวผมมาตั้งแต่เกิด..เรียกง่ายๆว่าคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดนั่นแหละ..ดึงดูดผู้หญิงที่อยู่ในแวดวงสังคมเดียวกัน..ดารานางแบบ..เดินไปไหนก็มีแต่คนสนใจ..จนผมเริ่มจะชินชาจนหัวใจตายด้าน..ถึงจะต่อต้านแค่ไหน..ยังไงซะชีวิตก็ต้องตั้งหลักปักฐานกับยัยริมนาราอยู่ดี..แต่เห็นหน้าแล้วก็หมั่นไส้อยากได้ผมจนตัวสั่น..ทุกครั้งที่เห็นใบหน้าบึ้งตึงเวลาเห็นผมอยู่กับสาวๆแล้วสะใจ..ไม่เกินสิบนาทีต้องรีบแจ้นมาอย่างแน่นอน..แค่คิดผมก็อมยิ้ม..อีกไม่นานยัยนั่นต้องมาที่นี่..“ไทม์ยิ้มอะไรคะ..ดูมีความสุขจัง..” เสียงหวานๆเรียกสติผมให้มาสนใจภาพผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า..เธอคนนี้ชื่ออะไรนะ..ผมเองก็จำไม่ค่อยได้..เรียกได้ว่าไม่ใส่ใจจะจำเสียมากกว่า..คงชื่อ..ฟ้า..หรือ ฝ้าย..อะไรสักอย่าง..“สั่งอ
Magbasa pa
chapter 6
Chapter 6[ คุณริมนาราคะ คุณไทม์กับมากับผู้หญิงค่ะ..ตอนนี้อยู่ห้องอาหาร..โรงแรมลักษณ์นารา ] พอพนักงานสาวพูดจบก็ส่งภาพหญิงสาวที่ว่ามาให้ฉัน..สาวสวยในชุดเดรสเกาะอกสีชมพูพาสเทล..ยิ้มกว้างสบสายตากับไทม์..นะนี่มัน..ยัยพาฝัน..คู่แค้นแสนแค้นของฉันเอง..ยัยนี่กล้ามากควงคู่หมั้นของฉันไปดินเนอร์สุดหรู..ที่โรงแรมของฉันเอง..ฉันรู้สึกเหมือนโดนศัตรูเข้ามาเหยียบจมูกถึงถิ่นของตัวเอง..เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความโมโห..หรืออาจจะหึงด้วยก็ด้วย..หึงหวงโดยที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองได้สิทธิ์ที่จะคิดแบบนั้นรึเปล่า..เพราะไทม์เป็นคู่หมั้นแค่ในนาม..ไม่มีความผูกพันทางใจใดๆเลย..มีแต่ฉันที่คิดไปเองคนเดียว..ฉันคว้ากุญแจรถกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงไปที่โรงรถ..ฝนฟ้าก็ช่างไม่เป็นใจ..ตกแทบไม่ลืมหูลืมตา..ฉันขับรถฝ่าสายฝนออกไป..ด้วยความรีบร้อนลืมแม้กระทั่งสวมแว่นตาเนื่องจากสายตาสั้นมากและเพิ่งจะถอดคอนแทคเลนส์ตอนอาบน้ำ..ชุดที่ใส่ก็เป็นชุดกึ่งชุดนอนกึ่งลำลอง..เดี๋ยวพอไปถึงค่อยเอาเสื้อแขนยาวกีฬาคลุมทับ..อย่างที่บอกฝนตกก็มาพร้อมกับรถติด..หัวใจของฉันร้อนรุ่ม..ยิ่งมองรูปที่ทั้งสองกำลังส่งยิ้มให้กัน..ยิ่งรู้สึกว่าระยะทางแค่ห้ากิโ
Magbasa pa
chapter 7
Chapter 7หลังจากที่ธันวาไปเข้าเวร..ไทม์ก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซึ่งห้องพักระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนสุดหรู..มีทุกอย่างพร้อมสรรพราวกับโรงแรมห้าดาวอยู่แล้ว..ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวผ้าเนื้อนิ่ม..เขานอนราบลงที่เตียงแบบเสริมสำหรับญาติคนไข้ที่เข้ามาเฝ้าคนป่วย..อาจเพราะฟื้นขึ้นมาฉันจิบน้ำเข้าไปอึกใหญ่จึงรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ..แต่จะไปได้ยังไงในเมื่อเท้าซ้ายวางน้ำหนักลงพื้นไม่ได้…ฉันมองหาตัวช่วยไม้ค้ำยันเพื่อช่วยพยุงตัวเอง..แต่รอบๆเตียงผู้ป่วยไม่มีของอย่างนั้นอยู่เลย ร่างสูงยังคงเล่นสมาร์ทโฟนโดยไม่มีทีท่าจะหันมามองฉันสักนิด ถ้าเป็นธันวาฉันคงเอ่ยปากขอร้องให้ช่วยพาเข้าห้องน้ำได้อย่างไม่ต้องคิด..แต่กับไทม์..คู่หมั้นที่เหมือนจะพึ่งพาได้มากกว่าคนอื่น..แต่กลับเรื่องเล็กๆฉันกลับรู้สึกลำบากใจที่จะขอร้องเขา..“ริมนารา..เธอจ้องหน้าฉันทำไม..เกือบห้านาที” ฉันเผลอมองเขานานขนาดนั้นเหรอนี่..เขายิ่งไม่ชอบหน้าฉัน..คงจะรู้สึกหงุดหงิดแน่ๆ“คะ..คือไนล์..อยาก..” โอ้ยแค่จะบอกว่าฉันปวดฉี่อยากเข้าห้องน้ำมันดูพูดยากอะไรนักหนาเนี่ย..กลั้นจนมันจะราดอยู่แล้ว..“จ้องหน้าฉันแล้วบอกว่าอยาก..ฉันไม่ได้ค
Magbasa pa
Chapter 8
Chapter 8ฉันมองผู้ชายที่เดินลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เข้ามาในห้องแล้วแอบอมยิ้ม..ใบหน้าขาวจัดขมวดคิ้วมุ่นซ้ำยังทำหน้าบึ้งตั้งแต่นั่งอยู่ด้วยกันบนรถแล้ว..ไทม์มองไปที่ห้องนอนสองห้องอย่างพิจารณา..และเอากระเป๋าตัวเองไปเก็บที่ห้องนอนใหญ่ซึ่งเป็นห้องนอนของฉัน..“ไม่ได้นะ..นะ..นั่นห้องนอนของไนล์” ฉันเกือบลืมตัวว่าขาเจ็บแทบจะวิ่งถลาไปห้ามเขา..“ห้องนอนใหญ่มีอ่างอาบน้ำ..ฉันชอบแช่ตัวในอ่าง..” ไทม์บอกเหตุผลของตัวเอง..เขาอยู่คอนโดคงเข้าใจแบบแปลนของห้องพักดี..ว่าห้องนอนจะมีสองห้อง..ห้องนอนใหญ่จะมีห้องน้ำในตัวและมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่..“แต่ห้องนี้เป็นของไนล์..ไนล์มีสิทธิ์จะให้ไทม์อยู่ห้องไหนก็ได้..” เรื่องของเรื่องคือ..ฉันติดนอนในห้องนอนใหญ่มาก..ติดกลิ่น..ติดบรรยากาศ..ทุกๆอย่าง..ขนาดกลับไปกินข้าวที่บ้านฉันยังต้องกลับมานอนที่คอนโด..“งั้นก็นอนด้วยกัน..” ชายหนุ่มสรุปเองเสร็จสรรพ..“ได้..” ฉันเผลอตอบออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ..พอได้สติ..“ไม่ได้นะ..” ฉันสะบัดหน้าพรืด..ถึงจะชอบเขาแต่ชายหญิงนอนด้วยกัน..มันก็ต้องมีเรื่องอย่างว่า..และฉันก็ยังไม่ได้พร้อมที่ฟีทเจอริ่งกับไทม์..ฉันรู้มาว่า..ผู้ชายบอกรักเพื่อแลกกับเ
Magbasa pa
Chapter 9
Chapter 9พอทานอาหารเย็นเสร็จ..ไทม์ก็จัดการเอาจานไปล้างซึ่งมันก็ขัดกับลุคนักธุรกิจอย่างเขา..จนฉันอดรนทนไม่ได้..“คุณธารา..เอาไว้ตรงนั้นก็ได้ค่ะ..” ฉันรีบโบกมือห้ามเพราะเกรงใจที่เขาเป็นคนทำอาหารให้กินแล้วยังเป็นคนล้างจานอีก..“เธอจะล้างรึไง..หมอไม่ให้ยืนนานไม่ใช่เหรอ?” ชายหนุ่มหันมามองฉันซึ่งยังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร..“ไนล์จะให้แม่บ้านเข้ามาล้างให้ตอนเช้าค่ะ..” ฉันบอก..เนื่องจากจะมีแม่บ้านที่คุณแม่จ้างให้คอยดูแลทำความสะอาดคอนโดของฉันสามวันต่อครั้งซึ่งพรุ่งนี้เช้าแม่บ้านก็จะมาอยู่แล้ว..“ฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายตอนที่ฉันอยู่ที่นี่..บอกแม่บ้านไม่ต้องมา..”“แล้วใครจะทำความสะอาดคะ..จะให้ไนล์ทำเหรอ?..สภาพนี้?” ฉันชี้ไปที่ขาที่ห่อหุ้มด้วยเฝือกอ่อนยังกะแหนม..แล้วทำหน้างอง้ำ..เพราะคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะดูเป็นผู้หญิงขี้อ้อนน่ารัก..“ฉันจะทำเอง..” ไทม์พูดเสียงเรียบๆสบตาฉันนิดนึงและหันกลับไปล้างจานต่อ..“แล้วเลิกทำหน้างอแบบนั้น..น่ารักตายล่ะ..ยังกะแมงกะพรุนโดนน้ำร้อนลวก..” ฉันแอบหันไปหยิบมือถือแล้วส่องหน้าตัวเอง..มันน่าเกลียดขนาดนั้นเชียวเหรอ? ก็ไม่นี่นา..คุณแม่พร้อมกับคุณแม่ดาเห็นยังชมว่าน้องไนล์อ้
Magbasa pa
Chapter 9
Chapter 9พอทานอาหารเย็นเสร็จ..ไทม์ก็จัดการเอาจานไปล้างซึ่งมันก็ขัดกับลุคนักธุรกิจอย่างเขา..จนฉันอดรนทนไม่ได้..“คุณธารา..เอาไว้ตรงนั้นก็ได้ค่ะ..” ฉันรีบโบกมือห้ามเพราะเกรงใจที่เขาเป็นคนทำอาหารให้กินแล้วยังเป็นคนล้างจานอีก..“เธอจะล้างรึไง..หมอไม่ให้ยืนนานไม่ใช่เหรอ?” ชายหนุ่มหันมามองฉันซึ่งยังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร..“ไนล์จะให้แม่บ้านเข้ามาล้างให้ตอนเช้าค่ะ..” ฉันบอก..เนื่องจากจะมีแม่บ้านที่คุณแม่จ้างให้คอยดูแลทำความสะอาดคอนโดของฉันสามวันต่อครั้งซึ่งพรุ่งนี้เช้าแม่บ้านก็จะมาอยู่แล้ว..“ฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายตอนที่ฉันอยู่ที่นี่..บอกแม่บ้านไม่ต้องมา..”“แล้วใครจะทำความสะอาดคะ..จะให้ไนล์ทำเหรอ?..สภาพนี้?” ฉันชี้ไปที่ขาที่ห่อหุ้มด้วยเฝือกอ่อนยังกะแหนม..แล้วทำหน้างอง้ำ..เพราะคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะดูเป็นผู้หญิงขี้อ้อนน่ารัก..“ฉันจะทำเอง..” ไทม์พูดเสียงเรียบๆสบตาฉันนิดนึงและหันกลับไปล้างจานต่อ..“แล้วเลิกทำหน้างอแบบนั้น..น่ารักตายล่ะ..ยังกะแมงกะพรุนโดนน้ำร้อนลวก..” ฉันแอบหันไปหยิบมือถือแล้วส่องหน้าตัวเอง..มันน่าเกลียดขนาดนั้นเชียวเหรอ? ก็ไม่นี่นา..คุณแม่พร้อมกับคุณแม่ดาเห็นยังชมว่าน้องไนล์อ้
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status