Don't mess with my boy ขอได้ไหม..ผู้ชายของฉัน

Don't mess with my boy ขอได้ไหม..ผู้ชายของฉัน

last updateLast Updated : 2025-04-03
By:  Over the rainbowCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
39Chapters
863views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ไทม์ ทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดัง.. หมั้นหมายกับ ไนล์สาวน้อยซึ่งดูภายนอกอ่อนแอ.. แต่ภายในแข็งแกร่งฉลาดอย่างที่ใครคาดไม่ถึง.. ไทม์ ชายหนุ่มที่ดูเพล์บอยและต่อต้านการหมั้นหมาย สำหรับเขาการแต่งงานต้องเกิดจากความรักเท่านั้น.. แต่กับไนล์ เจ้าของคติประจำใจ "รักแท้คือการแย่งชิง...รักไม่จริงคือเสียสละ" เพราะรัก..จึงยอมฟาดฟัน..กับบรรดาสาวๆในฮาเร็ม.. ไทม์ต้องเป็นของเธอคนเดียว...คนเดียวเท่านั้น..

View More

Chapter 1

Chapter 1

8 de dezembro de 2023.

— Ash, o que me machuca?...

“Sangue, o que é todo esse sangue?”

Amber caiu numa poça de sangue, com um gosto metálico intenso na boca.

Ele sentiu o seu batimento cardíaco ficar cada vez mais lento, em agonia ele batia irregularmente e todo o seu corpo sentia frio.

Ele queria gritar, mas não conseguia emitir nenhum som.

“Quem fez isso?”

Uma hora antes

— Ele não virá...

Amber olhou novamente para o relógio, desapontada.

Já eram 12 horas e o marido ainda não havia voltado.

Ela não o via há quase um mês, mas hoje era o primeiro aniversário de casamento deles, então não era um dia como qualquer outro.

Ela pensou que ele voltaria.

Amber pegou o telefone e leu a última mensagem de texto emocionante que o seu marido havia escrito-lhe.

“8 de novembro de 2023, 21h45, James: Olá, sei que nos últimos meses não lhe tenho dado o tempo que você merece, sinto muito, mas prometo que vou compensar você e aproveitaremos finalmente a nossa lua de mel depois "Se assinarmos amanhã a transferência das ações da sua empresa, poderemos ter mais tempo e poder formar a casa que sonhamos..."

Essa promessa não cumprida tornou-se vazia, porque depois que Amber concordou em lhe dar a empresa de publicidade que o seu pai deixou-lhe, o relacionamento permaneceu tão frio quanto antes, ainda mais.

Ele estava prestes a ligar para James quando ouviu um barulho atrás da porta.

— James?—e ninguém respondeu.

Ela saiu correndo da sala animada, esperando que ele a surpreendesse, mas assim que chegou à beira da escada foi empurrada com força.

Uma dor indescritível tomou conta dela quando a sua cabeça bateu num degrau.

Então ele sentiu como se a sua barriga estivesse a rasgar quando a suas pernas bateram na parede.

O seu corpo girou mais algumas vezes e parou em agonia apenas quando chegou ao fim da escada.

Ele respirava, mas o ar não parecia chegar aos seus pulmões.

O gosto de metal nos seus lábios era a prova de que ele sangrava pela boca.

Ele estava consciente de como a sua vida desaparecia lentamente.

Aos poucos, a batida do seu coração foi ficando mais lenta.

Ele sentiu frio e a sua respiração ficava mais superficial.

Amber sabia que não havia possibilidade de retorno, o corpo desabou e num último suspiro o seu amor equivocado por James veio à sua mente.

“É meu final feliz? A minha vida terminará sem desfrutar ou alcançar nada que sonhei.”

Não havia túnel com luz no final como nos filmes, nenhum anjo veio buscar a sua alma, apenas escuridão e silêncio antes de uma experiência fora do corpo, a sua consciência estava fora do seu corpo e ele podia ver tudo.

“O que aconteceu comigo? Eles pressionaram-me?”

Mas ao perceber o seu corpo banhado em sangue ainda no local onde havia caído, uma compreensão cruel veio à sua mente.

Ele havia morrido, estava claro.

Naquele momento a porta abriu-se inesperadamente, surpreendendo-a, James havia chegado antes da polícia.

A princípio ele desviou o olhar para o topo da escada onde parecia ver algo e então se ajoelhou ao lado do corpo da sua esposa em desespero.

— Não, Amber, por favor, reaja, você tem que viver, como um acidente tão terrível pôde acontecer?—, disse ele, pegando-a nos braços e abraçando-a contra o peito sem se importar se ela se sujaria ou não, —Amber resiste.

“Nunca imaginei que ele reagiria assim diante da minha morte, totalmente, ele está-me a ignorar completamente há meses, sem falar e praticamente separado, é claro que estou sozinho nessa relação há muito tempo, então a reação dele surpreende-me”

A partir desse momento, os acontecimentos passaram rapidamente e com certos saltos entre as suas visões ao perceber a sua mãe correndo em direção a eles, transtornada e oprimida pela tragédia.

A polícia entrou, fez perguntas que eram inteligíveis para ela, depois ela observou os paramédicos da ambulância tentando incansavelmente reanimá-la e sem mais delongas ela viu-se olhando para seu túmulo.

Um homem que eu nunca tinha visto chorava inconsoladamente ajoelhado diante daquele lugar triste: —Amber, isso simplesmente supera-me, a minha dor é profunda e ainda mais quando tenho certeza de que fui capaz de evitar tanto sofrimento para você, dar-te uma vida melhor e fazer-te feliz, é tarde para arrependimentos, mas prometo que vou encontrar o culpado e fazê lo pagar, pois não acredito que tenha sido um simples acidente, pois encerraram o caso.

Ele foi interrompido nas suas palavras por outro homem: —Sinto muito chefe, como sogro, isso é sem dúvida uma tragédia, três vidas perdidas numa única noite e de uma forma tão absurda”.

— Isso mesmo, Amber e a sua mãe não mereciam morrer assim, é tão injusto, mas o pior é o seu bebé ainda não nascido, apesar de ter apenas 4 semanas no seu ventre, é um dano colateral tão cruel e infeliz.

Ao ouvir isso, Amber colocou instintivamente as mãos na barriga e ao senti-la vazia, uma grande tristeza a invadiu.

Um bebé, não, por favor!

Ela sempre quis ser mãe, sua carreira era importante, mas ela sonhava em ter uma casa com um homem amoroso e um casal de filhos.

Então ele refletiu: “¿O que aconteceu com a minha mãe?, Como e por que ela morreu?"

Por favor, Deus me ajude, gostaria de poder voltar no tempo para evitar que tudo isso acontecesse, não entendo...

“Por que eles fizeram algo assim comigo? Quem poderia me odiar tanto? “Se eu pudesse voltar no tempo, faria tudo de maneira muito diferente.”

Naquele momento o homem que estava diante do seu túmulo levantou-se e agora pôde ver com mais detalhes a sua aparência física.

Ele era loiro, alto, de constituição forte e quando se virou pôde ver os seus profundos olhos azuis, parecia um anjo.

De repente, uma sensação de paz tomou conta dela.

O sogro, que ela nunca conhecera antes ou depois do casamento, parecia olhar diretamente nos olhos dela.

Como se ela estivesse fisicamente na frente dele.

Você consegue-me ver?!

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
39 Chapters
Chapter 1
Chapter 1“สวัสดีค่ะ..จองโต๊ะไว้รึเปล่าคะ..อ้าว..คุณ..เข้าไปไม่ได้นะคะ” เสียงของพนักงานสาวไล่หลังฉันมา..ฉันหาได้สนใจไม่..รีบเดินตรงไปยังหนุ่มหล่อสาวสวย..โต๊ะติดกับกระจกซึ่งมองเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืน..ทำเลดีและเป็นส่วนตัวที่สุด..ฉันลากเก้าอี้จากโต๊ะว่างด้านข้างๆ..มาร่วมวงกับคนทั้งสอง..หญิงสาวในชุดเดรสเปลือยไหล่สีขาวมองฉันด้วยความสงสัยแกมตกใจ..ทว่าชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนกลับเบือนหน้าไปทางอื่นเหมือนไม่ใจ..“เธอเป็นใคร..” สาวสวยตรงหน้าเริ่มเอ่ยถาม..เมื่อเห็นฉันเอาแต่จ้องหน้าหล่อนไม่วางตา..คนนี้ดูสวยกว่าคนก่อนๆ แต่โครงหน้าคล้ายๆกัน สวยตามแบบพิมพ์นิยม..ใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งได้รูป ดวงตากลมโตสีอ่อน..ริมฝีปากบางเคลือบสีกุหลาบ..“ฉันชื่อ ริมนารา..ลดาอมรกุล..เธอจะเรียกฉันว่าไนล์ก็ได้..” ฉันส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร..และไม่รับรู้ด้วยว่าเธอจะอยากเป็นมิตรด้วยไหม..“แล้วเธอมานั่งตรงนี้ทำไม..พี่ไทม์คะ..รู้จักผู้หญิงคนนี้รึเปล่า..ถ้าไม่รู้จักมารีจะให้พนักงานไล่ผู้หญิงคนนี้ไป” คนนี้ชื่อมารีสินะ..ฉันยกยิ้มที่มุมปากมองท่าทีของไทม์ คราวนี้เขาจะทำยังไง..“ไนล์..กลับไป..” เสียงทุ้มนุ่มนั้นพูดด้ว
Read more
Chapter 2
Chapter 2ฉันขับรถมาที่คอนโดศรารินทร์..คอนโดหรูใจกลางกรุง..นี่ไม่ใช่ที่พักของฉันหรอก..ฉันยืนกดกริ่งยืนรอไม่ถึงสามนาที..ร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าเนื้อดีพร้อมนอนก็ยืนอยู่ตรงหน้า..ใบหน้าขาวจัดดวงตาแทบปิดและพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อ..“ธันว์..ฮือ...” ฉันโผเข้ากอดเพื่อนรักปลดปล่อยน้ำตาที่อุตส่าห์กลั้นไว้ตั้งสามสิบนาที..หนุ่มสาวที่กำลังจะเข้าห้องหันมามองฉันราวกับเป็นตัวประหลาด..เดาว่ามาสคาร่ากับอายไลน์เนอร์คงไหลรวมกับน้ำตาแล้วเป็นคราบดำทำให้ฉันขอบตาดำเป็นหมีแพนด้า..ที่สำคัญคงมองว่าฉันเป็นยัยบ้าตัวประหลาดร้องไห้ฟูมฟายทะเลาะกับแฟน..และคนที่โดนมองว่าเป็นแฟนก็น่าจะเป็นหนุ่มหล่อที่ฉันกำลังกอดอย่างแน่นอน..ใบหน้าของธันว์คล้ายจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก..“คราวนี้ไอ้ไทม์ทำอะไร..ใจเย็นๆ..เข้ามาในห้องก่อน..” มือหนาฉุดให้ฉันเข้าไปในห้อง..พาฉันไปนั่งที่โซฟาตัวยาวกลางห้อง..“ไทม์..ขึ้นเสียงใส่ฉันต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น..” ผู้หญิงที่ชื่อหนูมารีมีลูกแมวเหมียวคนนั้น..เป็นคนสำคัญถึงขนาดทำให้ไทม์ตวาดเสียงดังด้วยความโมโห.. ธันว์ถอนหายใจยาวๆ“ไนล์..ที่ผ่านมาเหนื่อยพอรึยัง..”..เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังกว่าครั้งที
Read more
Chapter 3
Chapter 3“ไข่หวาน..ไนล์ใส่ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง..” ฉันหมุนตัวในกระจก..ชุดที่เลือกในวันนี้เป็นชุดเปิดไหล่สีชมพูพาสเทลแบรนด์ดัง..วันนี้มีงานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมลักษณ์นรา..โรงแรมในเครือริมนารา กรุ๊ป..และฉันต้องไปร่วมงานในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของกิจการในครอบครัว..“สวยมาก..เพื่อนไข่หวานสวยที่สุดเลย” เพื่อนสาวยกนิ้วทอดสายตามองมาที่ฉันอย่างชื่นชม..ซึ่งฉันรับรู้มาตลอดว่าเพื่อนรักคบกับฉันด้วยความจริงใจ..ไม่ได้คบกับฉันเพราะฉันเป็นลูกสาวเจ้าของกิจการใหญ่โตแต่อย่างใด..“ไข่หวานเปลี่ยนชุดสิ..ไนล์ให้เลขาของคุณพ่อเอาชุดมาเผื่อด้วยนะ..” ฉันหยิบชุดคล้ายๆกันแบรนด์เดียวกันให้ไข่หวาน..เพื่อนสาวปฏิเสธท่าเดียว..“ไม่นะ..ไข่หวานไม่อยากไป..คนเยอะไข่หวานอาย..”“งานนี้ธันว์ก็ไปนะ..ไข่หวานไม่อยากถ่ายรูปคู่กับธันว์เหรอ..ไนล์จัดให้ได้นะ..” ได้ผล..พอฉันพูดจบ..ใบหน้าขาวนวลเนียนก็แดงก่ำขึ้นทันตา..ไข่หวานแอบชอบธันว์มาแต่ไหนแต่ไร..ฉันเองรู้ดี..พยายามจับคู่ให้สองคนนี้..แต่ธันวาก็นิ่งเสียจนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่..“อะ..เอ่อ..ธันว์ก็ไปเหรอ?” เสียงของเพื่อนสาวตะกุกตะกักไม่เป็นตัวของตัวเอง..เริ่มลังเลในคำตอบของตัวเอง..ฉันใช้จ
Read more
Chapter 4
Chapter 4“คุยอะไรกันอยู่เหรอ? น่าสนุกจัง..” ฉันแกล้งยิ้มและหัวเราะทั้งที่ในใจอยากจะไปตบหน้ายัยงูพิษใจจะขาด..“อ้าวไนล์..มัวแต่วุ่นๆเลยไม่ได้ทัก..ชุดเก๋ดีนะ” ยัยพาฝัน..ตวัดสายตามองชุดที่พี่ลิลินแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้แล้วยิ้มขำ..เจ็บใจนักเชียว..ฉันพยายามข่มใจและร่างกายตัวเอง..ไม่ให้ไปกระชากหัวยัยนี่ตบล้างน้ำ..“ขอบใจที่ชมนะฝัน..ไทม์คะคุณพ่อคุณแม่ของไนล์อยากคุยกับไทม์..ไปกันเถอะ..ญาติๆของไนล์ถามใหญ่เลยว่าเราจะแต่งงานกันตอนไหน..” ฉันเน้นคำว่าแต่งงานชัดเจน..ให้ผู้หญิงอย่างพาฝันสำนึกได้ซะทีว่าไทม์เป็นคนของใคร..ริมฝีปากบางของชายหนุ่มเหยียดยิ้มให้ฉัน..เขาไม่ได้ตอบกลับอะไร..“ไทม์..เดี๋ยวฝันนัดไทม์อีกทีนะคะเรื่องขอไปดูงานกับไทม์..” หญิงสาวไม่พูดเปล่า..มือเล็กๆแตะที่แขนของไทม์อย่างจงใจที่สำคัญชายหนุ่มไม่ได้สะบัดออกแต่อย่างใด..และนั่นทำให้ใจของฉันยิ่งร้อนรุ่มเข้าไปอีกเหมือนกองเพลิงที่มันสุมอยู่..โดนเชื้อฟืนเติมเข้าไปเรื่อยๆ“ได้สิ..ฝันมาเมื่อไหร่..โทรบอกไทม์ได้เลย..” ดวงตาสีเข้มทอประกายวาบหวานเมื่อสบตาศัตรูหัวใจคนสวยตรงหน้า..ภาพตรงหน้าทำให้ฉันเผลอกัดริมฝีปากจนเจ็บอย่างลืมตัว..“ฝันไปก่อนนะคะ..”
Read more
Chapter 5
Chapter 5Time talksผมนั่งมองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครผ่านหน้าต่างกระจกใสของห้องอาหารหรู..โรงแรมลักษณ์นารา..อย่างสบายอารมณ์..สาวสวยร่างสูงโปร่งในชุดเดรสเกาะอกสีหวานนั่งอยู่ตรงข้าม..“ไทม์..นึกยังไงชวนฝันออกมาดินเนอร์คะ..” ดวงตาสวยเฉี่ยวทอดสายตามองผมอย่างเย้ายวน..นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมถูกผู้หญิงทอดสะพาน..ด้วยโปไฟล์เริ่ดหรูที่มันติดตัวผมมาตั้งแต่เกิด..เรียกง่ายๆว่าคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดนั่นแหละ..ดึงดูดผู้หญิงที่อยู่ในแวดวงสังคมเดียวกัน..ดารานางแบบ..เดินไปไหนก็มีแต่คนสนใจ..จนผมเริ่มจะชินชาจนหัวใจตายด้าน..ถึงจะต่อต้านแค่ไหน..ยังไงซะชีวิตก็ต้องตั้งหลักปักฐานกับยัยริมนาราอยู่ดี..แต่เห็นหน้าแล้วก็หมั่นไส้อยากได้ผมจนตัวสั่น..ทุกครั้งที่เห็นใบหน้าบึ้งตึงเวลาเห็นผมอยู่กับสาวๆแล้วสะใจ..ไม่เกินสิบนาทีต้องรีบแจ้นมาอย่างแน่นอน..แค่คิดผมก็อมยิ้ม..อีกไม่นานยัยนั่นต้องมาที่นี่..“ไทม์ยิ้มอะไรคะ..ดูมีความสุขจัง..” เสียงหวานๆเรียกสติผมให้มาสนใจภาพผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า..เธอคนนี้ชื่ออะไรนะ..ผมเองก็จำไม่ค่อยได้..เรียกได้ว่าไม่ใส่ใจจะจำเสียมากกว่า..คงชื่อ..ฟ้า..หรือ ฝ้าย..อะไรสักอย่าง..“สั่งอ
Read more
chapter 6
Chapter 6[ คุณริมนาราคะ คุณไทม์กับมากับผู้หญิงค่ะ..ตอนนี้อยู่ห้องอาหาร..โรงแรมลักษณ์นารา ] พอพนักงานสาวพูดจบก็ส่งภาพหญิงสาวที่ว่ามาให้ฉัน..สาวสวยในชุดเดรสเกาะอกสีชมพูพาสเทล..ยิ้มกว้างสบสายตากับไทม์..นะนี่มัน..ยัยพาฝัน..คู่แค้นแสนแค้นของฉันเอง..ยัยนี่กล้ามากควงคู่หมั้นของฉันไปดินเนอร์สุดหรู..ที่โรงแรมของฉันเอง..ฉันรู้สึกเหมือนโดนศัตรูเข้ามาเหยียบจมูกถึงถิ่นของตัวเอง..เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความโมโห..หรืออาจจะหึงด้วยก็ด้วย..หึงหวงโดยที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองได้สิทธิ์ที่จะคิดแบบนั้นรึเปล่า..เพราะไทม์เป็นคู่หมั้นแค่ในนาม..ไม่มีความผูกพันทางใจใดๆเลย..มีแต่ฉันที่คิดไปเองคนเดียว..ฉันคว้ากุญแจรถกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงไปที่โรงรถ..ฝนฟ้าก็ช่างไม่เป็นใจ..ตกแทบไม่ลืมหูลืมตา..ฉันขับรถฝ่าสายฝนออกไป..ด้วยความรีบร้อนลืมแม้กระทั่งสวมแว่นตาเนื่องจากสายตาสั้นมากและเพิ่งจะถอดคอนแทคเลนส์ตอนอาบน้ำ..ชุดที่ใส่ก็เป็นชุดกึ่งชุดนอนกึ่งลำลอง..เดี๋ยวพอไปถึงค่อยเอาเสื้อแขนยาวกีฬาคลุมทับ..อย่างที่บอกฝนตกก็มาพร้อมกับรถติด..หัวใจของฉันร้อนรุ่ม..ยิ่งมองรูปที่ทั้งสองกำลังส่งยิ้มให้กัน..ยิ่งรู้สึกว่าระยะทางแค่ห้ากิโ
Read more
chapter 7
Chapter 7หลังจากที่ธันวาไปเข้าเวร..ไทม์ก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซึ่งห้องพักระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนสุดหรู..มีทุกอย่างพร้อมสรรพราวกับโรงแรมห้าดาวอยู่แล้ว..ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวผ้าเนื้อนิ่ม..เขานอนราบลงที่เตียงแบบเสริมสำหรับญาติคนไข้ที่เข้ามาเฝ้าคนป่วย..อาจเพราะฟื้นขึ้นมาฉันจิบน้ำเข้าไปอึกใหญ่จึงรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ..แต่จะไปได้ยังไงในเมื่อเท้าซ้ายวางน้ำหนักลงพื้นไม่ได้…ฉันมองหาตัวช่วยไม้ค้ำยันเพื่อช่วยพยุงตัวเอง..แต่รอบๆเตียงผู้ป่วยไม่มีของอย่างนั้นอยู่เลย ร่างสูงยังคงเล่นสมาร์ทโฟนโดยไม่มีทีท่าจะหันมามองฉันสักนิด ถ้าเป็นธันวาฉันคงเอ่ยปากขอร้องให้ช่วยพาเข้าห้องน้ำได้อย่างไม่ต้องคิด..แต่กับไทม์..คู่หมั้นที่เหมือนจะพึ่งพาได้มากกว่าคนอื่น..แต่กลับเรื่องเล็กๆฉันกลับรู้สึกลำบากใจที่จะขอร้องเขา..“ริมนารา..เธอจ้องหน้าฉันทำไม..เกือบห้านาที” ฉันเผลอมองเขานานขนาดนั้นเหรอนี่..เขายิ่งไม่ชอบหน้าฉัน..คงจะรู้สึกหงุดหงิดแน่ๆ“คะ..คือไนล์..อยาก..” โอ้ยแค่จะบอกว่าฉันปวดฉี่อยากเข้าห้องน้ำมันดูพูดยากอะไรนักหนาเนี่ย..กลั้นจนมันจะราดอยู่แล้ว..“จ้องหน้าฉันแล้วบอกว่าอยาก..ฉันไม่ได้ค
Read more
Chapter 8
Chapter 8ฉันมองผู้ชายที่เดินลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เข้ามาในห้องแล้วแอบอมยิ้ม..ใบหน้าขาวจัดขมวดคิ้วมุ่นซ้ำยังทำหน้าบึ้งตั้งแต่นั่งอยู่ด้วยกันบนรถแล้ว..ไทม์มองไปที่ห้องนอนสองห้องอย่างพิจารณา..และเอากระเป๋าตัวเองไปเก็บที่ห้องนอนใหญ่ซึ่งเป็นห้องนอนของฉัน..“ไม่ได้นะ..นะ..นั่นห้องนอนของไนล์” ฉันเกือบลืมตัวว่าขาเจ็บแทบจะวิ่งถลาไปห้ามเขา..“ห้องนอนใหญ่มีอ่างอาบน้ำ..ฉันชอบแช่ตัวในอ่าง..” ไทม์บอกเหตุผลของตัวเอง..เขาอยู่คอนโดคงเข้าใจแบบแปลนของห้องพักดี..ว่าห้องนอนจะมีสองห้อง..ห้องนอนใหญ่จะมีห้องน้ำในตัวและมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่..“แต่ห้องนี้เป็นของไนล์..ไนล์มีสิทธิ์จะให้ไทม์อยู่ห้องไหนก็ได้..” เรื่องของเรื่องคือ..ฉันติดนอนในห้องนอนใหญ่มาก..ติดกลิ่น..ติดบรรยากาศ..ทุกๆอย่าง..ขนาดกลับไปกินข้าวที่บ้านฉันยังต้องกลับมานอนที่คอนโด..“งั้นก็นอนด้วยกัน..” ชายหนุ่มสรุปเองเสร็จสรรพ..“ได้..” ฉันเผลอตอบออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ..พอได้สติ..“ไม่ได้นะ..” ฉันสะบัดหน้าพรืด..ถึงจะชอบเขาแต่ชายหญิงนอนด้วยกัน..มันก็ต้องมีเรื่องอย่างว่า..และฉันก็ยังไม่ได้พร้อมที่ฟีทเจอริ่งกับไทม์..ฉันรู้มาว่า..ผู้ชายบอกรักเพื่อแลกกับเ
Read more
Chapter 9
Chapter 9พอทานอาหารเย็นเสร็จ..ไทม์ก็จัดการเอาจานไปล้างซึ่งมันก็ขัดกับลุคนักธุรกิจอย่างเขา..จนฉันอดรนทนไม่ได้..“คุณธารา..เอาไว้ตรงนั้นก็ได้ค่ะ..” ฉันรีบโบกมือห้ามเพราะเกรงใจที่เขาเป็นคนทำอาหารให้กินแล้วยังเป็นคนล้างจานอีก..“เธอจะล้างรึไง..หมอไม่ให้ยืนนานไม่ใช่เหรอ?” ชายหนุ่มหันมามองฉันซึ่งยังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร..“ไนล์จะให้แม่บ้านเข้ามาล้างให้ตอนเช้าค่ะ..” ฉันบอก..เนื่องจากจะมีแม่บ้านที่คุณแม่จ้างให้คอยดูแลทำความสะอาดคอนโดของฉันสามวันต่อครั้งซึ่งพรุ่งนี้เช้าแม่บ้านก็จะมาอยู่แล้ว..“ฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายตอนที่ฉันอยู่ที่นี่..บอกแม่บ้านไม่ต้องมา..”“แล้วใครจะทำความสะอาดคะ..จะให้ไนล์ทำเหรอ?..สภาพนี้?” ฉันชี้ไปที่ขาที่ห่อหุ้มด้วยเฝือกอ่อนยังกะแหนม..แล้วทำหน้างอง้ำ..เพราะคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะดูเป็นผู้หญิงขี้อ้อนน่ารัก..“ฉันจะทำเอง..” ไทม์พูดเสียงเรียบๆสบตาฉันนิดนึงและหันกลับไปล้างจานต่อ..“แล้วเลิกทำหน้างอแบบนั้น..น่ารักตายล่ะ..ยังกะแมงกะพรุนโดนน้ำร้อนลวก..” ฉันแอบหันไปหยิบมือถือแล้วส่องหน้าตัวเอง..มันน่าเกลียดขนาดนั้นเชียวเหรอ? ก็ไม่นี่นา..คุณแม่พร้อมกับคุณแม่ดาเห็นยังชมว่าน้องไนล์อ้
Read more
Chapter 9
Chapter 9พอทานอาหารเย็นเสร็จ..ไทม์ก็จัดการเอาจานไปล้างซึ่งมันก็ขัดกับลุคนักธุรกิจอย่างเขา..จนฉันอดรนทนไม่ได้..“คุณธารา..เอาไว้ตรงนั้นก็ได้ค่ะ..” ฉันรีบโบกมือห้ามเพราะเกรงใจที่เขาเป็นคนทำอาหารให้กินแล้วยังเป็นคนล้างจานอีก..“เธอจะล้างรึไง..หมอไม่ให้ยืนนานไม่ใช่เหรอ?” ชายหนุ่มหันมามองฉันซึ่งยังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร..“ไนล์จะให้แม่บ้านเข้ามาล้างให้ตอนเช้าค่ะ..” ฉันบอก..เนื่องจากจะมีแม่บ้านที่คุณแม่จ้างให้คอยดูแลทำความสะอาดคอนโดของฉันสามวันต่อครั้งซึ่งพรุ่งนี้เช้าแม่บ้านก็จะมาอยู่แล้ว..“ฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายตอนที่ฉันอยู่ที่นี่..บอกแม่บ้านไม่ต้องมา..”“แล้วใครจะทำความสะอาดคะ..จะให้ไนล์ทำเหรอ?..สภาพนี้?” ฉันชี้ไปที่ขาที่ห่อหุ้มด้วยเฝือกอ่อนยังกะแหนม..แล้วทำหน้างอง้ำ..เพราะคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะดูเป็นผู้หญิงขี้อ้อนน่ารัก..“ฉันจะทำเอง..” ไทม์พูดเสียงเรียบๆสบตาฉันนิดนึงและหันกลับไปล้างจานต่อ..“แล้วเลิกทำหน้างอแบบนั้น..น่ารักตายล่ะ..ยังกะแมงกะพรุนโดนน้ำร้อนลวก..” ฉันแอบหันไปหยิบมือถือแล้วส่องหน้าตัวเอง..มันน่าเกลียดขนาดนั้นเชียวเหรอ? ก็ไม่นี่นา..คุณแม่พร้อมกับคุณแม่ดาเห็นยังชมว่าน้องไนล์อ้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status