บทที่ 11/2 เป็นดีเจ

ฉันชะงักมือก่อนจะหันไปมองหน้าเธอพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย ไม่อยู่ที่นี่...หมายความว่าไง?

"พ่อส่งฉันไปเรียนต่อที่เมืองนอก"

ลูกแก้วพูดสีหน้าของเธอสลดลงเล็กน้อย

"ก็ดีแล้วไง"

ฉันพูด ลูกแก้วมองหน้าฉันดวงตากลมโตของเธอสั่นไหว ฉันดูออกว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไร...ไม่อยากไปสินะ

"ไม่ดีสักนิด"

"..."

"พ่อไม่เห็นถามว่าอยากไปมั้ย"

ลูกแก้วเริ่มเสียงสั่นถึงเธอพยายามทำสีหน้าให้ปกติแล้วก็ตามแต่ฉันก็ยังเห็นน้ำตาที่คลออยู่ที่ดวงตากลมโตของเธอ ฉันเดินเข้าไปหาลูกแก้วที่นั่งอยู่บนโซฟาก่อนจะยื่นมือไปโยกหัวเธอ

"นี่"

ลูกแก้วปัดมือฉันออกจากหัวพลางจ้องหน้าฉันที่กล้ามาเล่นหัวเธอ ฉันก็แค่อยากเห็นลูกแก้วคนเดิม คนที่ไม่เคยมีแววตาอ่อนแอแบบนี้ก็เท่านั้นแหละ

"อย่ามาเล่นหัวนะ"

"ทำไมห๊ะ"

ฉันพูดก่อนจะยื่นมือไปโยกหัวเธออีกแล้วก็โดนเธอปัดมือทิ้งอีก

"ทำเป็นไม่รู้สึกอะไร รู้ไว้ด้วยว่าเธอก็โดนเหมือนกัน"

ฉันชะงักมือทันทีที่ลูกแก้วพูดแบบนั้น ฉันก็โดนงั้นเหรอ...โดนอะไรล่ะ พ่อจะส่งไปเรียนต่อเมืองนอกเหมือนเธอ? เหอะ ฝันล่ะมั้ง--

"อืม"

ฉันไม่สนใจสิ่งที่เธอพูดแต่กลับหันไปหยิบบัตรพนักงานของพาราไดส์ผับที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆโซฟาโดยมีลูกแก้วมองตามอย่างจดจ่อ

"ฉันไปล่ะ"

ฉันเก็บบัตรใส่กระเป๋าก่อนจะเดินออกจากห้องทันที

ปัง~

*Paradise Pub

23.35 น.

ฟึ่บ~

ฉันยัดกระดาษแผ่นเล็กๆที่เพิ่งจะได้มาจากลูกค้าชายคนหนึ่งซึ่งในนั้นเขียนเบอร์โทรศัพท์เอาไว้ด้วยใส่กระเป๋ากางเกงพลางส่งยิ้มไปให้เขาตามมารยาท

"ยิ้มให้มันจริงใจหน่อยสิ ดีเจลูกโซ่คนสวย"

ยาหยีกระซิบพูดแซวฉันขณะที่มือของเธอก็ทำหน้าที่ดีเจไปด้วย ส่วนไอ้ประโยคสุดท้ายน่ะเธอเอามาจากข้อความในกระดาษแผ่นนั้นที่ลูกค้าคนนั้นเขียนมันมาด้วย ฉันหันไปมองหน้าเธอยาหยีก็ยักไหล่ให้

"เกิดมาสวยก็ช่วยไม่ได้อ่ะนะ"

เธอพูดแกมหยอกเหมือนให้ฉันปลงๆกับสิ่งที่เป็นอยู่ มันก็จริงที่ฉันทำงานแบบนี้เรื่องอย่างนี้ก็เป็นธรรมดาไอ้พวกเบอร์หรือแม้กระทั่งการถูกลวนลามเล็กๆน้อยจากลูกค้าของที่นี่ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติที่พวกฉันต้องพบเจอแทบทุกวันซึ่งฉันก็ปลงแล้วเพียงแต่บางทีฉันก็ยิ้มไม่ออกมั่งไง บางครั้งมันก็เหนื่อยแต่ก็ต้องฝืนยิ้มอะไรแบบเนี้ย

ฉันพยักหน้าแบบปลงๆก่อนจะหันมาทำหน้าที่ดีเจของตัวเองต่อ

ขณะที่ฉันกำลังโยกย้ายไปกับเพลงสนุกสนานที่ฉันกับยาหยีเป็นคนเปิดเองและเราก็ต้องเต้นตามเพลงบ้างเพื่อเพิ่มอรรถรสและความสุขให้กับลูกค้าการที่ต้องแต่งกายเซ็กซี่แหวกโน่นโชว์นี่แล้วให้คนอื่นมามองมันก็ถือเป็นเรื่องปกติของพวกฉันเช่นกัน

เอ๊ะ~

แต่ตอนนี้ฉันเริ่มเห็นอะไรไม่ปกติซะแล้วล่ะ ฉันเอะใจเมื่อสายตาของฉันทอดมองไปยังกลุ่มผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่กำลังแดนซ์กันอยู่อย่างมีความสุขในกลุ่มนั้นมีร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ท่ามกลางคนพวกนั้นและดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนั้นจะถูกพวกผู้ชายยื้อไปยื้อมายังไงก็ไม่รู้ด้วย

"มีอะไรเหรอโซ่?"

ยาหยีถามเมื่อเห็นฉันขมวดคิ้วแล้วมองไปที่คนกลุ่มนั้น

"แกว่า...ผู้หญิงคนนั้นมากับคนพวกนั้นปะ?"

ฉันถาม ยาหยีหันไปมองตามสายตาของฉันอย่างวิเคราะห์ก่อนจะตอบออกมา

"ไม่แน่...เหมือนเธอก็ขัดขืนอยู่นิดๆนะ"

"นั่นสิ..."

แต่ที่ฉันสนใจมากกว่านั้นก็คือ...ฉันว่าฉันรู้สึกคุ้นเธอคนนั้นจัง

ใช่หรือเปล่านะ?

"หยี เดี๋ยวฉันมานะ"

ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองร้อนรนแบบนี้มาก่อนเลยทั้งๆที่เหตุการณ์แบบนี้ฉันก็เห็นบ่อยการที่พวกผู้ชายมาเที่ยวกันแล้วก็มาทำความรู้จักกับพวกผู้หญิงที่มาเที่ยวในผับแบบนี้และฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรด้วยไงแต่สำหรับผู้หญิงคนนี้...ฉันรู้สึกยังไงก็ไม่รู้ ดังนั้นฉันก็เลยขอตัวลงมาจากเวทีโดยทิ้งให้ยาหยีทำหน้าที่แทนซึ่งเวลาในการทำงานของเราก็เหลืออีกไม่นานแล้ว แค่เที่ยงคืนเท่านั้น

ตึก~

ฉันลงจากเวทีมาหยุดยืนที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนั้นเท่าไหร่ เห็นผู้ชายคนหนึ่งโอบประคองผู้หญิงคนนั้นออกมาจากกลุ่มเพื่อนของเขา ยิ่งเห็นใกล้ๆฉันก็ว่ามันยิ่งใช่อ่ะ!

ฉันเดินตามสองคนนั้นไปทันทีก่อนจะไปคว้าแขนของผู้หญิงคนนั้นที่เขาประคองเธอเดินโซเซไปโดยไม่ได้สนใจเลยว่าที่ๆฉันเดินตามเขาเข้าไปคือห้องน้ำชาย

หมับ~

"เห้ยอะไรวะ!"

ผู้ชายคนนั้นโวยวายทันทีพลางหันมามองหน้าฉันด้วยความตกใจ

"ดีเจคนสวยนี่หว่า"

เสียงและใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นว่าเป็นฉันแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมากฉันสนใจผู้หญิงในอ้อมกอดของเขาต่างหากล่ะ

"ลูกแก้ว..."

ใช่จริงๆด้วย มาได้ยังไงกันเนี่ย!