เข้าสู่ระบบฉันมองลูกแก้วที่ซบอยู่กับไหล่ของเขาอย่างตกใจฉันไม่รู้ว่าเธอมาที่นี่ได้ยังไงแต่ที่สำคัญสภาพเธอตอนนี้คงเมามากจนแทบไม่มีสติและเสื้อผ้าที่เธอใส่มามันก็เป็นเสื้อผ้าของฉันก็คงไม่ต้องบรรยายใช่มั้ยว่ามันจะเป็นแบบไหน ฉันตวัดสายตามองผู้ชายคนนั้น
"คิดจะทำอะไร?" ฉันถามพลางกระตุกแขนลูกแก้วเข้าหาตัวแต่ก็ถูกผู้ชายคนนั้นรั้งไหล่ที่เขาโอบไว้ "ก็...เข้าห้องน้ำไงครับ" เขาตอบพลางยิ้มมุมปาก เข้าห้องน้ำเหรอ เหอะ! "แล้วพาผู้หญิงคนนี้เข้ามาด้วยทำไม" "ก็เธอเมา...ไม่มีใครดูแล" เชื่อตายล่ะ ดูหน้าตาก็รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร นี่คงมอมเหล้ายัยนี่ด้วยสินะ หึ่ย! "งั้นส่งมา ฉันดูแลให้เอง" ฉันพูดพลางดึงแขนเธอเข้ามาหาฉันอีกครั้งคราวนี้ผู้ชายคนนั้นปล่อยเธอมาหาฉันง่ายๆแต่ด้วยความที่ฉันออกแรงดึงมากไปลูกแก้วเลยถลามาหาฉันทำให้ฉันเซถอยหลังไปจนเกือบล้ม ฟลุ่บ~ แล้วเอวคอดของฉันก็ถูกผู้ชายคนนั้นรวบไว้ได้ทันก่อนจะหงายหลังล้ม เขากอดเอวฉันไว้โดยที่แขนทั้งสองข้างของฉันยังยื้อตัวของลูกแก้วที่ยืนโงนเงนไปมาอยู่ ฉันตวัดสายตามองเขาก่อนจะสบัดตัวออกจากเขา "ปล่อย!" ฉันพูดนายนั่นไม่ยอมปล่อยแถมยังดึงเอวฉันเข้าหาตัวเขาอีก "ไม่เอาน่าคนสวย ไหนๆก็ตามเข้ามาถึงนี่แล้วมาสนุกกันหน่อยมั้ยล่ะ" เขาก้มลงมาพูดข้างหูฉันพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ ฉันกำลังจะอ้าปากด่าเขาแต่ลูกแก้วก็พูดขึ้นก่อน "อืม พาไปส่งห้องหน่อยยย เดี๋ยวพี่สาวววรู้ว่าฉันแอบตามมาาา" เธอซบหน้าลงกับบ่าฉันพูดอู้อี้ออกมา ฉันเขย่าตัวเธอเบาๆเพื่อเรียกสติ ยัยบ้านี่แอบตามฉันมาได้ยังไงเนี่ย -- "ลูกแก้ว ๆ นี่ฉันเองนะ" ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรู้หรอกย่ะ เพราะฉันรู้แล้ว ยัยตัวปัญหา! "หืมมม ครายอ่า?" ลูกแก้วเงยหน้ามามองฉันตาปรือฉันจ้องหน้าเธออย่างเคืองๆ "ฉันไง ลูกโซ่" ฉันตอบพลางสบัดตัวออกจากไอ้บ้าที่กำลังรวบเอวฉันแน่นขึ้นส่วนมืออีกข้างก็คว้าไหล่ฉันไว้แน่นไม่ให้ดิ้นหลุดจากเขาได้ "อ๋อออ" เธอยิ้มอย่างคนไม่มีสติก่อนจะซบบ่าฉันอีกครั้งแล้วเงียบไป ให้มันได้อย่างงี้ ให้มันได้อย่างงี้สิ! "เห้ย ปล่อยฉันนะ!" ไม่รู้ว่านี่มันโชคร้ายของฉันใช่มั้ยที่ในห้องน้ำกลับไม่มีใครเข้ามาเลยสักคนส่วนไอ้ห้องที่ปิดอยู่ก็น่าจะใช้ไม่ได้เพราะมันเงียบเหลือเกินไม่เห็นมีใครโผล่ออกมาจากห้องนั้นและฉันกับไอ้บ้านี่ก็เสียงดังอยู่เหมือนกันถ้ามีใครอยู่ในนั้นก็ต้องออกมาแล้วสิ "โอ้ยโชคของกูจริงๆ จะได้คนสวยพร้อมกันสองคน" มันยิ้มแก้มแทบปริและวาดฝันถึงสิ่งที่มันจะทำ ฉันมองมันด้วยหางตา คิดว่าฉันจะยอมง่ายๆเหรอ! ปึ้ก~ ฉันกัดฟันแน่นก่อนจะยกเท้าขึ้นแล้วกระแทกส้นสูงลงไปบนเท้าของมันอย่างจังและอย่างแรงด้วยจนมันผลักฉันออกจากอ้อมแขนด้วยความเจ็บพลางกระโดดเหยงแล้วร้องโอดโอยออกมา "โอ้ย!" ตุ้บ~ "ลูกแก้ว ลุกขึ้น" ฉันกับลูกแก้วเซถลาไปข้างหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัวไอ้ตัวฉันนะยังไม่ล้มแต่ลูกแก้วที่เมาและขาพันกันตั้งแต่แรกอยู่แล้วกลับทรงตัวไม่อยู่และล้มลงบนพื้นจนฉันต้องรีบดึงเธอให้ลุกขึ้น "โอ้ยเจ็บบบ ตอนแรกฉันก็ว่าจะล่อยัยเด็กนี่" มันหลุบตาลงมองลูกแก้วที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นถึงแม้ว่าฉันจะเขย่าตัวเธอแล้วก็ตาม "แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันว่าล่อคนที่ยังมีสติอยู่ดีกว่า ท่าทางจะมันส์ หึ ขึ้นชื่ออยู่แล้วนิ่ลูกโซ่" "ถ้าแกทำอะไรพวกฉัน ฉันไม่เอาแกไว้แน่!" ฉันกัดฟันพูดกับเขาถึงแม้จะรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเสียเปรียบก็ตามที "ทำเป็นเก่ง ออกไปให้ได้ก่อนเถอะ" ฉันจ้องหน้าเขาเขม็ง ยัยลูกแก้วก็มาไม่ได้สติอะไรตอนนี้เนี่ย ฉันอยากจะบ้า "เธอถนัดท่าไหนเหรอ ชอบแบบไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า บอกฉันได้นะเดี๋ยวจัดให้" เขายิ้มชั่วร้ายพลางก้าวเข้ามาหาจนถึงตัวฉันมือหนาของเขาคว้าแขนฉันแล้วกระชากเข้าไปหาเขาแต่ฉันก็ไม่ยอมง่ายๆไงฉันใช้จังหวะที่ตัวเองเซเข้าหาเขางับลงไปบนฝ่ามือเขาแล้วกัดอย่างแรง กึก~ "โอ้ย เจ็บนะเว้ย!" ผลั่ก~ เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บพลางสะบัดมือข้างนั้นอย่างแรงทำให้มือของเขากระแทกปากฉันจนปากแตกหน้าสะบัดไปตามแรงนั้น "โอ้ย ฤทธิ์เยอะนักนะ สงสัยจะชอบแบบซาดิสต์ ได้เลยฉันจัดให้ มานี่!" เขาเข้ามาคว้าต้นแขนฉันอีกครั้งพลางบีบคางฉันให้หันไปหาเขาก่อนที่จะก้มลงประกบริมฝีปากลงมา ปัง~ แต่ก็ต้องชะงักเพราะเสียงที่ดังขึ้นด้านหลัง เขาหันหน้าไปตามต้นเสียงฉันก็มองไปเหมือนกัน เสียงที่ดังก็คือเสียงประตูที่ถูกเปิดออกอย่างแรงซึ่งมันเป็นประตูของห้องน้ำที่ฉันเคยบอกว่าปิดอยู่ไง "ทำอะไรวะ?" น้ำเสียงเรียบนิ่งดังขึ้นพร้อมกับมีใครคนหนึ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำและใบหน้าของเขาก็ทำให้ฉันเบิกตากว้าง ตะวัน... "เล่นอะไรกันอยู่?" เขาถามพลางกวาดตามองทุกคนในนี้ก่อนที่สายตานั้นจะหยุดลงที่ฉัน ฉันใช้จังหวะที่ไอ้บ้าหื่นกามนี่ชะงักสะบัดตัวออกจากเขา "มีคนอยู่ด้วยเหรอวะเนี่ย!" นายนั่นสบถอย่างหัวเสีย ฉันรีบดึงลูกแก้วให้ลุกขึ้น "ถ้าแกจะเห็นฉันเป็นเทวดาก็ได้" เทวดาเหรอ เหอะ-- "ฉันเห็นแกเป็นมารขัดขวางความสุขมากกว่าว่ะ ผัวเมียเขาจะมีความสุขกัน ไม่ใช่เรื่องของแกไสหัวออกไปซะ!" "เห้อ ฉันฟังอยู่สักพักแล้วว่ะ" ตะวันพูดขึ้นพลางก้าวเดินมายืนประจันหน้ากับไอ้คนนั้นเขากระตุกยิ้มแล้วเหลือบมองมาทางฉัน แต่ฉันอยากจะถามจริงๆว่าอยู่ในห้องนั้นตั้งนานทำไมไม่รีบโผล่ออกมาวะ "ว่าแต่...แกมีเมียสองคนเหรอ?" เขาถามด้วยสีหน้ากวนประสาทสุดๆ "อย่าเสือก!" "บังเอิญอยากเสือก เล่นด้วยได้มั้ยวะ?" "มึงจะเล่นอะไรวะ? ไสหัว...!" "มวยปล้ำไง!" พลั่ก~ ตุ้บ~ เสียงของไอ้หื่นหยุดลงหลังจากคำพูดสามคำของตะวันตามมาด้วยหมัดหนักๆกระแทกหน้าของไอ้หื่นนั่นอย่างแรงจนเขาล้มลงกับพื้นทันที แล้วตะวันก็ไม่รอให้นายนั่นตั้งตัวได้สักนิดเขาตามมาคล่อมร่างของผู้ชายคนนั้นไว้แล้วปล่อยหมัดหนักใส่หน้าผู้ชายคนนั้นไม่ยั้ง ผลั่ว~ พลั่ก~ ตุ้บ~ ผลั่ก~*ICE SWEET กรุ๊งกริ๊ง~ เสียงกระดิ่งตรงหน้าประตูของร้านไอศกรีมแห่งหนึ่งดังขึ้นเมื่อฉันเปิดประตูของร้านเข้าไป ฉันหยุดยืนเยื้องกับประตูนิดหน่อยพลางกวาดสายตามองหาคนที่ฉันนัดไว้ นั่นไงล่ะ... ตึก~ เมื่อเห็นว่าคนที่ฉันนัดไว้นั่งอยู่ก่อนแล้วตรงตำแหน่งด้านในซึ่งร้านทั้งร้านเป็นกระจกใสทั้งหมดเธอคนนั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะติดกับผนังกระจกที่ด้านนอกมีบ่อน้ำพุเล็กๆอยู่ด้วย ฉันเดินเข้าไปหาเธอทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา กึก~ เมื่อเดินไปถึงโต๊ะฉันก็หยุดชะงักเพราะมีผู้ชายอีกคนเดินมาที่โต๊ะก่อนจะหยุดยืนมองหน้าฉันพร้อมกับหญิงสาววัยสิบแปดที่ก็เงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองฉันเช่นกัน เธอมองฉันสลับกับผู้ชายคนนั้นก่อนจะยื่นมือไปกระตุกแขนผู้ชายที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอให้นั่งลงข้างๆ ฟลุ่บ~ ฉันมองสองคนนั้นแต่ไม่ได้พูดอะไรแค่ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้นวมฝั่งตรงข้ามสองคนนั้น "นี่...แฟนฉันเอง" พอเห็นว่าฉันมองเธอสลับกับผู้ชายคนนั้น ลูกแก้ว ใช่แล้วล่ะคนที่ฉันนัดมาคือลูกแก้ว เธอก็เอ่ยปากพูดแนะนำผู้ชายข้างๆให้ฉันรู้จัก "ชื่อ ริว" "สวัสดีครับ พี่ลูกโซ่" ผู้ชายที่ชื่อริวและเป็นแฟนของลูกแก้ว
แต่แล้วไงล่ะ อย่าลืมสิลูกโซ่แกจะไม่ยุ่งกับเขาอีกแล้วนะ แกอุตส่าห์หนีออกมาจากห้องเขาได้แล้ว ก็นั่นแหละฉันหนีออกมาเพราะพอเพื่อนของเขามาที่ห้องไม่นานผ้าก็ตามมาส่งฉันก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วอาศัยจังหวะที่เขากำลังวุ่นวายชุลมุนทำอะไรสักอย่างกับกลุ่มเพื่อนของเขาหนีออกมาได้ ถึงแม้เขาจะบอกว่าให้ฉันอยู่รอก่อนแต่ฉันก็ไม่จำเป็นต้องฟังนิ จริงมั้ย? 00.15 น. ฉันกำลังจะกลับแล้ว ตอนนี้ฉันหนีภูมิที่จ้องจะอาสาไปส่งฉันออกมาที่หลังผับและเดินตรงไปทางออกด้านหลังซึ่งมันต้องผ่านลานจอดรถของผับ ฉันก็เดินลัดไปเรื่อยๆจนกระทั่งมีแสงไฟจากรถคันหนึ่งติดขึ้นพร้อมกับเสียงสตาร์ทรถ บรื้นนน~ ฉันชะงักเพราะตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเลือกที่จะเดินต่อไป เอี๊ยด~ กึก~ ขาของฉันหยุดชะงักจนแทบหน้าทิ่มเพราะอยู่ดีๆรถคันนั้นก็ขับเคลื่อนมาจอดตัดหน้าฉันในระยะประชิดจนฉันต้องเบรกขาตัวโก่งฉันตวัดสายตามองผ่านกระจกเข้าไปในตัวรถทันที "ตะวัน!" ฉันพึมพำเมื่อเห็นหน้าเจ้าของรถคันนั้นจังๆ รถคันนี้ฉันไม่เคยเห็นก็เลยไม่รู้ว่าเป็นเขา ฉันก้าวถอยหลังในจังหวะเดียวกับที่ตะวันเปิดประตูรถลงมา ปึ้ง~ เขากระแทกประตูปิดแล้วก้าวยาวๆม
*Paradise Pub ฟลุ่บ~ "มีไรอ่ะแก?" ฉันเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์พลางถามคำถามออกไปทันทีที่ข้าวหอมหันมาเจอหน้าฉัน คือเมื่อวานนี้เธอโทรหาฉันตั้งหลายสายแต่แบตหมดฉันก็เลยไม่รู้มารู้ก็ตอนที่เปิดเครื่องอีกครั้งแล้ว "พอดี...ยุ่งๆน่ะแบตหมดเมื่อไหร่ไม่รู้ โทษทีนะ" "อืมไม่เป็นไร ว่าแต่แกว่างยัง?" ข้าวหอมที่ตอนนี้อยู่ในชุดเกาะอกสีดำคลุมด้วยเสื้อกั๊กแขนกุดตัวสั้นสีขาวและกระโปรงหนังสีดำซึ่งเป็นชุดของบาร์เทนดี้ที่นี่วางแก้วเปล่าลงแล้วเงยหน้ามาถามฉัน "อ่าาา ก็ว่างอยู่นะ" "ที่ฉันโทรไปหาอ่ะ มีงานให้ทำ" ข้าวหอมบอกฉัน ฉันเลิ่กคิ้วพลางเท้าแขนกับเคาน์เตอร์บาร์ "งานไรอ่ะ?" "ก็ถ่ายแบบไงถ่ายกับฉัน วันนั้นเป็นวันหยุดแกพอดี" "..." ฉันเกาต้นคอตัวเองอย่างใช้ความคิด ไอ้ถ่ายแบบฉันก็เคยมาบ้างเพราะข้าวหอมเคยชวนไปถ่ายแล้วแต่ฉันก็ไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่หรอก "อ้อ เงินดีด้วยนะแก" เมื่อเห็นว่าฉันกำลังตัดสินใจข้าวหอมก็รีบหาข้อมาโน้มเหนี่ยวจิตใจฉันทันที เธอเท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์บ้างแล้วกระพริบตาปริบเชิงอ้อนฉันด้วย "ถ่ายเหอะนะ ฉันอยากให้แกถ่ายด้วย นะๆๆ" "โอเค ก็ได้" "เย้
ครืด~ ตะวันดึงเก้าอี้ออกพลางกดไหล่ฉันที่ยืนมองอาหารสามสี่อย่างบนโต๊ะอยู่ให้นั่งลงก่อนที่เขาจะขยี้หัวฉันเล่นแล้วเดินไปนั่งลงอีกฝั่ง "ทำไมต้องเล่นหัว" ฉันบ่นอุบพลางใช้มือสางผมตัวเองอีกครั้งให้เข้าที่ ตะวันไม่ได้โต้ตอบฉันเขาแค่ยิ้มมุมปากเท่านั้น ยิ้มอะไรนักหนา ประสาท--' ฉันคิดในใจแต่ก็ไม่ได้พูดออกมาหรอก หลายชั่วโมงผ่านไป... เราสองคนก็ทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วหลังจากนั้นตะวันก็ดึงฉันให้มานั่งเล่นที่ชุดโซฟาหน้าทีวี เขาดูมีความสุขนะส่วนฉันก็ทำหน้ายุ่งคิ้วงี้แทบจะผูกโบว์ได้อยู่แล้วเพราะเขานะเอาแต่กดรีโมตเปลี่ยนช่องไปเปลี่ยนช่องมาพอฉันจะดูซีรี่ย์เขาก็กดย้ายช่องหนีไปดูอย่างอื่น พอฉันจะดูการ์ตูนเขาก็กดย้ายหนีอีก เป็นแบบนี้มาหลายชั่วโมงแล้วเนี่ย "เมื่อไหร่เขาจะมาส่งผ้า?" ฉันเท้าคางถามตะวันด้วยใบหน้าเซ็งตะวันเอียงคอมองฉัน "เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ" "แบบนี้ไม่ต้องตอบก็ได้" กวนประสาท ชิ-"- กริ่งงง~ พอฉันบ่นจบเสียงออดหน้าห้องเขาก็ดังขึ้นฉันหันไปมองหน้าเขาอย่างต้องการถาม "นั่นไงมาแล้ว ไปรับมาสิ" ตะวันเหลือบตามองฉันและเหมือนรู้ว่าฉันจะถามอะไรเขาก็เลยพูดก่อนพลางพยักเ
ไม่รู้ทำไมใจฉันสั่นแปลกๆเมื่อเขาทำแบบนี้ ฉันไม่รู้ว่านี่มันเรียกว่าอะไรแต่สำหรับฉัน ฉันรับรู้ว่ามันอ่อนโยนและมันทำให้น้ำตาอีกหลายๆหยดของฉันไหลออกมาโดยที่ฉันไม่ได้สะอึกสะอื้นให้เขารับรู้ มันเป็นแค่น้ำตาที่ไหลออกมาเอง ไม่ได้ร้องไห้ แต่มันแค่... "คืนนี้...นอนกับฉันนะ" "..." "ลูกโซ่..." "อืม..." 08.25 น. พรึ่บ~ ฉันขยับตัวพลางค่อยๆลืมตาขึ้นมาจากนั้นก็ดันตัวเองลุกขึ้นพิงหัวเตียงพลางมองไปข้างๆก็พบว่าตอนนี้มันว่างเปล่า บนเตียงนี้มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น "เอ๊ะ?" ฉันก้มลงมองตัวเองแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าตอนนี้ตัวฉันไม่ได้เปลือยเปล่าและมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่ห่อหุ้มร่างกายไว้เหมือนเมื่อคืนแต่ตอนนี้มันมีเสื้อเชิ้ตผู้ชายตัวใหญ่สีขาวกับกางเกงบอกเซอร์สีน้ำเงินเข้มมาอยู่บนตัวฉันแทน หรือว่า...เขาใส่มันให้ฉันงั้นเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แอด~ "ตื่นแล้วเหรอ" เสียงเข้มๆที่ดังขึ้นทำให้ฉันตกใจนิดๆพลางหันไปมองทางต้นเสียงทันทีก็เห็นว่าตะวันยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องเหมือนเขาจะเพิ่งเปิดเข้ามาเมื่อกี้นี้ แต่ดูเหมือนเขาจะตื่นนานแล้วเพราะตอนนี้เขาอยู่ในชุดลำลองเป็นเสื้อยืดแขนยาวสีเทา
เสียงของเขาพูดแทรกขึ้นมาตอนที่ฉันกำลังจะบอกเขาให้คลายอ้อมแขนออกอีกฉันชะงักคำพูดของตัวเองแล้วเงียบฟังเขา "เมื่อเย็น...เป็นไร" เขาถามถึงเหตุการณ์เมื่อเย็นเหรอ จริงๆฉันต้องถามเขามากกว่ามั้งว่าเขามาเจอฉันได้ยังไง "ไม่เกี่ยวกับนาย" ฉันตอบไปเพราะเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขาจริงๆ แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่คิดจะพูดเรื่องนี้กับใครและมันจะไม่มีการหมั้นบ้าบอนั่นเกิดขึ้นด้วย! "เกี่ยวสิ" แต่เขาก็ยังเถียงกลับมาพลางดึงผ้าห่มที่ล่นไปอยู่ช่วงเอวขึ้นมาห่มให้เราทั้งคู่ด้วย "ไม่เกี่ยว" "เกี่ยว" "ไม่..." "เมียฉันร้องไห้นะ จะไม่เกี่ยวกับฉันได้ไง" "...!" ฉันกลืนคำพูดที่จะเถียงเขาลงคออีกครั้ง ก็ดูคำที่เขาพูดออกมาสิ "บอกมาเหอะ" "นายไม่ต้องรู้หรอก แล้วอีกอย่างนะ ฉันก็ไม่..." "อย่าพูดว่าไม่ใช่เมียฉัน ไม่งั้นฉันจะย้ำอีกรอบให้ดู" เขาขู่เสียงเข้มจนฉันเผลอเม้มปากแน่น เขากล้าเปลี่ยนสรรพนามเรียกฉันแบบนี้ได้ยังไง ก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนเกินเลยไปถึงขั้นนั้นแล้วก็จริง แต่ว่า...เขาก็ไม่ได้รักฉันนะ ไม่สิ แค่ชอบยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ คำแบบนั้นเขาไม่ได้เอาไว้ใช้เรียกคู่รักกันเหรอ... "มีปัญหาอ







