Halos hindi ako makatulog sa kakaisip sa nangyaring 'yon.
Paano kung maalala niya ako? Paano kung nakita niya sa mga mata ni Cayden ang sarili niya? At paano kung dahil sa nakita niya, maghinala siya?
Hindi ko na alam kung ano ang mas nakakakaba: ang posibilidad na makilala ni Damon ang anak niya… o ang matinding galit niya sa'kin kapag nalaman niyang tinago ko ang bata sa kaniya ng limang taon.
Hindi pwede... Hindi niya pwedeng malaman na may anak siya. He already paid me millions... Millions that saved my grandmother's life pero wala na ang lahat ng 'yon. Naubos na lahat at wala na rin si lola. All I have left is my son and I can't let him take Cayden away from me.
Hindi ko kakayanin kapag nilayo niya sa akin ang anak ko. Hindi ko hahayaang gawin niya 'yon. Mas pipiliin kong umalis na lang at magtago sa ibang bansa. Kaya kong maghirap at magsakripisyo, wag lang mawalay sa'kin ang anak ko.
And what hurts even more is if Cayden will find out and if Damon won't accept him. Mas matatanggap kong ako na lang ang masaktan, wag lang siya. Gagawin ko ang lahat para maprotektahan si Cayden.
Nag ayos na kaagad ako at nagluto ng agahan. I should still go to work or else baka makahalata siya na may tinatago ako sa kaniya.
Maya-maya pa'y bumangon na rin siya at ngumiti sa akin na para bang walang kahit anong masama sa mundo.
"Mommy, can we go back to the bookstore later?"
Ngumiti ako, kahit may kirot sa dibdib. “Maybe next week, anak. Mommy needs to work.”
He nodded obediently, and for a moment, nakalimutan ko ang lahat—ang takot, ang lihim, ang pangamba. But when I entered the company building, everything came rushing back.
I was praying, God, please let today pass without incident.
Pero pagkapasok ko sa office ni Damon bilang sekretarya, his first words made my stomach drop.
“Had fun yesterday?”
I froze.
“Sir?”
“I saw your son again in the lobby this morning. Cute kid.”
“Thank you po, sir,” I answered as calmly as I could, kahit nanginginig na ang mga kamay ko.
His eyes locked on mine. “He has... striking eyes.”
I looked down immediately. “Yes, sir. Mana sa lolo niya.” tinago ko kaagad sa likod ko ang nanginginig kong kamay habang pinipigilan kong manginig rin ang boses ko.
"Talaga?" he said, clearly unconvinced. “What’s his name again?” I froze with his question.
Why does he look interested with my son? May alam na ba siya? Nakahalata na ba siya? O di kaya... Nakapaimbestiga na siya.
Mayaman siya... He's a billionaire and he can use his money to know everything he wanted. He even used it to get me. Why is he asking me so many questions? Is he trying to trap me?
Sana hindi... Sana nagtatanong lang siya dahil gusto niya, hindi dahil may alam na siya.
“Cayden po," sagot ko matapos ang mahabang katahimikan.
He leaned back on his chair and nodded slowly, as if processing something. “Nice name.”
Pagkatapos no'n, tahimik lang siya habang ako ay tuloy sa pag-organize ng files, kahit pa ramdam ko ang titig niya sa akin.
Hindi ako nagtangkang salubungin ang mga titig niya. I'm afraid that one more look in those eyes... I might not be able to control myself.
Ang bawat tunog ng orasan ay parang bomba sa utak ko. Hindi ko alam kung binabasa niya ako, o kung pinaglalaruan lang niya ako para matakot.
Nang matapos ang trabaho ko, tinext ko agad si Alyana para masiguradong okay si Cayden.
Then, just when I thought I could leave peacefully—
“Ms. Alcantara,” he called before I reached the door.
“Yes, sir?” humarap ako sa kaniya ngunit ang tingin ko ay nanatili sa aking paa, takot na baka mabasa niya kung ano ang iniisip ko at kung ano ang kinakatakot ko.
“I’d like you to accompany me to a client dinner tonight.”
Bigla akong napatigil. “S-sir?”
“You’re my secretary. It’s part of the job.”
I couldn't say no without raising suspicion. So I nodded. “Yes, sir.”
I left his office and immediately called Alyana.
I had her prepare Cayden’s dinner and tucked him in early. Wala akong sinabi sa kanya tungkol sa dinner. He was used to me working late anyway.
Dumating ako sa restaurant kung saan naka-reserve si Damon. He was already there, dressed sharply, commanding attention without trying. But what caught me off guard was how his eyes instantly flicked to mine as soon as I entered—as if he’d been waiting.
“You clean up well,” he said casually.
“Thank you, sir.”
Dinner went as expected—strictly professional. But the moment the client left, and it was just the two of us at the table, the air changed.
“Maria.”
I almost choked on my water. He said my name.
Not Ms. Alcantara.
Maria.
I looked up, trying to mask the panic in my chest. “Sir?”
“You said we’ve never met before.”
“Yes, sir.”
“Are you sure?” His voice was low, suspicious.
I clenched my fists under the table.
“Because I remember someone who looked just like you. Same eyes. Same voice.”
I forced a laugh. “Maybe you just met someone who looks like me. There are a lot of people in the world who look the same even though they're not blood related”
He leaned in, elbows on the table, eyes boring into mine. “Maybe.”
But I knew he didn’t believe me.
Halos hindi ako makatulog sa kakaisip sa nangyaring 'yon. Paano kung maalala niya ako? Paano kung nakita niya sa mga mata ni Cayden ang sarili niya? At paano kung dahil sa nakita niya, maghinala siya? Hindi ko na alam kung ano ang mas nakakakaba: ang posibilidad na makilala ni Damon ang anak niya… o ang matinding galit niya sa'kin kapag nalaman niyang tinago ko ang bata sa kaniya ng limang taon.Hindi pwede... Hindi niya pwedeng malaman na may anak siya. He already paid me millions... Millions that saved my grandmother's life pero wala na ang lahat ng 'yon. Naubos na lahat at wala na rin si lola. All I have left is my son and I can't let him take Cayden away from me. Hindi ko kakayanin kapag nilayo niya sa akin ang anak ko. Hindi ko hahayaang gawin niya 'yon. Mas pipiliin kong umalis na lang at magtago sa ibang bansa. Kaya kong maghirap at magsakripisyo, wag lang mawalay sa'kin ang anak ko. And what hurts even more is if Cayden will find out and if Damon won't accept him. Mas matat
"Cayden, anak. Come here," tawag ko sa anak ko na ngayon ay maglilimang taong gulang na. We just arrived at the airport in Manila where we plan to live for good. Limang taon na ang nakalipas, ang plano ko noon ay manirahan na lamang sa probinsiya ngunit nang mamatay ang Lolo at Lola ko nang magkasunod na taon ay naubos lahat nang perang mayroon ako kaya kinailangan naming lumuwas ng Maynila upang makapagtrabaho ako. Maging ang bahay na pagmamay-ari ko rito ay nabenta ko dahil walang-wala na talaga kami. Ang mayroon na lamang ako ngayon ay isang maliit na condominium na sapat lamang para sa aming mag-ina at kakaunting pera na sapat lang para may makain ang anak ko nang isang buwan. Nang makarating sa harap ko si Cayden ay agad siyang yumakap sa binti ko habang pinagmamasdan ko ang mga mata niya. He got Damon's electric blue eyes- no, he got everything from Damon. He's like his father's carbon copy and I'm afraid he'll know it in just one glance. If I just just have any other choic
Napahawak ako sa ulo ko nang makaramdam ulit ako ng hilo habang nasa harapan ng lababo dahil kanina pa ako nagduduwal sa hindi ko malamang dahilan. Basta ko na lamang naramdaman na tila binabaliktad ang sikmura ko. Ilang araw ko na rin itong nararamdaman. Tatlong linggo na mula nang maoperahan si Lola at nandito na kami ngayon sa nabili kong bahay malapit lamang sa ospital na pinagdalhan ko kay Lola. Mabuti na lang at tulog pa sila kung hindi ay mag-aalala lang sila sa kung ano ang nangyayari sa'kin na kahit ako rin ay di maipaliwanag kung ano ito. Wala naman akong sakit, ngunit basta na lamang akong naduduwal at nahihilo tuwing umaga at sa tuwing nakaka-amoy ako ng cheese. Nagtoothbrush muna ako at inayos ang sarili ko nang maramdamang maayos na ang pakiramdam ko. Siguro ay epekto lamang ito ng kulang sa tulog at pagod. Ilang araw na rin kasi akong nakikipag-usap sa mga kakilala ko na maaaring makatulong sa'kin upang makapagpatayo ng coffee shop na siyang pangarap ko. I need to
Hindi tilaok ng manok ang nakapagpagising sa'kin kundi ang mga bisig na nakapulupot sa bewang ko. Minulat ko ang mga mata ko at isang tila prinsipe ang sumalubong sa akin. His face seems to be so perfectly crafted by God and can magnetize every woman's eyes to it but staring at his face is not the first thing that I should do. I need to leave this place right now before he can even wake up or else I have no idea how I can escape him. Pilit kong inalis ang mabibigat niyang braso na nakapulupot saakin nang hindi siya magigising at nang sa wakas ay nagawa ko iyo ay tsaka ko lamang napagtanto na wala akong suot na kahit ano na siya ring dahilan kung bakit ako nanlalamig. Sinubukan kong tumayo at kahit na masakit pa ang gitnang bahagi ng katawan ko ay tiniis ko ito para lamang makakuha ng matinong damit at makaalis dito sa lalong madaling panahon. Lakad takbo ako hanggang sa makarating sa elevator. May ilan pa akong nakasabay na pasulyap-sulyap sa akin pero wala na akong pakialam kung
Pilit kong binababa ang suot kong maikling bistida habang naglalakad papasok sa isang high-end bar kung saan ko makikita ang unang kliyente ko. Sumasakit na ang paa ko sa suot kong mataas na stilettos ngunit hindi ito naging dahilan upang makalimutan ko ang rason kung bakit ako nandito- pera. Kailangan ko ng pera para mapaopera ko ang lola ko. Tawagin niyo na akong desperada pero ito na lang ang paraan para makakuha ako ng sapat na pera- ang ibenta ang sarili ko sa isang mayamang lalaki at hayaan siyang gawin ang anumang gustuhin niya sa katawan ko. Hindi alam ng Lola at Lolo ko na ganito ang nahanap ko na paraan. Ang alam lang nila ay namasukan ako sa isang resto dahil alam ko na hindi sila papayag na gawin ko 'to. "For our last lady, I present you all, Thea Marie Alcantara!" The host announced and that's my cue to go up on stage. "Kaya mo yan, Marie. Para sa Lola mo!" Bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang umaakyat ng hagdan at pinagmamasdan ang ilang business man na maaarin