Masukระดับความตึงเครียดค่อย ๆ เสื่อมซาลงไปพ้องไปกับสิ่งน่ากลัวที่หายไปพร้อมกับสายฝน บัดนี้รอบบริเวณเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ทัศนียภาพมองเห็นเด่นชัดครบทุกองศา หมอกจาง ๆ กับไอเย็นปลิวหายไปหมดสิ้น สบโอกาสให้ทั้งทีมได้เข้าไปสำรวจแต่ก็ยังประมาทไม่ได้อยู่ดี หลังเห็นจะ ๆ แล้วเหมือนกันว่าข้างหน้านั้นคือเมือง!."มีเมืองอยู่บนเกาะเนี่ยะนะครับครู? ทำไมครูไม่เคยเห็นบอกพวกเราเลย?"อิมานิหัวหน้าทีมเกาหัวหยอย ๆ ของเขาแกร็ก ๆ พลันหลุบสายตามองบนใส่เบอร์แบโต้."ก็ครูจะไปรู้ได้ไงเล่า! หลังปะทะกับพวกไซบอร์กในตึกร้างกับพื้นดินที่เป็นกัมมันตรังสี พวกเธอยังคิดว่าเกาะ BPI นี้จะยังเป็นเกาะปกติอยู่อีกเหรอ? อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละแม้แต่พวกเราเองก็อาจตายได้ทุกวินาที!"คำพูดข่มขู่ไม่พูดเลยซะยังดีกว่า แต่เบอร์แบโต้ก็ต้องเอ่ยออกมาเพื่อเตือนให้ลูกศิษย์ได้ระมัดระวังตัว.มีตึกอาคารตั้งตระหง่านอยู่เยอะเกินไป สภาพพวกมันดูกึ่งเก่ากึ่งใหม่แล้วก็อุดมไปด้วยมุมยิงหากมีคนคิดจะซุ่ม เดชะบุญที่ก่อนหน้านี้ได้วิสุงวิสุงแปลงร่างเป็นนกพิราบและออกบินสำรวจจนทั่วพื้นที่ นั่นทำให้ทั้งตี้ค่อนข้างมั่นใจ เจ้าตัวเองก็พยักหน้าให้อุปมาว
เกิดเป็นภาพของการรวมตัวพร้อมหน้าของทีมเบอร์แบโต้อีกครั้ง หลังผ่านเรื่องร้ายเฉียดตายกันมาก็ดูเหมือนว่าพวกเขาจะแน่นแฟ้นมากขึ้น ความสัมพันธ์ของครูลูกศิษย์กลมเกลียวเป็นหนึ่ง จนส่งผลให้ภารกิจในการล่าลูกแก้วจากทีมอื่นเอามาเป็นของตัวเองดูจะเข้มข้น! ทั้งตี้ยังคงยืนกรานว่าจะไม่ปีนภูเขา พวกเขาจะไม่ใช้โควต้าเข้าเส้นชัยเพื่อรับพรหนึ่งข้อตามกติกา Survivor แต่จะแย่งลูกแก้วให้มากที่สุดและขจัดคู่แข่งทิ้งให้สิ้นซากเพื่อที่จะเป็นผู้ชนะ.มะยังภันเตที่เพิ่งกลายร่างคืนจากการเป็นต้นไม้จึงพูดขึ้น."นี่เราจะไปกันเลยเหรอครับครู เราจะไม่ลองพลังของลูกแก้วที่เหลืออีกลูกหนึ่งก่อนเหรอครับ? คือผมก็แค่สงสัยว่าทำไมเราถึงไม่ใช้โอกาสนี้ในการทดสอบขุมกำลังที่มีอยู่ทั้งหมดก่อน ที่จริงเราก็ไม่ได้รีบอะไรเลยนี่นา?"เด็กน้อยวัย 9 ขวบมุ่ยหน้ามองบนใส่ ตัวเขายังคงควันขึ้นโขมงพลางหลุบสายตาไปที่ลูกแก้วสีเงินที่อยู่ในมือเบอร์แบโต้."เอาน่า.. นั่นไม่ใช่เรื่องที่เราหรือครูจะตัดสินใจ โควต้านี้ต้องตกเป็นของวิสุงวิสุงเขา ถ้าเขาไม่อยากลองเราก็ไปว่าเขาไม่ได้หรอก แต่ก่อนอื่นนายน่ะถอดลูกแก้วสีครามออกมาแล้วใช่ไหม? ส่งมานี่ฉันจะใส่มันไว้ที
"โอ้โห! อิติภิโสภัคคะวา อรหังสัมมา! มันอะไรกันครับเนี่ยะคุณครู! สาย LAN ที่ใช้เชื่อมต่ออุปกรณ์ไอทีระรานตาเต็มไปหมดเลย มะยังภันเตไอ้เจ้าคุณปู่ต้นไม้!"วิสุงวิสุงถึงกับถอยร่นเข้ามาซุกหลังเบอร์แบโต้ นาทีนี้เขาเห็นเพื่อนในร่างพฤกษาเป็นภัยคุกคามไปแล้ว แต่ครานั้นก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าพลังของลูกแก้วสีครามจะทำอะไรได้บ้าง นอกจากปลอยสาย LAN กับหัวแจ็คออกมาเป็นหมื่น ๆ เส้น."อย่าดันครูสิไอ้หนู! ครูเองก็ไม่รู้แล้วว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก! นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ครูจะทำอะไรได้ เอาเป็นว่าพวกเราควรจะถอยขึ้นไปให้อยู่บนเนินที่สูงกว่านี้ ต้องอยู่ห่างจากดินกัมมันตรังสีนี้สักหน่อย! , ไป! , เร็ว! , ถอย!"ฉับพลันร่างหนาของครูผิวสีก็จับมือลูกศิษย์กระเถิบหนีขึ้นไปยังจุดที่ปลอดภัยขึ้น เป็นความจริงที่การแปลงร่างเป็นต้นไม้ของมะยังภันเตนั้นกินพื้นที่เป็นวงกว้าง รากในส่วนฐานล่างชอนไชมั่วซั่วไปหมด และในเมื่อพื้นดินเป็นกากกัมมันตรังสีมันก็เลยค่อนข้างที่จะไม่ปลอดภัยต่อเพื่อนร่วมทีมคนอื่น."ครื้นนน! , ครื้นนน! , ครืดดด! , ครืดดด!"พูดไม่ได้เลยใช้การแกว่งเอนของลำต้นแทน ทว่าดูจากภาษากายแล้วเจตนาของลูกศิษย์ผู้สวมใส่ลูกแก้วส
เสียงร้องคำรามกึกก้องกัมปนาท ตัวก็อตซิลล่าอสูรร้ายจากบรรพกาลสะบัดคอปล่อยลำแสงแยงแผ่นฟ้า เนื้อตัวของอิมานิยังคงเป็นสีเขียวหยก แต่ทว่ากลับเป็นอะไหล่ต่อพ่วงนี่สิที่ได้รับอานิสงส์ของลูกแก้วสีเทาลูกใหม่ไปเต็ม ๆ ก็เลยเกิดเป็นภาพของก็อตซิลล่าสวมเกราะเหล็กที่ดูเท่โคตร ๆ สยายปีกทีฝุ่นกัมมันตรังสีนี่ฟุ้งตีเป็นพายุ! จนแทบจะกลายเป็นฆาตกรรมอำพรางก่อเซลล์มะเร็งใส่เพื่อนตัวเองไป."เฮ้! อิมานิลองยิงมิดไซส์ดูสักลูกได้ไหม! ลองปล่อยจรวดออกมาให้พวกเราดูหน่อย!"เสียงครูเบอร์แบโต้ป้องปากตะโกนอยู่เบื้องล่าง เขาเองก็อยู่ในภาพลักษณ์ซุกซนไม่ต่างจากเด็ก ๆ ในจิตใต้สำนึกคงคิดว่าตนเองกำลังเล่นหุ่นยนต์ประกอบร่างอยู่กระมัง ถึงได้หลับตาแผดเสียงฝ่ากระแสกากยูเรเนี่ยมออกมา."โคร่งงงงงง! , กรรรร! , กรรรร!"คำรามตอบรับเหมือนจะรู้ความ."ฉึกฉัก! , ฉึกฉัก! , กึกกัก! , ฟิ้งค์~!"หลังจากนั้นปีกเหล็กไฮคลาสก็สยายกว้างแผ่อานุภาพ เสียงกลไกเอี๊ยดอ๊าดลากยาวคำรามก้อง ระบบแมคคานิคกำลังทำงานพลันเห็นกลไกชิ้นส่วนต่าง ๆ เคลื่อนตัวประสานกันเป็นพลวัต!.ตามติดมาด้วยลำกระบอกมิดไซด์ที่เคลื่อนตัวหมุนหาทิศ มันแหงนเชิดขึ้นสู่เบื้องสูงพลันปล่อย
จบแล้วซึ่งทุกสรรพสิ่งความวอดวายแผ่ซ่านไปทุกพื้นที่ ไส้แตกม้ามกระจายทั้งยังโดนขย้ำด้วยคมเขี้ยวฉีกทึ้ง แม้แต่โต๊ะคอมและอุปกรณ์ PC ก็ยังกระจุยกระจายเกลื่อนกลาด เบอร์แบโต้ยืนมองลูกศิษย์สามคนด้วยแววตาว่างเปล่า เขากำลังอยู่ในอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะไม่รู้จะจัดการกับอารมณ์ตอนนี้ยังไง สัตว์ก็ยังเป็นสัตว์! และเพราะแปลงร่างเป็นเดรัจฉานพวกเด็ก ๆ จึงดูโหดร้ายจนน่าสยดสยอง!."ง่ำ! , ง่ำ! , ง่ำ! , ง่ำ! , ง่ำ! ""กรรรร! , กรรรร! , กรรรร!"ถ่างขากรรไกรงับร่างอันไร้วิญญาณสะบัด ๆ พลันขบกระชากอีกเป็นร้อย ๆ ครั้ง จนร่างของศัตรูวัยเดียวกันขาดเป็นหลายส่วน!.ณ ตอนนี้เบอร์แบโต้แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนเป็นศพเด็กหรือศพครู เศษชิ้นส่วนมันเละเทะผสมปนเปกันไปหมด สิ่งดีอย่างเดียวของเรื่องนี้คือหลังผ่านไปสักระยะ ร่างสรรพสัตว์สีมรกตทั้งสามก็เริ่มปล่อยควันออกมา! ลักษณะมันคล้ายกับไอน้ำและยิ่งจำนวนกลุ่มควันดังกล่าวมีมากเท่าไหร่ ร่างปุยขนสีมัทฉะใหญ่ยักษ์ก็จะเล็กลงเรื่อย ๆ ตามเป็นเงาตามตัว."เฮ้อ..อ..อ..อย่างน้อยก็ยังกลับคืนสู่สภาพเดิมได้เองล่ะนะ! ไม่หันมาแว้งกัดเราก็ถือว่าดีถมเถ! แต่จะดีกว่านี้มากถ้าพวกนายไม่เขมือบล
"โครมมมม! , โครมมมม! , โครมมมม!"เสมือนท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนทันใด เสียงระเบิดแผ่นดินสั่นไหวแม้แต่กระแสไฟจากเครื่องไดนาโมก็พัวพันแผ่อำนาจการทำลายล้างไปทั่ว.โดยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่เบอร์แบโต้สนใจกลับไม่ใช่ผลลัพธ์จากการฆ่าเด็กของทีมฝ่ายตรงข้าม หากแต่เป็นการถล่มทอดตัวทางข้างและการกระเด็นกระดอนของแผ่นปูนซีเมนต์ ที่พังลงมาเป็นแนวสำหรับให้ย่างเหยียบซะมากกว่า."ได้การณ์ล่ะทีนี้! ฟลุ๊คชิบเป๋งแต่ก็เอาเถอะ! ทีนี้ก็เหลือแค่ไอ้ไซบอร์กตัวตรงกลางแล้ว! ไอ้หมอนี่มันอยู่บนเนินดินตรงหน้าเรานี่เอง แถมแผ่นปูนพวกนี้ก็ปูทางเป็นแนวให้เราได้วางเท้าโดยไม่โดนกากกัมมันตรังสีพอดี , งั้นก็ลุยแม่งเล๊ยยย!"."แกร๊กกก..ก..ก..ก..ก! , ครืดดดด!".ขณะจ้วงเท้ากระโดดย่ำเหยียบสิ่งกีดขวางไป หน้าจอมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First Person) ก็ถูกเปิดใช้งานไปพลางด้วย แล้วเบอร์แบโต้ก็เลือกใช้งานในสิ่งที่คนอ่านท่านไหนก็คงไม่คาดคิด อย่างการเปิดโหมดสลับด้านมอเตอร์พัดลม! เพื่อเปลี่ยนลม Drain ให้กลายเป็นลมเป่า!."ฟู่~! , ฟู่~! , ฟู่~!".ซึ่งไอ้สิ่งที่เป่าก็ไม่ใช่การเป่าลงพื้นเพื่อให้ตัวเองลอยละล่องอย่างไร้จุดหมายเหมือนครั้งโน้น หากแต่เป็นกา
"ถุยชีวิต! ชีวิตกูทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้! ดูสิคนทั้งคนติดแหง็กคาอยู่บนหัวยังมองไม่เห็น ลมก็พัดออกจะแรง พวกมึงแม่งก็มัวแต่เย็ดกันอยู่ได้ หัดเงยหน้ามองขึ้นมาบ้างสิวะ! องค์หญิง! ไอ้ไนฟ์! กูอยู่บนนี้เฟ้ย! หยุดเย็ดกันก่อน! แร่ Pussy Recon มันจะกลืนกินกูเข้าไปแล้ววว~!"."เฮ้! ไอ้สัด! มึงได้ยินกูไหมเนี่
เสี้ยวอารมณ์จากก้นบึ้งของจิตใจพะว้าพะวงไปกับความรู้สึกที่ปั่นป่วน ร่างกายอันแสนล้าชาและเปียกซ่านไปด้วยตัณหากละขละ ของชายผู้เคยถูกเรียกว่าพี่ นาตาชามาถึงจุดนี้ได้ยังไง ห้อง ๆ นี้สถานที่ตรงนี้เคยถูกเธอใช้เป็นที่ช่วยชีวิตด้วยซ้ำ ซิลิโคลนดิจิตอลตรงปทุมมาโดนผ่าออก ห้องผ่าตัดด้านหลังยังคงเปิดอ้าคาดวงไฟส่
ตัดภาพกลับออกมาที่ฟากฝั่งขององค์หญิงนาตาชา เธอหย่อนตัวลงบนพื้นพรมด้านล่างผ่านทางตะแกรงท่อระบายอากาศ ที่เธอใช้ฝ่าตีนกระทุ้งถีบ ใจจริงอยากจะจ้วงเท้าออกวิ่งแทบขาดใจแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเกรงว่าพวกทหารหญิงจะไหวตัวทัน ก็เลยทำได้เพียงกระหยิบย่องแบบช้า ๆ ไปพลางก่อน ซ้ำร้ายเมื่อออกไปทางประตูปกติก็ไม่ได้! กลับ
"ไม่ต้องแข่งหรอกเย่อร์พี่ให้ได้สัก 3 นาทีแล้วส้มจะเปลี่ยนความคิด.. ซีดดดดด"เจฟเฟอร์ท้า."ไม่จริงหนูหยุดเอวตัวเองไม่อยู่แล้ว หนูต้องการสิ่งนี้มาตลอด อ่ะ! , อ่ะ! , อ่ะ! , อ่ะ! สุด ๆ อ่ะ! ท่า on the top เป็นท่าที่หนูใช้เผด็จศึกแฟนทุกที หนูจะทำให้พี่แตกให้ได้ อ่ะ! , อ่ะ! , อ่ะ! , อ่ะ! , อ่ะ! "."ตับ







