LOGIN"Sa loob ng isang linggo, gusto kong makita sa pahayagan ang balita tungkol sa pagkansela ng kasunduan ng inyong dalawang pamilya," ngumiti si Andres habang nagsasalita."Baka sa ganitong paraan, mas gumaan ang pakiramdam ng lolo ko at makalimutan na niya ang nakaraan."Nanginginig si Oscar nang magtanong kay Andres, "Bakit naman ganiyan ang gusto mong mangyari?""Wala namang malalim na dahilan. Kaibigan ko si Berto, at ayokong mapahiya ang asawa ko dahil sa asawa niya balang araw—lalo na kapag may mga okasyon. Ayokong mailagay sa alanganin ang asawa ko," kalmado ang sagot ni Andres."Ganun lang ba kababaw ang dahilan mo?" puno ng pagdududa ang mukha ni Oscar."Mababaw ba ang dahilan ko?" bahagyang itinaas ni Andres ang kilay habang tinititigan si Isabelle na nakahawak sa kanyang bisig."Importante sa akin ang mararamdaman ng asawa ko.""Si Andres, ayaw niyang makita si Aurora na kasama pa rin si Berto sa hinaharap," biglang singit ni Isabelle."Gaano ba kalaki ang sama ng loob mo kay
“PAPA!” namangha si Aurora at tumingin kay Oscar na may halong gulat at sakit.Ganoon na lang ba siya? Wala man lang pagtatanggol? Isang utos lang — tapos na ang lahat?“Nagkamali ka at maling inakusahan mo si Binibining Isabelle. Wala nang palusot! Humingi ka ng tawad, agad!” galit na sigaw ni Oscar.Bagama’t matagal nang nagretiro si Lucio at namumuhay na kasama ng pamilya, nananatili pa rin ang kanyang impluwensya sa lipunan. Ilan sa kanyang dating tauhan ay nasa mataas na puwesto na ngayon sa negosyo at politika. Alam ito ni Oscar — at umaasa siyang sa pamamagitan ng kanyang koneksyon sa mga Vargas, magpapatuloy pa rin ang pag-angat ng kanyang pangalan.Ngunit hindi lang iyon ang totoo.Si Oscar ay hindi tunay na ama ni Aurora.Si Aurora ay anak ni Cecilia mula sa unang kasal. Nang ikasal si Cecilia kay Oscar, isinama niya ang batang Aurora sa bagong pamilya. Ang apelyido niyang Mendez ay pinalitan ng Molino, upang magmukhang tunay na bahagi siya ng bagong tahanan.Pero sa mata ng
WALANG halong pagmamalabis — ang malamig na pawis sa likod ni Aurora ay halos nabasa na ang kanyang suot sa loob lamang ng kalahating minuto.Ngumiti siya ng isang pilit at pangit na ngiti — mas masahol pa sa pag-iyak — at nanatiling nakaupo."Kung ayaw mo akong samahan, Ate, huwag na lang."Ngunit kalmadong nagpatuloy si Lucio:"Aurora, kung sabik ka talagang makita, pumunta ka na."Sumang-ayon rin ang ama niyang si Oscar:"Oo nga. Tingnan mo na kung gusto mo."Sumabay si Isabelle, ngumingiti pa rin:"Okay lang sa akin. Hindi naman ako maramot.""A-ako... hindi naman talaga..." Nauutal si Aurora, pilit naghahanap ng palusot.Ngunit bago pa siya makatanggi, malamig na nagsalita si Andres na matagal nang tahimik:"Ate Clara, tagapamahala ng bahay, samahan ninyo si Aurora. Tingnan ninyo pareho ang kwintas."Sa sandaling iyon, tila nagbago ang ihip ng hangin.Napansin na ng karamihan sa mga nasa hapag-kainan na may mali.Ang buong silid-kainan ay biglang napuno ng katahimikan — parang bu
Hindi iyon pinansin ni Andres. Sa katunayan, matagal nang tapos ang lahat — mag-asawa na sila ni Isabelle.Ang tunay na kahiya-hiya ay ang asal ni Aurora na walang delikadesa.Sinadya niyang banggitin ang isyu upang sabay na paalalahanan at bigyan ng babala si Oscar.Namutla, saka namula si Oscar. Ilang sandali siyang natahimik bago lumingon kay Aurora."Ikaw... mag-ingat ka na sa susunod! Dalawampu’t tatlong taong gulang ka na!"Yumuko si Aurora, marahang kinutkot ang pagkain sa kanyang mangkok. Makalipas ang ilang sandali, mahina siyang tumugon:“Hmm...”Tahimik na nakaupo si Lucio sa gitnang upuan, pinagmamasdan silang lahat.Alam niya, siyempre, na gusto ni Aurora si Andres — pero hindi sila bagay sa isa’t isa.Hindi naman siya nagkulang sa pagbibigay ng pagkakataon. Kung talagang gusto ni Andres si Aurora, sana ay sila na noon pa, noong magkasama pa silang sundalo. Hindi na dapat inabot pa sa ganitong panahon.Alam din niyang hindi basta-basta bibitaw si Oscar, pero ngayong si Is
"KAIN na tayo", pag aaya ni Andres habang nakahawak ang kanyang kamay sa kamay ni Isabelle. Ni hindi nya man lang din tinapunan ng tingin si Aurora.Sa isip isip ni Aurora, hindi sapat ang ituring nyang estranghero si Isabelle, bagkus mas nararapat na huwag nya na lang itong ituring na isang tao.Labis ang pagkamuhi ni Aurora kay Isabelle na para bang nawalan na ng liwanag ang kanyang mukha. Nilamon ng labis na galit ang kanyang puso, at pagdakay inambahan nya ng samapal sa pisngi si Isabelle.Di pa man lumalapat ang kanyang kamay sa pisngi ng babae, isang malakas na pwersa ang humatak sa kanyang kamay. Nahila sya nito at tila ba tumilapon sya ng ilang hakbang.Napasalampak sya sa sahig. Halos hindi makatayo dahil sa labis na pagkabigla."Hindi ako nananakit ng babae", ang malaking tinig ni Andres ang umalingawngaw sa kainan. " Ngunit kung gusto mong sirain ko ang paninindigan kong iyon, pagbibigyan kita. Bibigyan kita ng tatlong segundo upang lumapas sa kwartong ito. Isa", patuloy na
Siya si Isabelle—at halos wala kang makikitang kapintasan sa kanyang katawan. Kahit pa simpleng gumalaw lamang siya o iangat ang kanyang buhok, nakakabighani pa rin ang kanyang ganda.Kung hindi lamang tensyonado ang sitwasyon sa katimugang hangganan at malapit na ang digmaan, malamang ay hindi na nakapagpigil si Andres. Gusto na niyang angkinin si Isabelle ngayon din.Sinadya ni Isabelle na magpalit ng damit sa harap niya—para tuksuhin siya, ngunit hindi niya puwedeng hawakan—bilang parusa sa ginawa nito. Kumuha siya ng isang gown na nakasabit sa tabi at tumalikod kay Andres. Isinuot niya ito habang nakatingin sa malaking salamin.Nakakagulat na ang gown, na mula pa noong 1900s, ay akmang-akma sa kanyang pangangatawan. Maliban lamang sa bahagi ng baywang at tiyan na medyo maluwag ng dalawa o tatlong sentimetro. Hindi rin talaga ito idinisenyong hapit, kundi para ipakita ang kariktan ng isang babae.Malaki ang dibdib ni Isabelle at maliit ang kanyang baywang. Ang kanyang bust ay katum







