ตอนที่ 1 ออกจากคุก

หลายปีในกรงขังเปลี่ยนเด็กหนุ่มเลือดร้อนให้กลายเป็นชายหนุ่มที่ดูนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยความดุดัน ผิวพรรณกร้านแดดจากการใช้แรงงานในเรือนจำ และดวงตาที่เคยสดใสยามนี้กลับมืดมนเหมือนก้นบึ้งของมหาสมุทร

เดฟ เดินก้าวผ่านประตูกรงเหล็กของเรือนจำมาสู่โลกภายนอก แสงแดดยามเช้าที่แผดเผาลงมาปะทะผิวหนังทำเอาเขาต้องหยีตา มือหนาที่หยาบกร้านยกขึ้นบังแดดพลางสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ เป็นครั้งแรกในรอบ 5 ปี ที่ได้ออกมาสู่โลกภายนอก

ชุดเสื้อยืดสีซีดและกางเกงยีนส์เก่าๆ ในมือของเขาถือย่ามผ้าสีซีดใบเดียว ภายในมีเพียงเงินไม่กี่บาทที่ได้จากการตรากตรำทำงานในกองงาน และยังมีจดหมายเก่าๆ ไม่กี่ฉบับที่ยายเข็มเคยส่งไปให้

"มึงก้าวออกไปแล้ว อย่าหันกลับมามองข้างหลังอีกนะไอ้เดฟ"

เสียงผู้คุมที่พอจะเมตตาเขายังแว่วอยู่ในหัว เดฟไม่ได้ขานรับ เขาเพียงแต่พยักหน้าเงียบๆ แล้วเริ่มออกเดิน สายตาคมกริบมองไปที่ถนนลูกรังเบื้องหน้า

ความรู้สึกแรกของเขาไม่ใช่ความดีใจ แต่มันคือ ความว่างเปล่าสะส่วนใหญ่

เดฟเดินเลี่ยงฝูงชนที่มารอรับนักโทษคนอื่น แต่เขาไม่มีใครมารอรับ... ยายที่เขารักที่สุดก็มาเสียชีวิตไปตั้งแต่วันที่เขาเข้าไปได้เพียงไม่กี่ปี

หน้าบ้านของตัวเองที่ตอนนี้ทรุดโทรมลงไปมาก หญ้าขึ้นรกและฝุ่นหนาเตอะปกคลุมทุกอย่างไว้ เขาไม่รอช้า รีบจัดการปัดกวาดเช็ดถู ทำความสะอาดบ้านที่เคยเป็นที่อยู่อาศัยของเขากับยายด้วยความเงียบเชียบ ราวกับจะลบเลือนรอยอดีตที่เจ็บปวดออกไปพร้อมกับฝุ่นเหล่านั้น

พอกลิ่นอับจางลงบ้าง เดฟก็เดินข้ามถนนไปยังบ้านที่ไม่คุ้นตา เมื่อก่อนเป็นบ้านไม้ แต่ตอนนี้กับเป็นบ้านปูนที่สวยที่สุดในหมู่บ้านอยู่ฝั่งตรงข้าม... 

"ยาย... ยายเข็มครับ"

เดฟยืนเรียกอยู่หน้าชานบ้าน เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเครือเล็กน้อย

หญิงชราผมสีขาวค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นจากแคร่ไม้ไผ่ ดวงตาที่ฝ้าฟางหรี่มองก่อนจะเบิกกว้างเมื่อเห็นชัดว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น

"เจ้าเดฟ... นั่นเจ้าเดฟจริงๆ ใช่ไหมลูก?"

ยายเข็มโผเข้าหาหลานชายเพื่อนรัก เดฟรีบทรุดตัวลงคุกเข่าแทบเท้าหญิงชรา ความอัดอั้นที่เก็บมาตลอด 5 ปีทะลักออกมาเป็นหยาดน้ำตาที่ไหลนองหน้า

"ผมกลับมาแล้วครับยาย... ผมขอโทษที่ดูแลยายของผมไม่ได้ ผมขอโทษที่ทำให้ทุกคนผิดหวัง"

มือเหี่ยวหย่นของยายเข็มลูบลงบนหัวที่ไม่มีเส้นผมของเดฟอย่างเบามือ

"ไม่ใช่ความผิดเองเลยเดฟ... ใครๆ เขาก็รู้ว่าเองโดนแกล้ง ยายเองไปสบายแล้วนะลูก ไม่ต้องโทษตัวเองอีกเลย"

"แคก! แคกๆๆ! โขลก!"

จู่ๆ ยายเข็มก็ไอออกมาอย่างรุนแรงจนตัวโยน ร่างผอมบางสั่นสะท้านจนเดฟต้องรีบเข้าไปพยุงไว้ด้วยความตกใจ

"ยาย! ยายเข็ม เป็นอะไรครับ ทำไมไอหนักขนาดนี้"

เขามองดูยายเข็มที่หน้าแดงก่ำจากการขาดอากาศหายใจชั่วขณะ หญิงชราพยายามโบกมือไปมาพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปาก แต่เดฟสังเกตเห็นรอยเลือดจางๆ ที่ติดมาบนผ้านั้นด้วย

"ยายไม่เป็นไร... สงสัยอากาศมันเปลี่ยนน่ะลูก" 

"แกกลับมาก็ดีแล้ว... ต่อไปนี้เริ่มชีวิตใหม่นะเดฟ ยายจะอยู่เป็นเพื่อนแกเอง"

เดฟมองหญิงชราด้วยความเป็นห่วงจับใจ ยายเข็มคือคนเดียวที่เหลืออยู่ในโลกที่เขารักเหมือนญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียว และเขาสัญญาในใจว่า ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่เขารักได้อีกเป็นอันขาด

เขาประคองร่างผอมบางของยายเข็มให้กลับลงไปนั่งพักบนแคร่ มือหนาช่วยลูบหลังให้จนเสียงไอเริ่มสงบลง ยายเข็มถอนหายใจยาวก่อนจะสบตาชายหนุ่มที่เธอมองเห็นมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย สายตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความเมตตาเหมือนเมื่อ 5 ปีก่อนไม่เปลี่ยน

"ยายเข็มครับ... ตอนที่ผมไม่อยู่ ยายของผม... ท่านลำบากมากไหม" เดฟถามเสียงแผ่ว ก้มหน้ามองมือตัวเองที่สั่นน้อย ๆ

ยายเข็มเอื้อมมือมากุมมือหนาของเดฟไว้แน่น 

"ยายเองน่ะเหรอ... ถึงร่างกายจะทรุด แต่ใจแกแข็งแกร่งนักนะเดฟ ตอนที่ชาวบ้านเขาซุบซิบนินทาว่าเองเป็นคนไม่ดี ยายเองจะเถียงขาดใจทุกครั้ง แกบอกกับข้าเสมอว่า... 'ไอ้เดฟมันเป็นเด็กกตัญญู มันจะเอาของอัปมงคลพวกนั้นเข้าบ้านให้ยายมันร้อนใจทำไม' "

เดฟฟังแล้วขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ภาพยายที่คอยนั่งรอกินข้าวคอยบ่นด่าเขาด้วยความรักลอยชัดขึ้นมา

"ก่อนยายแกจะสิ้น..." ยายเข็มหยุดพูดครู่หนึ่งเพื่อกลืนน้ำลาย 

"แกจับมือข้าไว้แน่น แล้วฝากคำพูดถึงแก แกบอกว่า... 'บอกเจ้าเดฟนะ ว่ายายไม่เคยเชื่อเลยสักนิดว่าหลานยายจะทำเรื่องชั่วแบบนั้น บอกมันว่าไม่ต้องห่วงยาย ยายภูมิใจในตัวมันเสมอ และให้มันใช้ชีวิตต่อไปให้ดี อย่าเอาความแค้นมาเผาตัวเอง' "

"ยาย..." น้ำตาหยดลงบนหลังมือยายเข็ม ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจมา 5 ปี เริ่มถูกชะล้างด้วยคำยืนยันของคนที่เขารักที่สุด แม้ท่านจะไม่อยู่แล้วก็ตาม

"เองได้ยินไหมเดฟ ยายเองไม่เคยโทษเองเลยนะ" 

"ส่วนเรื่องไอ้พวกที่มันทำกับแก... เวรกรรมมันมีจริงลูกเอ๊ย ตอนนี้แกกลับมาแล้ว เริ่มต้นใหม่นะ ทำบ้านช่องให้สะอาด ยายแกมองลงมาจะได้สบายใจ"

เดฟพยักหน้าช้าๆ พยายามข่มความโกรธแค้นที่มีต่อเสี่ยชัยไว้ลึกที่สุดตามคำขอของยาย 

"ครับยาย ผมจะทำตามที่ยายบอก... ผมจะเริ่มใหม่"

"ยายแล้วใครมาทำบ้านใหม่ให้จนสวยขนาดนี้ครับ?"

ยายเข็มยิ้มกว้างจนเห็นเหงือก พลางมองไปที่บ้านไม้ของเดฟด้วยสายตาเอ็นดู

"จะใครล่ะเดฟ... ก็เจ้าอิงฟ้ามันนั่นแหละ" 

"พออิงฟ้ามันรู้ว่าบ้านยายหลังคารั่ว ก็ให้ช่างมาทำเลย จริงๆ ยายก็ไม่อยากทำหลอก เดี๋ยวก็อยู่ได้ไม่อีกกี่ปี"

"อยู่อีกหลายปีสิยาย แล้วอิงฟ้า... ยัยเด็กดื้อคนนั้นน่ะเหรอครับยาย?"

"เออ... ยัยเด็กดื้อของเองตอนเด็กนั่นแหละ"

 "อ๋อครับ"

"กลับไปพักผ่อนเถอะเดฟ... "

 "ครับยาย เดี๋ยวผมมาหาใหม่นะ"

เดฟกราบลายายเข็มแล้วเดินข้ามฝั่งกลับมายังบ้านของตนเอง ที่ตอนนี้มันจะถล่มลงมาเมื่อตอนไหนก็ไม่รู้

 

*

*

*

*

พูดคุยกับคุณนักอ่าน

อย่างน้อยก็ยังเหลือยายนะเดฟ

เมื่อไหร่จะเจอกับยัยน้องน้า

ถ้าอ่านถูกจริตแล้วฝากเพิ่มเข้าชั้นด้วยน้าาา เพราะตอนต่อๆ ไป บักเดฟมัน Hotttt ม๊ากกกกกกกก🔥

อย่าลืมคอมเมนท์ แค่สติ๊กเกอร์คนละดวงก็ได้น้า แล้วกดใจด้วยยยยเด้ออออออ❤️