ตอนที่ 2 จำต้องกลับบ้านนอก

@1 ปีต่อมา ใจกลางเมืองกรุงเทพ

"ไอ้เชอร์รี่! บอกกี่ครั้งแล้วว่าวิปครีมสาขานี้ต้องตั้งยอดแข็งกว่านี้หน่อย ลูกค้าเค้าไม่ได้อยากกินน้ำนมละลายราดเค้กนะยะ นี่เองตีวิปหรือกำลังละลายเนย ตอบพี่มาสิ่"

เสียงแหลมใสของ 'อิงฟ้า' ดังลั่นทะลุเคาน์เตอร์กาแฟหรูใจกลางสุขุมวิท เจ้าของร่างระหงในชุดเดรสรัดรูปสีนู้ดที่เน้นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน หน้าอกหน้าใจที่แม่ให้มาแบบจัดเต็มแทบจะล้นออกมาทักทายโลก เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายที่เดินไปทางไหนผู้ชายก็ต้องเหลียวหลังจนคอเคล็ด 

เธอคือเจ้าของอาณาจักรคาเฟ่ที่มีสาขาเกือบทั่วกรุงเทพฯ สวย รวย ดื้อ และที่สำคัญ...ปากจัดสมชื่อลูกสาวแม่พับ

"โถ่พี่อิง เครื่องมันรวนหรือเปล่าคะเนี่ย เชอร์รี่ตีสุดแรงเกิดแล้วนะพี่" พนักงานสาวหน้าเสีย

"รวนเหรอ? เดี๋ยวแม่ตบให้เข้าที่เอง หลีกไป!" 

อิงฟ้าถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมลุยงานเอง แต่อารมณ์คุกรุ่นก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเรียกเข้าจากไอโฟนรุ่นล่าสุดที่สั่นรัวอยู่ในกระเป๋าแบรนด์เนม

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ 'คุณนายแม่'

"ว่าไงคะคุณนาย จะสั่งกาแฟฟรีหรือจะขอเงินสมทบทุนค่าศัลยกรรมหน้าคะ?" อิงฟ้ากดรับสายพร้อมจีบปากจีบคอพูดใส่โทรศัพท์ตามประสาแม่ลูกที่คุยกันเหมือนเพื่อน

(“อิง...ยายอาการไม่ดีเลยลูก”) เสียงปลายสายสั่นเครือจนอิงฟ้าชะงัก มือที่กำลังจะหยิบตะกร้อตีวิปครีมวางลงทันที ความขี้เล่นหายวับไปกับตา

"ยายเป็นอะไรแม่? เมื่อวานยังโทรมาด่าอิงเรื่องไม่ยอมแต่งงานอยู่เลยไม่ใช่เหรอ"

(“หมอบอกว่าโรคคนแก่นั่นแหละลูก แต่มันทรุดเร็วมาก ยายแกเอาแต่เพ้อหาตา แม่ว่าจะปิดร้านที่นี่แล้วกลับไปดูแกสักพักเนี่ย กำลังเก็บของ”)

อิงฟ้านิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพยายแก่ๆ ตัวเล็กๆ ที่เคยเลี้ยงเธอมาตอนเด็กๆ ไหลเข้ามาในหัว ยายที่เป็นคนเดียวในโลกที่อิงฟ้าไม่ค่อยกล้าดื้อใส่มากนัก ถึงจะปากจัดเหมือนกันแต่ยายก็รักเธอที่สุด ยิ่งตอนตาเสียไป ยายก็อยู่ตัวคนเดียวที่ต่างจังหวัดมาโดยตลอด

"ไม่ต้องแม่ แม่เปิดร้านอาหารทิ้งไว้เถอะ ลูกค้ากำลังเยอะ เดี๋ยวอิงไปเอง อิงจัดการร้านกาแฟอิงได้"

(“จะไหวเหรออิงฟ้า? ที่นั่นมันบ้านนอกนะลูก ถึงบ้านที่ลูกสร้างให้ยายจะดีแค่ไหน แต่มันก็อยู่กลางป่ากลางดงนะลูก จะอยู่ได้เหรอ ยายแกอยู่หมู่บ้านเดิมนะ ที่เราเคยไปตอนเด็กๆ อะ”)

"ไหวสิแม่ อิงไม่ใช่คุณหนูนะลืมไปแล้วเหรอ? อีกอย่างช่วงนี้อิงเบื่อไอ้พวกผู้ชายในกรุงเทพฯ ด้วย มีแต่พวกหน้าม่อส์ อิงไปพักสมองที่บ้านยายสักเดือนสองเดือนก็ดีเหมือนกัน"

(“อืม...งั้นรีบไปนะลูก ยายแกบ่นถึงอิงตลอด บอกว่าอยากเห็นหน้าหลานสาวคนสวยก่อนจะไม่มีแรงดู”)

"แม่ห้ามพูดแบบนี้นะ ยายต้องอยู่ด่าอิงไปอีกนาน แค่นี้นะเดี๋ยวอิงสั่งงานลูกน้องแป๊บเดียวแล้วออกรถเลย"

อิงฟ้ายืนนิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะรวบรวมสติ เธอหันไปสั่งงานผู้จัดการร้านกำชับเรื่องมาตรฐานอย่างเด็ดขาด 

"เชอร์รี่ ถ้าฉันกลับมาแล้ววิปครีมยังเหลวเป็นน้ำ แกเตรียมตัวไปขัดส้วมแทนการชงกาแฟได้เลยนะ ฉันไปต่างจังหวัดด่วน มีอะไรโทรหาได้ตลอด"

"รับทราบค่ะบอส เดินทางปลอดภัยนะคะ!"

@เวลา 16:50 นาฬิกา

ห้าชั่วโมงผ่านไป จากตึกสูงระฟ้ากลายเป็นต้นไม้เขียวขจี จากถนนลาดยางสี่เลนกลายเป็นถนนลูกรังสองเลนที่มีฝุ่นตลบอบอวล อิงฟ้าขับรถเบนซ์คันหรูคู่ใจไปตามพิกัดจีพีเอสที่แม่ส่งมาให้

"โอ้โห่! ทางหรือผิวพระจันทร์วะเนี่ย หลุมเยอะจนรถจะพังแล้ว" อิงฟ้าสบถออกมาอย่างเหลืออดเมื่อรถกระแทกหลุมจนตัวเธอโยน หน้าอกหน้าใจกระเพื่อมตามแรงสั่นสะเทือนจนเธอต้องเอามือมาตบๆ ไว้ 

ความเงียบสงบของหมู่บ้านเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ สองข้างทางเป็นนาข้าวเขียวขจีสลับกับบ้านเรือนไม้เก่าๆ จนกระทั่งเธอเลี้ยวเข้าสู่ซอยสุดท้ายของหมู่บ้าน สายตาก็ปะทะเข้ากับ บ้านปูนชั้นเดียวทรงโมเดิร์นสีโทนขาวเทา ที่ดูโดดเด่นและขัดตาจากบ้านหลังอื่นในละแวกนั้นอย่างสิ้นเชิง

มันคือบ้านที่อิงฟ้าทุ่มเงินล้านสร้างให้ยายเมื่อสามปีก่อน เพราะอยากให้ยายอยู่อย่างสบาย มีแอร์ มีห้องน้ำในตัวแบบฝรั่ง ไม่ต้องไปนั่งยองๆ ให้ปวดเข่า

"ถึงสักที...บ้านยายของอิง"

อิงฟ้าจอดรถที่ลานหน้าบ้าน เธอลงรถมาสะบัดผมยาวสีน้ำตาลสลวยที่ดัดเป็นลอนสวยงาม ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีแม้จะดูเพลียจากการเดินทางแต่ก็ยังสวยเป๊ะสะกดตา เธอรีบเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในบ้าน

"ยาย อิงมาแล้ว ยายจ๋า!"

ภายในบ้านเงียบกริบ แอร์เย็นฉ่ำที่เธอสั่งติดตั้งไว้ยังคงทำงานได้ดี อิงฟ้าเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของยาย เห็นร่างเล็กๆ ของยายนอนห่มผ้าอยู่บนเตียงไฟฟ้าที่เธอสั่งซื้อมาให้ ยายดูซูบไปนิดหน่อยแต่ผิวพรรณยังดูสะอาดสะอ้าน

"หือ...ใครน่ะ อิงเหรอ?" เสียงยายดังขึ้นแหบๆ พร้อมกับพยายามหยิบแว่นสายตามาใส่

"อิงเองยาย หลานสาวคนสวยของยายมาแล้ว" อิงฟ้าถลาเข้าไปเกาะขอบเตียง กุมมือเหี่ยวๆ ของยายขึ้นมาหอมฟอดใหญ่ 

"เป็นไงบ้างยาย ทำไมไม่สบายไม่บอกอิงล่ะ ถ้าแม่ไม่โทรบอก อิงก็ไม่รู้นะเนี่ย"

"โถ่...ข้าก็ไม่อยากกวนงานกวนการเอง เห็นแม่เองบอกว่ายุ่งมาก" 

"มาก็ดีแล้วลูก ยายคิดถึง...นึกว่าเองจะลืมบ้านนอกไปแล้ว"

"ใครจะลืมได้ล่ะ ยายอิงอยู่นี่ทั้งคน" 

"แล้วนี่ใครดูแลยายคะ ยายอยู่คนเดียวได้ไง อิงบอกให้จ้างพยาบาลพิเศษก็ไม่เอา"

"โอ๊ย...ไม่ต้องพยาบาลหรอก เปลืองเงินเองเปล่าๆ ป้าข้างบ้านแกก็มาดูข้าวดูปลาให้" ยายหยุดเว้นวรรคไปนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ 

"แล้วก็มี...เจ้าเดฟนั่นแหละ มันคอยมาช่วยยกนั่นยกนี่ ซ่อมก๊อกน้ำ ซ่อมไฟให้ยายตลอด ตั้งแต่ยายล้มคราวก่อน มันก็นอนเฝ้าหน้าบ้านให้ยายเป็นอาทิตย์"

"เดฟ?" อิงฟ้าขมวดคิ้ว ชื่อนี้มันเหมือนติดอยู่ที่ปลายนิ้ว ความทรงจำจางๆ สมัยวิ่งเล่นในทุ่งนาโผล่ขึ้นมา 

"ไอ้พี่เดฟตัวโตๆ ที่ชอบแกล้งอิงตอนเด็กๆ อะเหรอยาย"

"เออ...มันนั่นแหละ ป่านนี้มันเป็นหนุ่มใหญ่แล้วนะ" ยายพูดพลางยิ้ม 

"ชีวิตมันลำบากนะอิง ยายมันเสียไปนานแล้ว ตัวมันก็...เอ้อ ช่างมันเถอะ แต่มันเป็นคนดีนะ มันดูแลยายดีกว่าหลานในไส้บางคนซะอีก"

"อ้าว ยาย...เหน็บอิงเหรอคะเนี่ย" อิงฟ้าทำหน้ามุ่ย

 "แล้วเขาไปไหนซะล่ะยาย ไม่เห็นหน้าเลย"

"มันคงไปทำงานก่อสร้างที่ท้ายหมู่บ้านน่ะแหละ เย็นๆ ถึงจะกลับบ้านมัน บ้านมันก็อยู่เยื้องๆ หน้าบ้านเรานี่เอง หลังเก่าๆ ทรุดโทรมหน่อยนะ อย่าไปมองแรงใส่มันล่ะ"

อิงฟ้าเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปทางหน้าบ้าน เห็นบ้านไม้หลังเก่าคร่ำคร่าหลังหนึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยว สภาพมันดูเหมือนจะถล่มแหล่ไม่ถล่มแหล่ ต่างจากบ้านโมเดิร์นของเธอลิบลับ

"พี่เดฟเหรอ..." อิงฟ้าพึมพำกับตัวเอง

ภาพจำของเด็กชายตัวโตที่เคยจูงมือเธอไปเก็บดอกบัวมาไหว้พระ หรือคนที่เคยปีนต้นมะม่วงแล้วโยนลูกสุกๆ ลงมาให้เธอจนตัวเองโดนหมดแดงกัดทั้งตัว...ภาพเหล่านั้นมันค่อยๆ ชัดขึ้น แต่คำว่าลำบาก และ ก่อสร้างที่ยายพูด ทำให้เธอรู้สึกโหวงๆ ในใจอย่างบอกไม่ถูก

"เดี๋ยวอิงไปจัดการเสื้อผ้าก่อนนะคะยาย เดี๋ยวจะลงมาเช็ดตัวให้"

"เออๆ ไปเถอะลูก ห้องเองยายให้ป้าเค้าทำความสะอาดไว้แล้ว"

อิงฟ้าเดินขึ้นห้องด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป จากตอนแรกที่ตั้งใจจะมาพักผ่อนแบบชิลๆ ตอนนี้เธอกลับเริ่มอยากรู้อยากเห็นเรื่องของพี่ชายในอดีตคนนั้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"พี่เดฟจะเปลี่ยนไปแค่ไหนนะ จะยังขี้แกล้งเหมือนเดิม หรือจะกลายเป็นคนน่าเบื่อไปแล้ว"

เธอสะบัดความคิดทิ้งแล้วเริ่มรื้อกระเป๋าเดินทางนำเสื้อผ้าไปจัดใส่ตู้และสกินแคร์น้ำหอมราคาแพงออกมาวางเรียงรายให้เป็นระเบียบ ก่อนจะอาบน้ำในห้องน้ำส่วนตัว

*

*

*

*

พูดคุยกับคุณนักอ่าน

เปิดเรื่องมาอิงฟ้าก็ตึงเลยมั้ยละ สาวห้าวๆ รั้นนิดๆ

อยากให้ทั้งคู่เจอกันม๊ากกกกก

เรื่องนี้ NC ฉ่ามมมมมมมมบอกเลย🫣🔥

ถ้าอ่านถูกจริตแล้วฝากเพิ่มเข้าชั้นด้วยน้าาา เพราะตอนต่อๆไป บักเดฟมัน Hotttt ม๊ากกกกกกกก

อย่าลืมคอมเมนท์ แค่สติ๊กเกอร์คนละดวงก็ได้น้า แล้วกดใจด้วยยยย