ตอนที่ 3 คนหรือยักษ์

เช้าวันต่อมา อากาศในหมู่บ้านโคกสำราญมันสดชื่นกว่ากรุงเทพฯ ที่เธออยู่เป็นไหนๆ แต่มันไม่สดชื่นสำหรับอิงฟ้าที่ต้องตื่นมาตอนเจ็ดโมงเช้าเพื่อมาล้างหน้าด้วยน้ำจากก๊อกในประปาหมู่บ้านนี่สิ

ถึงบ้านจะดูแพง มีแอร์เย็นฉ่ำแค่ไหน แต่น้ำประปาหมู่บ้านก็ยังคงรักษามาตรฐานความไหลเอื่อยเหมือนคนหมดแรงได้ดีเยี่ยมจริง ๆ 

"แล้วน้ำปะปามันสะอาดไหมเนี่ย ถ้าสิวขึ้นจะทำไงดี เห้อ" เธอบ่นพึมพำใส่กระจกบานใหญ่ในห้องน้ำพลางละเลงสกินแคร์ราคาแพงที่พกมาจากกรุงเทพฯ อย่างเบามือ

หลังจากแต่งตัวในชุดเสื้อกล้ามสีขาวรัดรูป ที่เน้นหน้าอกหน้าใจไซส์ XL ของเธอแบบไม่กั๊ก กับกางเกงขาสั้นโชว์ขาอ่อนที่ขาวนวลเนียน อิงฟ้าก็เดินออกมาจากห้องตัวเอง ก็เห็นยายนอนดูข่าวเช้าในทีวีจอแบนอย่างสบายใจ

"ยาย จานชามในซิงค์นั่นเดี๋ยวอิงจัดการเองนะ แล้วนี่พี่เดฟอะไรนั่นน่ะ เขาจะมาตอนไหนเหรอ?" อิงฟ้าแสร้งถามด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ในใจนี่คันยิบๆ อยากเห็นหน้าไอ้พี่ชายนั่นจะแย่

"มันคงไม่มาหรอกวันนี้ เห็นว่าต้องไปรับงานเทพื้นปูนที่ท้ายหมู่บ้าน นู่น...ถ้าเองอยากเจอก็เดินไปดูบ้านมันสิ อยู่หน้าบ้านเราไปนิดเดียว บ้านไม้เก่าๆ หลังเล็กๆ น่ะ" 

"อ้อ...ว่าจะไปขอบคุณสักหน่อย เห็นยายชมหนักชมหนาว่าช่วยดูแลบ้านให้ตลอด" 

เธอเดินนวยนาดออกมาทางประตูหน้าบ้าน ลมทุ่งพัดเอากลิ่นดินและกลิ่นหญ้ามาปะทะหน้า มันเป็นความรู้สึกที่แปลกไปจากกลิ่นควันรถในสุขุมวิท 

อิงฟ้าเดินไปตามถนนลูกรัง จนกระทั่งสายตาสะดุดเข้ากับเงาร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งที่กำลังแบกถังปูนขึ้นลงบันไดบ้านไม้เก่าหลังนั้น

"นั่นคนหรือยักษ์วะน่ะ..." อิงฟ้าหยุดกึ๊ก ยืนหรี่ตา มองตามคนตรงหน้าที่เดินไปมา

ชายคนนั้นสวมเพียงกางเกงยีนส์ขาดๆ ที่เปื้อนคราบปูน ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์แผ่นหลังกว้าง กล้ามเนื้อสันหลังขยับเขยื้อนตามจังหวะการเคลื่อนไหว ผิวของเขาเป็นสีแทนจัดจากการไหม้แดด 

และที่เด่นกระแทกตาที่สุดคือรอยสักมากมายที่ประดับอยู่บนร่างกาย โดยเฉพาะรอยสักเลข 94 ขนาดใหญ่ตรงลำคอด้านขวาที่ดูดิบและเถื่อนจนน่าขนลุก

เดฟวางถังปูนลงกับพื้นเสียงดัง ก่อนจะยกมือปาดเหงื่อที่หน้าผาก เขาหันมาเห็นผู้หญิงแปลกหน้าในชุดวูบวาบยืนมองเขาอยู่พอดี สายตาคมกริบที่ดูเย็นชาจ้องเขม็งมาที่เธอ

"มองเหี้ยอะไร!"

เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังออกจากลำคอหนา ทำเอาอิงฟ้าที่ปกติปากเก่งถึงกับสะอึกไป คำทักทายแรกแม่งโคตรจะเป็นมิตรเลย!

"นั้นปากคนหรือปากหมาคะ นี่อิงฟ้าไง จำไม่ได้เหรอ? " 

อิงฟ้าเรียกสติกลับมา ยืดอกโชว์ความอึ๋มใส่คนตรงหน้า

"อุตส่าห์ตั้งใจเดินมาทักทาย พี่ดูแลยายอิงตั้งเยอะ อิงกะจะมาขอบคุณสักหน่อย"

เดฟหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาจำยัยเด็กดื้ออิงฟ้าได้แม่น ยัยเด็กที่เคยร้องไห้ขี้มูกโป่งเวลาเขาแกล้งแย่งหนังสติ๊ก ตอนนี้โตขึ้นมาเป็นสาวสวย แต่สายตาของเขาก็ยังคงนิ่งสนิทเหมือนเดิม

"จำได้...แล้วมีอะไร?" 

เขาตอบสั้นๆ กวนประสาทด้วยความเฉยเมย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาตักน้ำจากโอ่งมาราดหัวดับร้อน

"โห...ถามคำตอบคำ เย็นชากับอิงจังเลย" 

อิงฟ้าเดินเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนได้กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา จนเธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ วูบวาบในท้องน้อย 

"แล้วนี่พี่ไปทำอะไรมา ทำไมตัวโตขนาดนี้ แถมรอยสักเต็มตัวไปหมด ทำอย่างกับคนเคยติดคุกอย่าง งั้นอะ"

เดฟชะงักมือที่กำลังถือขันน้ำ เขาหันกลับมาจ้องหน้าเธอตรงๆ ระยะห่างแค่เอื้อมทำให้เห็นรอยสักเลข 94 ชัดเจน แต่เขาก็ไม่ขยับหนี

"เออ กูติดคุก...รู้อย่างนี้แล้วก็กลับไปที่บ้านของมึงเหอะอิงฟ้า ที่นี่มันเหม็นขี้ดิน เหม็นเหงื่อ...คนอย่างมึงไม่ควรมาเสนอหน้าแถวนี้"

"ห้ะ! ติดคุก…. แล้วพี่เดฟ ทำไมต้องพูดจาผลักไสกันขนาดนี้ด้วย อิงแค่พูดออกมาเล่นๆ เอง..." 

เธอแค่พูดแซวไปเล่นๆ กลับไม่คิดว่าที่แซวว่าติดคุก มันจะเป็นเรื่องจริงเสียด้วยซ้ำ

"แต่คนอื่นเขาว่า มึงไม่รู้เหรอว่าคนในหมู่บ้านเขาพูดถึงกูยังไง กูมันคนค้ายา กูมันเดนสังคม อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามแถวนี้ เดี๋ยวคนเขาจะเอาไปนินทาว่ามึงมามั่วสุมกับคนอย่างกูแล้วจะเสียประวัติไปเปล่าๆ"

อิงฟ้าเม้มปากแน่น ความรู้สึกสงสารมันแล่นเข้ามาในอกเมื่อเห็นแววตาโดดเดี่ยวของเขาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม แต่ความดื้อรั้นของเธอมันมีมากกว่า

"อิงไม่สนหรอกว่าใครจะนินทา ปากชาวบ้านมันก็ดีแต่พ่นลมไปวันๆ อิงสนแค่ว่าพี่คือพี่เดฟของอิง พี่ที่เคยปีนต้นมะม่วงให้อิงกิน..."

"กูไม่ใช่พี่มึง...และกูก็ไม่อยากรู้จักมึงด้วย กลับไปซะ" 

เดฟพูดจบก็กระชากคอเสื้อเก่าๆ ที่พาดไว้มาสวมทับรอยสัก แล้วเดินเลี่ยงเข้าไปในบ้านพักไม้เก่าๆ ของเขาโดยไม่หันมามองเธออีกเลย

เออ! นิ่งไปเถอะพี่เดฟ พี่นิ่งได้นิ่งไป แต่อย่าให้เห็นว่าแอบมองอิงละกัน อิงจะตื๊อให้พี่พูดจนหลับให้ดู คอยดูนะ!"

เธอสะบัดหน้าเดินกลับเข้าบ้านไป ทิ้งให้เดฟที่แอบมองผ่านรอยแตกของฝาผนังบ้านไม้ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง ๆ 

เขาพยายามห้ามใจไม่ให้มองขาอ่อนขาวๆ และใบหน้าสวยๆ นั่น แต่หัวใจเจ้ากรรมที่ตายด้านมา 5 ปีในคุก กลับเต้นแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

อิงฟ้าเดินกระแทกเท้ากลับมาที่บ้านด้วยอารมณ์ไม่ดี ปากอิ่มสวยบ่นขมุบขมิบด่าทอคนที่พึ่งไล่เธอมาหยกๆ อย่างไม่ไว้หน้า

"หน็อย!... ไอ้พี่เดฟ ไอ้คนเฮงซวย ทำเป็นเก๊กนิ่งขรึมใส่ ทีเมื่อก่อนล่ะเรียกอิงฟ้าจ๊ะ อิงฟ้าจ๋า อยากกินมะม่วงสุกไหมครับน้องอิง... ตัดภาพมาตอนนี้สิ เรียกว่ามึง แถมยังมาด่าว่ารุ่มร่ามอีก อีตาบ้าเอ๊ย!"

เธอเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงเข้าบ้านมาจนถึงโซฟากลางบ้าน แล้วทิ้งตัวลงนั่งแรงๆ จนหน้าอกกระเพื่อมไหวตามแรงกระแทก 

ยายที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอทีวี เห็นหน้าหลานสาวที่บูดบึ้งก็อดขำไม่ได้

"เป็นไงล่ะ... ไปเจอเจ้าเดฟมาแล้วล่ะสิ ท่าทางจะโดนมันไล่ตะเพิดมาล่ะสิท่า?"

"ยิ่งกว่าไล่อีกยาย พูดจาหมาไม่รับประทานเลยเนี่ย อิงแค่อยากจะคุยด้วยดีๆ ทำมาเป็นไล่ให้อิงไปอยู่ที่อื่น บอกว่าที่นี่มันเหม็นเหงื่อเหม็นดิน โถ่... คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกเอ็มวีเพลงหรือไง ทำตัวดาร์กๆ ขรึมๆ สักเต็มคอ แล้วไอ้เลข 94 นั่นมันเลขนำโชคหรือเลขฝาโลงพี่แกก็ไม่รู้"

"อย่าไปโกรธมันเลยอิงฟ้า... ตั้งแต่เจ้าเดฟมันพ้นคุกออกมา มันก็กลายเป็นคนละคน มันโดนคนนินทาจนไม่อยากสุงสิงกับใคร ยิ่งเห็นแกสวยๆ รวยๆ แบบนี้ มันคงยิ่งเจียมตัวน่ะแหละ"

"เจียมตัวบ้านป้าพี่แกสิยาย ไล่อิงยังกับอิงเป็นตัวนำเชื้อโรค" 

เธอกอดอกแน่น ความดื้อรั้นพุ่งสูงกว่าเก่า

"ยิ่งไล่อิง อิงยิ่งจะอยู่ ยิ่งนิ่งใส่อิง อิงจะทำให้พี่แกคลั่งตายไปเลย คอยดูนะยาย อิงจะใช้น้ำมันพราย... อ๊ะ ไม่ใช่สิ อิงจะใช้ความสวยของอิงนี่แหละ ทลายกำแพงน้ำแข็งของพี่เดฟให้ดู!"

"เออๆ เองก็เบาๆ หน่อยนะลูก เดี๋ยวเขาจะหาว่ายายสอนหลานมายังไง ถึงได้วิ่งไล่ตามผู้ชายต้อยๆ แบบนี้" 

ยายหัวเราะ แต่อิงฟ้าไม่ตลกด้วย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องหน้า เช็กความเป๊ะของใบหน้า

"โถ่ยาย…คนอย่างอิงฟ้า อยากได้อะไรก็ต้องได้..."

 

*

*

*

*

พูดคุยกับคุณนักอ่าน

อิพี่มันก็เมินยัยน้องเกิน ศิลเสมอกันแน่คู่นี้5555

ส่วนยัยน้องงมันก็ปากไม่ค่อยดี🤣

ถ้าอ่านถูกจริตแล้วฝากเพิ่มเข้าชั้นด้วยน้าาา เพราะตอนต่อๆ ไป บักเดฟมัน Hotttt ม๊ากกกกกกกก🔥

อย่าลืมคอมเมนท์ แค่สติ๊กเกอร์คนละดวงก็ได้น้า แล้วกดใจด้วยยยยเด้ออออออ❤️