تسجيل الدخولBumagsak ang matitigas na tuhod ni Dylan Altamirano sa malamig at makintab na sahig ng Tuguegarao Airport.Ang malakas na tunog ng paglapat ng kanyang mga tuhod ay tila umalingawngaw sa buong terminal, mas malakas pa sa kulog na nanggagaling sa labas. Napasinghap ang mga taong nakasaksi. Ang mga pasahero, *security personnel*, at maging ang sarili niyang mga armadong tauhan ay natigilan at hindi makapaniwala sa nakikita ng kanilang mga mata.Ang isang dambuhalang bilyonaryo, ang kinatatakutan at walang-awang hari ng *corporate world* na nagtataglay ng matipuno at seryosong awra ng isang ganap at magulang na lalaki, ay nakaluhod ngayon sa harap ng isang umiiyak na babaeng may malaking tiyan. Wala na itong pakialam sa kanyang estado, sa kanyang kayamanan, o sa libu-libong matang nakatingin sa kanya. Ang tanging mahalaga lamang ay ang asawang nasa kanyang harapan."Dylan..." nanginginig na bulong ni Sophia, ang kanyang mga mata ay nanlaki habang patuloy siyang nakayakap sa kanyang tiyan.
Para kay Sophia, tila biglang naglaho ang lahat ng tunog sa loob ng paliparan. Hindi na niya marinig ang pinal na anunsyo ng kanyang flight. Hindi na niya marinig ang malakas na pagbuhos ng ulan at pagkulog sa labas ng terminal. Ang tanging umaalingawngaw sa kanyang pandinig ay ang malakas at nagkukumahog na pintig ng sarili niyang puso.Nakatayo sa bukana ng *departure area*, pinalilibutan ng dose-dosenang matitipunong lalaking nakaitim na humarang sa lahat ng exit, ay ang lalaking naging sentro ng kanyang pag-ibig at ng kanyang pinakamalalim na bangungot.Si Dylan.Ngunit ang lalaking nakatingin sa kanya ngayon ay malayong-malayo sa dambuhalang bilyonaryo na iniwan niya limang buwan na ang nakararaan. Basang-basa si Dylan ng ulan, ang puting polo nito ay dumidikit sa kanyang katawan, at ang pormal nitong slacks ay puno ng putik. Ang kanyang buhok ay magulo at tumutulo ang tubig. Humaba na ang kanyang balbas, at ang kanyang mga pisngi ay humpak. Ngunit ang pinakanakakadurog ay ang ka
Mabilis at mabibigat ang mga hakbang ni Sophia habang pabalik sa kanyang inuupahang maliit na bahay. Hawak niya nang mahigpit ang kamay ng naguguluhang si Lily. Ang kakaibang kilabot na naramdaman niya sa palengke kanina ay hindi nawawala; sa halip, mas lalo itong lumalala. Ang kanyang *maternal instinct*—ang parehong pakiramdam na nagligtas sa kanila noong tumakas sila mula sa Serenity Estate—ay sumisigaw ng isang malakas na babala.Pagkapasok nila sa loob ng bahay, mabilis na ni-lock ni Sophia ang pintuan at isinara ang mga bintana at kurtina."Mama? Bakit po tayo nagmamadali? Hindi pa po tayo nakakabili ng tinapay," inosenteng tanong ni Lily, nakatingin sa ina na ngayon ay pawisan at namumutla."Lily, baby, makinig ka kay Mama," nanginginig ngunit pilit na pinapatatag ni Sophia ang kanyang boses. Lumuhod siya sa harap ng anak at hinawakan ang magkabilang balikat nito. "Maglalaro tayo ng tagu-taguan. Kailangan nating umalis dito ngayon din. Kunin mo ang backpack mo at ilagay mo ang
Sa isang tahimik at simpleng bayan sa dulong hilaga ng Cagayan, ang buhay ay mabagal at walang ingay. Malayo sa marangyang mansyon ng mga Altamirano, malayo sa ingay ng Maynila, at lalong malayo sa mga alaala ng isang bilyonaryong naghahanap ng hustisya at kapatawaran.Sa loob ng limang buwan, si Sophia ay namuhay bilang "Elena," isang simpleng babaeng nagtatrabaho sa isang maliit na tindahan ng mga lokal na kagamitan. Si Lily ay masaya na sa paglalaro sa mga damuhan at sa pakikipagkaibigan sa ibang mga bata sa baryo. Ang takot ni Sophia ay hindi nawala, ngunit ito ay napalitan ng isang matatag na determinasyon: ang mabuhay nang payapa para sa kanyang mga anak.Ngunit ang tadhana ay sadyang mapaglaro.Si Rico, isa sa mga libu-libong *field agents* na ipinadala ni Dylan sa bawat sulok ng bansa, ay abala sa pagtatanong sa mga lokal na residente ng nasabing bayan. Pagod na siya. Limang buwan na siyang naglilibot mula sa Luzon hanggang Mindanao. Tulad ng ibang mga kasamahan niya, halos ma
Limang buwan. Isang daan at limampung araw ng purong impyerno.Ganyan inilarawan ni Dylan Altamirano ang bawat segundong lumipas mula nang tumakas ang kanyang mag-ina. Sa loob ng limang buwan, ang napakalawak at marangyang Altamirano Mansion ay naging tila isang malamig at abandonadong sementeryo. Walang musika, walang tawanan, at higit sa lahat, walang presensya ng kaisa-isang babaeng nagbibigay ng buhay at kulay sa madilim na mundo ng bilyonaryo.Sa loob ng *War Room* na ngayon ay naging opisyal na *Command Center* para sa paghahanap kina Sophia at Lily, nakatayo si Dylan sa harap ng dambuhalang digital map ng Pilipinas. Ang mapa ay puno ng mga pulang marka—mga lugar na pinuntahan na ng kanyang mga tauhan, mga *dead ends*, at mga maling impormasyon.Kung makikita lamang ng mga tao sa labas ng kumpanya ang kalagayan ngayon ng tinaguriang perpekto at kinatatakutang CEO, siguradong hindi nila ito makikilala.Wala na ang Dylan na laging nakasuot ng makinis at mamahaling *three-piece sui
Umuugong ang makina ng itim na *private helicopter* ng mga Altamirano habang bumabagtas ito sa kalangitan pabalik ng Maynila. Ang kalangitan ay nagdidilim, nagbabadyang bumagsak ang isang malakas na bagyo, na tila nakikisimpatiya sa nagwawalang damdamin ng bilyonaryong sakay nito.Nakatitig si Dylan sa labas ng bintana, ang kanyang mga mata ay blangko, namumula, at walang bahid ng anumang emosyon maliban sa isang nakakapangilabot na lamig. Mahigpit niyang hawak sa kanyang kanang kamay ang maliit na puting medyas ng sanggol na naiwan ni Sophia. Bawat pagpisil niya rito ay kasabay ng pagdaloy ng poot na sumusunog sa natitirang piraso ng kanyang pagkatao.*Buntis ang asawa ko. At tumakas siya dahil inakala niyang papatayin ko siya.*Ang kaisipang iyon ay isang punyal na walang-tigil na umiikot sa kanyang dibdib. At ang nag-iisang dahilan ng lahat ng pagkawasak na ito ay naghihintay sa kanya sa ibaba.Nang lumapag ang *chopper* sa tuktok ng Altamirano Headquarters, sinalubong agad si Dyla
Tuluyan nang nakatulog si Dylan matapos itong umiyak nang halos isang oras. Maingat na inayos ni Sierra ang makapal at malambot na kumot ng kanyang anak. Tiningnan niya ang kabuuan ng nursery room. Napakalaki nito, puno ng mga mamahaling laruan, may sariling malaking telebisyon, at ang kama ay para
Maingay at buhay na buhay ang pampublikong pamilihan ng Lopez, Quezon nang umagang iyon. Amoy ng sariwang isda, matamis na prutas, at bagong aning gulay ang sumasalubong sa mga mamimili. Sa gitna ng makipot at basang eskinita ng palengke, mahigpit na hawak ni Sierra ang maliit na kamay ni Dylan hab
Ang simoy ng hangin sa bayan ng Lopez, Quezon ay malamig at amoy sariwang palay. Sa isang maliit ngunit maaliwalas na bahay na gawa sa semento at kahoy, abala si Sierra sa pag aayos ng mga bagong lutong pandesal at ensaymada sa mga garapon. Ang amoy ng mainit na tinapay ay pumupuno sa buong kusina,
Alas dos ng madaling araw. Binalot ng nakabibinging katahimikan ang kabuuan ng penthouse.Nakatayo si Sierra sa gilid ng malaking salamin sa kwarto, nakatingin sa sariling repleksyon. Suot niya ang isang manipis na *silk nightgown* na binili ni Lucas para sa kanya. Ang kanyang mga mata ay mugto at







