Partager

บทที่ 8 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์

last update Date de publication: 2025-12-08 00:41:43

บทที่ 8 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์

หลี่อวี้เหิงขนลุกชัน ลมหายใจอุ่นร้อนของไท่ฉางจวินรดรินข้าง ๆ ใบหูจนชายหนุ่มรู้สึกว่าใบหูเริ่มร้อนผ่าว ไท่ฉางจวินบีบติ่งหูเล็กน่ารักเบา ๆ ก่อนจะแลบลิ้นออกมาโลมเลียไปตามใบหูและติ่งหูของร่างบางอย่างเชื่องช้า

“เป็นอย่างไร...” เสียงทุ้มแฝงด้วยแรงอารมณ์ถาม แต่หลี่อวี้เหิงไม่ใช่คนหน้าไม่อายเช่นเขาจึงไม่ตอบแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ไท่ฉางจวินรำคาญใจ เขาใบหน้างดงามของหลี่อวี้เหิงหันมาจูบ

ไท่ฉางจวินลูบไล้ร่างกายบอบบางอย่างอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก ทั้งยังเต็มไปด้วยความปรารถนา ร่างสูงกำข้อมือข้างหนึ่งของหลี่อวี้เหิงแล้วพรมจูบไปทั่ว

“อ๊ะ..” หลี่อวี้เหิงยกขาขึ้นแล้วถูไถต้นขาด้านในกับอีกฝ่ายโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แต่พอรู้ตัวก็รีบผงกศีรษะขึ้นมอง สายตาเลื่อนไปตามลำคอแข็งแกร่ง กล้ามอกที่เด่นชัดไปจนถึงหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของคนด้านบน

ไท่ฉางจวินเห็นคนใต้ร่างมองตาไม่กะพริบ เขาจึงคว้าข้อมือบอบบางมาวางลงบนกล้ามหน้าท้องของตัวเอง

หลี่อวี้เหิงหน้าแดงก่ำ ก่อนหน้านี้ได้เพียงแค่เหลือบมองไม่เคยได้ลองสัมผัส คราวนี้พอได้จับแล้วกลับรู้สึกว่ามันแข็งแรงกว่าที่คิด ถึงว่ายามที่อีกฝ่ายขยับเอวบนร่างตนราวกับราชสีห์ที่กำลังเคี่ยวกรําเหยื่อ

มือเรียวลูบไล้ต่ำลงไปจนถึงไรขนรอบสะดือ เขาเกือบหยุดหายใจ อุณหภูมิในร่างกายรุ่มร้อนผิดปกติจนเหมือนกับจะลุกโหมเผาไหม้ แต่ไท่ฉางจวินไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้นยังคงจับข้อมือขาวต่ำลงไปเรื่อย ๆ จนสัมผัสส่วนที่ตั้งชูชันในที่สุด หลี่อวี้เหิงรีบชักมือกลับ แต่ร่างสูงกลับหัวเราะออกมาก่อนจะก้มลงจูบ ไม่ได้ฝืนใจอีก

เขาเล้าโลมคนใต้ร่างตั้งแต่หน้าผากไปจนถึงหน้าท้องขาว หลี่อวี้เหิงไม่ได้มีรูปร่างสมบูรณ์กำยำเช่นเขา แต่อีกฝ่ายกลับงดงามในแบบของตัวเอง ผิวที่ขาวราวกับหิมะ เมื่อสัมผัสมากเข้าหน่อยก็แดงขึ้นสีระเรื่อ

ไท่ฉางจวินโน้มตัวลงจูบคนใต้ร่างพลางลูบไล้นิ้วเปียกชุ่มกับช่วงล่างของหลี่อวี้เหิง ลากได้ผ่านแท่งเนื้อที่มีขนาดเล็กกว่าตนอย่างเบามือ บีบนวดจนร่างบางกระตุกเอวสอบ

“อา อืม...”

ไท่ฉางจวินได้ยินเสียงหวานก็รู้ว่าอีกฝ่ายเสร็จไปหนึ่งครั้งแล้ว เขาปาดเอาหยาดวสันต์มาถูไถที่ช่องทางด้านหลังอย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ สอดเข้าไปในตัวของพระชายา

หลี่อวี้เหิงขมวดคิ้วน้อย ๆ ความรู้สึกที่ถูกชำแรกในครั้งนี้อึดอัดไม่น้อย แต่เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่กระชั้นของไท่ฉางจวินก็คล้ายกับว่าปลุกความปรารถนาของเขาขึ้นมา แล้วบังคับให้ตัวเองผ่อนคลายเพื่อน้อมรับแรงรุกล้ำ

“ผ่อนคลายหน่อย...” เสียงของไท่ฉางจวินที่คร่อมอยู่เหนือร่างเขาช่างแหบพร่า ฟังแล้วชวนกระสันเสียวเผลออ้าขาออกกว้างกว่าเดิม

ไท่ฉางจวินไม่รอให้หลี่อวี้เหิงคุ้นเคยนานนัก หลังจากเริ่มเบิกทางแล้วเขาก็จับส่วนที่มีขนาดใหญ่กว่านิ้วมือเข้าไปช้า ๆ จนร่างบางอดที่จะครวญครางในลำคอไม่ได้

“อาส์ ท่านอ๋อง...”

“เด็กดี...” ไท่ฉางจวินก้มลงจูบหัวคิ้วที่ขมวดเป็นปมของหลี่อวี้เหิงพลางหายใจหอบ สัมผัสรัดแน่นตรงนั้นส่งผลให้หัวสมองของร่างสูงขาวโพลน เขากัดฟันแล้วขยับสอดเข้าไปจนลึก

หลี่อวี้เหิงมีสีหน้าคล้ายกับกำลังทรมาน หางตาแดงเรื่อ แม้ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ทั้งสองห่างเหินกันนานแล้ว ช่องทางจึงกลับมาคับแน่น

ไท่ฉางจวินก็จับเข่าทั้งสองข้างของหลี่อวี้เหิงขึ้นวางพาดลงบนไหล่ของตัวเอง แล้วเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว เขากดกระแทกเข้าไปจนแท่งเนื้อใหญ่ผลุบเข้าไป ก่อนจะค่อย ๆ ถอดออกมาแล้วกดกายเข้าไปอีกครั้งอย่างเชื่องช้า

หลี่อวี้เหิงสั่นสะท้าน ปล่อยให้ไท่ฉางจวินเคี่ยวกรำเขา ขยับเข้าออกจนบั้นท้ายกลมกลึงสั่นคลอนไปตามจังหวะเคลื่อนไหว ร่างบางปล่อยให้เขารังแกได้ตามอำเภอใจ ไม่ว่าจะลูบไล้เรือนร่างหรือหยอกล้อกับตุ่มไตบนหน้าอก

“อ๊า!”

ปฏิกิริยาของหลี่อวี้เหิงทำให้ลมหายใจของไท่ฉางจวินสะดุด ก่อนหน้านี้ร่วมรักกันหลายครั้ง แต่เขาไม่เคยเห็นคนใต้ร่างเป็นเช่นนี้ ครั้นพอเห็นหลี่อวี้เหิงแอ่นแผ่นอกขึ้นเพราะความกระสันเสียว เขาจึงใช้ปลายนิ้วทั้งเขี่ยทั้งคลึงเคล้า

ภายในของหลี่อวี้เหิงร้อนระอุยิ่งกว่าเดิม ไท่ฉางจวินเร่งแรงกระแทกช่องทางที่ร้อนผ่าวและคับแน่นอย่างรัวเร็ว ไม่นานนักหลี่อวี้เหิงก็ลำตัวกระตุกสุขสมปลดปล่อยออกมาก่อน

ไท่ฉางจวินเห็นเช่นนั้นจึงพลิกร่างอ่อนระทวยของเขาให้นอนคว่ำลงแล้วแทรกกายเข้ามาอีกครั้ง ร่างสูงบดคลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระแทกกายใส่จนรู้สึกได้ถึงช่องทางคับแน่นกำลังดูดดึงเขาแน่นไม่ยอมปล่อย จึงยกเอวขึ้นเพียงนิดแล้วเอื้อมมือไปด้านหน้า รูดรั้งแก่นกายเล็กจนมันแข็งสู้มือ

“ฮือ...” หลี่อวี้เหิงครวญครางแทบขาดใจ ยามที่ไท่ฉางจวินสอดลึกเข้ามาก็ชนเข้ากับผนังด้านในของเขาจนรู้สึกเสียวปราบ น้ำตานองหน้า

“อ๊า พอแล้ว... ฮือ ฮือ... อ๊า!” หลี่อวี้เหิงบิดเร้าร่างกายสั่นระริกอยู่บนเตียงแต่ไท่ฉางจวินก็ยังกระแทกกระทั้นจุดอ่อนไหวไม่หยุดหย่อน ถึงแม้กระทั่งว่าหลี่อวี้เหิงถึงความวสันต์อีกครั้งก็ยังไม่ยอมหยุดอยู่ดี

“ฮือ...ฉางจวิน” เขาวางมือลงบนหลังมือของร่างสูง กำแน่นระบายความเสียดเสียวที่ได้รับ เมื่อไท่ฉางจวินเห็นคนใต้ร่างน้ำตาไหลพรากอย่างน่าสงสารเขาจึงมอบจูบให้อย่างนุ่มนวล

“ชู่ว์ เด็กดีอย่าร้อง...”

ถึงแม้ว่าหลี่อวี้เหิงจะบิดร่างกายสั่นระริกอยู่บนเตียงจน ร้องขอให้อีกฝ่ายเบาแรง เสียงครางระหว่างหายใจดังขึ้นทุกขณะ ผมสีดำสนิทยุ่งเหยิงปลกลงบนใบหน้าเปียกชื้นและแผ่สยายลงบนเตียงพลิ้วไหวตามแรงกระแทก แต่ไท่ฉางจวินก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ

ภายในร่างกายที่ถูกสอดลึกไม่หยุด จวบจนกระทั่งหลี่อวี้เหิงรู้สึกราวกับว่าร่างกายใกล้จะแหลกสลายเต็มที ไท่ฉางจวินก็พวยพุ่งหยาดวสันต์เข้าใส่ร่างเขาอย่างรุนแรง จนร่างบางรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนภายใน

รุ่งสางหลี่อวี้เหิงตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนนอนอยู่บนอกสามีด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า

ด้วยความเขินอายเขาจึงรีบลุกขึ้นในทันที คิดว่าหากช้าไปกว่านี้เกรงว่าไท่ฉางจวินตื่นขึ้นมาแล้วจะต่อว่าต่อขานตน

แต่ความจริงแล้วไท่ฉางจวินก็รู้อยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าร่างบางทำท่าจะหนีราวกับเห็นเข้าเป็นภูตผี จึงยื่นมือออกไปดึงรั้งร่างบางเข้ามากอดเอาไว้ ก่อนจะกระซิบว่า

“เจ้าจะไปไหน หืม”

ไท่ฉางจวินคลอเคลียอยู่ที่คอระหงที่มีแต่รอยรักเต็มไปหมด

“อย่าพึ่งลุก นอนต่อเถิด” หลี่อวี้เหิงยังง่วงจึงไม่ขัด เขานอนหลับไปทั้งอย่างนั้น

ยามอู่ ไช่เสี่ยวเหมิงเห็นว่าท่านอ๋องยังไม่ตื่น ก็เกรงว่าจะป่วย ขันทีชราจึงมาร้องเรียกอยู่หน้าประตูด้วยเสียงไม่เบานัก

“ท่านอ๋อง ตื่นได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ยามใดแล้ว”

“ยามอู่สามเค่อแล้วขอรับ”

“อืม เตรียมน้ำเข้ามา”

หลี่อวี้เหิงก็ตื่นขึ้นมาด้วยแล้วเช่นกัน ร่างกายเปลือยเปล่าผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยจูบแดงระเรื่อรีบลุกขึ้นแต่งตัว หลังจากนั้นไม่นานนัก บ่าวรับใช้ก็ยกน้ำล้างหน้าเข้ามา ทั้งสองจึงล้างหน้าแปรงฟัน

ทั้งสองนั่งกินสำรับกลางวันด้วยกัน ไท่ฉางจวินหันไปถามหลี่อวี้เหิงว่า

“เจ้ามีสิ่งที่อยากได้หรือไม่”

หลี่อวี้เหิงไม่คิดอยากได้สิ่งได้จึงได้แต่ส่ายหัวไปมาบอกกับสามีว่า

“ตอนนี้ข้ายังไม่ได้อยากได้อะไร”

“งั้นหรือ เช่นนั้นเจ้าอยากออกไปข้างนอกหรือไม่”

“ข้างนอกหรือ”

“อืม ข้าจำได้ว่าตั้งแต่เจ้าเข้าจวนมาก็ไม่ค่อยมีข้าวของเครื่องใช้สักเท่าไร เช่นนั้นวันนี้ข้าจักพาเจ้าไปที่ร้านขายเครื่องประดับเสียหน่อย”

หลี่อวี้เหิงยิ้มไม่คิดเลยว่าไท่ฉางจวินจะใส่ใจเขาถึงเพียงนี้ “ขอพระทัยท่านอ๋องที่ใส่พระทัย”

“อิ่มแล้วก็รีบไปแต่งตัวเถิด ข้าจะไปรอเจ้าที่หน้าจวน”

“อืม ได้” หลี่อวี้เหิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็ไม่อยากขัดใจผู้เป็นสามี

ตั้งแต่เว่ยหนิงจื่อออกไปจากจวนอ๋อง นางก็ไม่ได้พบกับไท่ฉางจวินอีกเลย วันนี้นางจึงคิดจะมาหาเขาที่จวน แต่ใครจะไปคิดว่าทันทีที่นางมาถึง รถม้าของเขาก็แล่นออกไปพอดิบพอดี แถมนางยังทันได้เห็นคนที่อยู่ด้านใน ไท่ฉางจวินจับมือไอ้จิ้งจอกขาวนั้นขึ้นไปบนรถม้าด้วยตนเอง นางโกรธจนแทบจะบ้า อยากจะตามไปเอาความกับคนทั้งสอง แต่ดีที่บ่าวข้างกายห้ามเอาไว้ได้ทัน

“คุณหนูใจเย็นก่อนนะเจ้าค่ะ โวยวายไปจะไม่เหมาะ” นางที่รักษาหน้าตาเป็นสุดได้ฟังเช่นนั้นก็กลืนความโกรธลงท้อง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น ไม่นานก็กลับมาเป็นคุณหนูเว่ยผู้เพียบพร้อมเช่นเดิม

“ขึ้นรถ ตามทั้งคู่ไป”

ไท่ฉางจวินตั้งใจพาหลี่อวี้เหิงมาที่หน้าร้านเครื่องประดับโดยไม่รู้ว่าเว่ยหนิงจื่อตามอยู่ด้านหลัง ในทันทีที่รถม้าจอดสนิท ร่างสูงก็เป็นฝ่ายลงมาก่อน แล้วจึงยืนแขนไปให้หลี่อวี้เหิงจับเอาไว้

ร่างบางยกยิ้มแต่ก็วางเรียวนิ้วลงบนท่อนแขนของสามี จากนั้นทั้งสองก็พากันจับมือเดินเข้าไปในร้านขายเครื่องประดับด้วยกันอย่างแช่มชื่น

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • [Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน   บทที่ 32 สัมฤทธิ์ผล

    บทที่ 32 สัมฤทธิ์ผลไท่ฉางจวินพาครอบครัวล่องเรือกลับเมืองหลวง ไท่อวี้หลินกับไท่ฉางชุนดูตื่นเต้นและมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาชี้ชมทิวทัศน์รอบตัวที่เต็มไปด้วยความงดงามของธรรมชาติ น้ำใสสะท้อนแสงแดดระยิบระยับราวกับภาพวาด ขณะที่ภูเขาและท้องฟ้ากว้างใหญ่โอบล้อมพวกเขาไว้“ท่านพ่อ! ท่านแม่! พวกเราชอบมาเที่ยวแบบนี้มากเลย!” ไท่อวี้หลินกับไท่ฉางชุนพูดอย่างตื่นเต้น ยิ้มแย้มพร้อมเสียงหัวเราะสดใสไท่ฉางจวินหันมามองลูกๆ ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ถ้าพวกเจ้าชอบ พ่อจะพามาเที่ยวแบบนี้บ่อย ๆ” เขาสัญญาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น หลี่อวี้เหิงยืนมองเด็ก ๆ ทั้งสองด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความรักและความสุข เขายิ้มบาง ๆ สายลมเย็นพัดผ่าน เสียงน้ำกระทบเรือเบา ๆ ขณะที่พวกเขาล่องเรือผ่านผืนน้ำไหลเอื่อย เหมือนเป็นสัญญาณของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สงบและงดงามเมื่อเรือลอยลำเข้าใกล้เมืองท่าเรือ บ้านเดิมของหลี่อวี้เหิงปรากฏอยู่ในสายตา ริมชายฝั่งมีบ้านเรือนเก่าแก่ตั้งอยู่เรียงราย สภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นและคุ้นเคย ทำให้หลี่อวี้เหิงรู้สึกทั้งตื่นเต้นและวิตกกังวลในเวลาเดียวกัน“ท่านพี่ ทำไมเราถึงแวะที่นี่หรือ”หลี่อวี้เหิ

  • [Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน   บทที่ 31 ไม่ลดละ

    บทที่ 31 ไม่ลดละเวลาผ่านไปสองปี ไท่ฉางจวินยังคงพยายามตามง้อภรรยาอย่างไม่ลดละ หลี่อวี้เหิงเองก็เริ่มเปิดใจให้เขามาอยู่ใกล้ลูก ๆ ได้มากขึ้น ทุกครั้งที่ร่างบางเห็นไท่ฉางจวินเล่นกับลูกน้อย หลี่อวี้เหิงก็รู้สึกถึงความอบอุ่นและความสุขที่มีในครอบครัว แต่ถึงอย่างนั้นในใจก็จะยังมีความวิตกกังวลแอบแฝงอยู่บ้างหลี่อวี้เหิงยืนอยู่ห่าง ๆ มองดูฉากตรงหน้า ด้วยแววตาที่มีความสุขปนเศร้า เขารู้สึกดีใจที่ไท่ฉางจวินกลับมารักลูก ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกถึงความหวั่นไหวในหัวใจด้วยเช่นกัน ยังไม่กล้าเปิดใจแม้จะเห็นถึงความพยายามของอีกฝ่าย เพราะกลัวว่าความรู้สึกดี ๆ นี้อาจจะกลับกลายเป็นความเจ็บปวดอีกครั้ง“เขาจะเปลี่ยนไปได้จริง ๆ นะหรือ?”หลี่อวี้เหิงคิดในใจ ขณะที่แอบมองไท่ฉางจวินที่กำลังเล่นกับลูก ๆ ด้วยสายตาอ่อนโยนวันหนึ่งขณะที่ไท่ฉางชุนและไท่อวี้หลินกำลังนั่งฟังไท่ฉางจวินเล่านิทานใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าบ้าน เสียงหัวเราะใส ๆ ของพวกเขาก็ดังขึ้นไม่หยุด ชายหนุ่มมักเล่าเรื่องสนุก ๆ แต่แฝงไปด้วยข้อคิดดี ๆ “ท่านพ่อ พวกเราชอบฟังเรื่องของท่านมาก!” ลูกคนโตพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “จริงหรือ?” ไท่ฉางจวินยิ้มบาง “พ่อดีใจที่พว

  • [Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน   บทที่ 30 เฝ้าบุปผางาม

    บทที่ 30 เฝ้าบุปผางามหลังจากที่ทุกอย่างคลี่คลาย ไท่ฉางจวินถูกเฮ่อหลานซีเรียกตัวไปเข้าเฝ้า พระสนมซีมองบุตรชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง“ไท่ฉางจวิน.... เจ้ารู้ตัวหรือไม่ ว่าสิ่งที่เจ้าทำกับหลี่อวี้เหิงและลูก ๆ นั้นสร้างบาดแผลใหญ่หลวงเพียงใด?”ไท่ฉางจวินโขลกศีรษะอย่างสำนึกผิด “กระหม่อมรู้ตัวแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อม... หน้ามืดตามัว เข้าข้างเว่ยหนิงจื่อมากเกินไป จนทำให้พระชายาและลูก ๆ ต้องทนทุกข์ทรมาน ไม่แปลกที่หลี่อวี้เหิงจะเกลียดกระหม่อม...”เฮ่อหลานซีถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “เจ้าได้ทำผิดพลาดไปแล้ว แต่หากยังต้องการใช้ชีวิตคู่กับหลี่อวี้เหิงและลูก ๆ เจ้าต้องพิสูจน์ให้เห็นถึงความจริงใจ พยายามง้อขอคืนดี หากเจ้ายังรักเขาและลูกอยู่ จงใช้ความพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้พวกเขากลับมา”ไท่ฉางจวินเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาฉายแววความมุ่งมั่น “กระหม่อมจะทำเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไม่ยอมแพ้อย่างเ็ดขาด จะตามไปคืนดีให้จงได้”เฮ่อหลานซีพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเพิ่มเติม “เช่นนั้นเจ้าจงไปตามเมียและลูกกลับมาให้จงได้ ไม่อย่างนั้นก็อย่าได้ไปตามตอแยเขาอีก”ร่างสูงคุกเข่า

  • [Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน   บทที่ 29 ความอัปยศที่รออยู่

    บทที่ 29 ความอัปยศที่รออยู่ไท่ฉางจวินพักรักษาตัวอยู่ที่ชายแดนเหนือ หลังจากที่เขาฟื้นตัว ก็พบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในจวนของเซียวอี้หรานอีกต่อไป แต่กลับถูกย้ายออกมาอยู่ในบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ห่างออกมาจากตัวจวน แม้เขาจะไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกับหลี่อวี้เหิงเหมือนก่อน แต่ไท่ฉางจวินก็ไม่คิดจะถอดใจ อีกฝ่ายอยากจะหย่าก็หย่าไปแต่เขาจะไม่หย่า แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร ข่าวที่ให้องครักษ์ไปสืบมาเมื่อคราวก่อนก็ส่งมยังเขาอย่างเงียบเชียบ “ท่านอ๋อง ข้ามีข่าวมาแจ้ง” องครักษ์กล่าวพร้อมก้มศีรษะอย่างนอบน้อม “หลังจากสืบสวนและติดตามเบาะแส เราพบว่ามีกลุ่มคนลึกลับที่เกี่ยวข้องกับการลอบทำร้ายลูก ๆ ของพระองค์ พวกเขาเชื่อมโยงกับพระสนมเว่ยและรับคำสั่งจากนางโดยตรง”ไท่ฉางจวินได้ยินเช่นนั้นก็เกิดความโกรธเกรี้ยว “เว่ยหนิงจื่อเป็นคนสั่งการจริงหรือ?”“ขอรับ หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่นาง พวกเราพบว่ามีการว่าจ้างนักฆ่าและการวางแผนอย่างละเอียดจากนางเพื่อจัดการกับลูก ๆ ของพระองค์”ไท่ฉางจวินกัดฟันแน่น เขารู้สึกทั้งโกรธและเสียใจที่คนที่เขาเคยเชื่อใจกล้าทำเรื่องเช่นนี้ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้ว่าเขาต้องเผชิญกับความจริง“ข้าจะไม่ยอมให้เร

  • [Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน   บทที่ 28 เงาของความเจ็บปวด

    บทที่ 28 เงาของความเจ็บปวดหลี่อวี้เหิงเดินทางไปหาลูก ๆ ที่ชายแดน แต่ระหว่างทางที่เขาผ่านเข้าไปในป่าเขียวขจี ความสงบที่ควรจะมีกลับถูกทำลายด้วยเสียงคำรามของคนร้ายที่ซุ่มอยู่ในเงามืด ทันใดนั้นเองมีเสียงขยับจากพุ่มไม้ข้างทาง ตามด้วยเสียงตะโกนจากองครักษ์ที่เซียวอี้หรานส่งมาคุ้มกัน “ระวัง!” เสียงตะโกนจากองครักษ์ดังขึ้น ขณะที่คนร้ายพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว หลี่อวี้เหิงรู้สึกตื่นตระหนก แต่ก็พยายามตั้งสติให้ดี เขาไม่ใช่ผู้ที่มีทักษะด้านการต่อสู้ จึงพยายามหลบเลี่ยงการโจมตีอย่างเต็มที่“ปกป้องคุณชาย!” องครักษ์ที่เหลืออยู่พยายามพุ่งเข้ามาขวาง เพื่อปกป้องหลี่อวี้เหิง แต่จำนวนของคนร้ายมากกว่าจึงทำให้การต่อสู้เต็มไปด้วยความโกลาหล องครักษ์หลายคนถูกทำร้ายจนบาดเจ็บเสียงดาบกระทบกันดังก้องไปทั่วบริเวณ ความวุ่นวายเกิดขึ้นข้างกาย ขณะที่หลี่อวี้เหิงได้แต่แอบยืนอยู่ข้างหลังองครักษ์คนหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเกรงกลัวต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้น “อย่าห่วงข้า!” เขาร้องบอกองครักษ์ที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด “ไปจัดการพวกเขา!”องครักษ์ยังคงตอบโต้อย่างเต็มที่ ทว่าคนร้ายกลับมีจำนวนมากกว่า พวกเขาจึงไม่สามารถทำให้คนร้ายถ

  • [Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน   บทที่ 27 ถึงเวลาแก้แค้น

    บทที่ 27 ถึงเวลาแก้แค้นหลายวันต่อมา ไท่ฉางจิ้งมีราชโองการส่งถึงไท่ฉางจวิน ให้เขาเดินทางไปแคว้นโจวในฐานะทูตเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้นแทนพระองค์ เมื่อไท่ฉางจวินทราบข่าว ก็รู้สึกไม่สบายใจนักที่จะต้องละทิ้งเรื่องราวในจวน แต่นี่เป็นภารกิจสำคัญที่ไม่อาจปฏิเสธได้ แม้จะมีเรื่องราววุ่นวายมากล้นก็ตาม ความขัดแย้งระหว่างหลี่อวี้เหิงกับเว่ยหนิงจื่อ ซึ่งสถานการณ์ยังคงคาราคาซัง ก่อนออกเดินทาง ไท่ฉางจวินพยายามพูดคุยกับหลี่อวี้เหิงอีกครั้ง แม้รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขายังไม่ดีขึ้นนัก“ข้าต้องเดินทางไปแคว้นโจวตามพระประสงค์ของเสด็จพ่อ” ไท่ฉางจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความจริงจัง“เจ้าต้องรอข้ากลับมา อย่าได้ทำอะไรเกินไปกว่านี้”หลี่อวี้เหิงฟังด้วยสายตาเย็นชา ไม่แม้แต่จะตอบกลับ เขามองไท่ฉางจวินด้วยความไม่ไว้วางใจเหมือนเดิม“ท่านขังข้าเช่นนี้จะยังทำอะไรได้อีกหรือ”“เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าออกมานอกเรือนได้ แต่ห้ามออกจากจวน ดีหรือไม่”ไท่ฉางจวินกล่าวอย่างประณีประนอมเพราะหลายวันที่ถูกขังหลี่อวี้เหิงไม่ได้พยายามหนีหลังจากที่ไท่ฉางจวินออกเดินทางไปแคว้นโจว หลี่อวี้เหิงตัดสินใจเด็ดขาดที่จะจัดการ

  • [Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน   ตอนที่ 15 แผนการแยบยลให้ถุงไหม

    ตอนที่ 15 แผนการแยบยลให้ถุงไหม ครั้งหนึ่งเมื่อนานเขาก็เป็นคนออกอุบายสร้างความเข้าใจผิดให้แก่ไท่ฉางจวิน แสร้งว่าตนเองกับบุตรสาวคือผู้มีพระคุณ เพื่อความมั่นคงของตระกูลเว่ยไม่เคยเลือกวิธีการ ตอนนั้นมีเทศกาลชมบุบฝาที่นอกเมือง หนุ่มสาวต่างเดินทางไปเยี่ยมชมด้วยกันทั้งนั้น และในตอนนั้นเองก็เป็นจุดเริ่มต

  • [Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน   บทที่ 13 ไม่รักกันก็ช่างเถิด

    บทที่ 13 ไม่รักกันก็ช่างเถิดหลังจากหลี่อวี้เหิงคลอดลูกถึงสองปีเต็ม ไท่ฉางจวินก็ไม่ได้แยแสลูกมากนักทั้งเขาก็ไม่ได้มาหาเรื่องหลี่อวี้เหิงอีก แต่ถึงอย่างนั้นร่างบางก็ไม่ได้ใส่ใจเขาเช่นเดียวกัน เพราะชายหนุ่มเอาเวลาทั้งหมดไปทุ่มเทความรักให้กับลูกฝาแฝดทั้งสองคนบัดนี้เด็กน้อยเติบโตจนรู้ความแล้ว เด็กผู้ช

  • [Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน   บทที่ 9 ความจริงของเรื่องทั้งหมด

    บทที่ 9 ความจริงของเรื่องทั้งหมดหลังจากวันนั้น ไท่ฉางจวินก็เหมือนจะมาเอาใจหลี่อวี้เหิงมากขึ้นกว่าเดิม ตอนที่ไปร้านขายเครื่องประดับเมื่อวานเขาถึงกับซื้อกำไลหยกให้หลี่อวี้เหิงอีกด้วย แม้ว่าร่างบางจะแปลกใจแต่เขาก็ยอมรับกำไลมาแต่โดยดีไม่เพียงเท่านั้นจากปกติไท่ฉางจวินไม่เคยมากินอาหารเช้ากับตนเอง ทว่าว

  • [Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน   บทที่ 7 บีบเจ้าออกหน้า

    บทที่ 7 บีบเจ้าออกหน้าวันต่อมาทันทีที่เว่ยหนิงจื่อออกจากจวนอ๋องไป หลี่อวี้เหิงก็เข้าวังมาในทันที ชายหนุ่มนั่งอยู่บนรถม้าก่อนจะนึกถึงสีหน้าขับแค้นใจของเว่ยหนิงจื่อ ไม่แน่ว่างนางอาจรู้แล้วว่าทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเพราะฝีมือของตนเอง แต่จะให้รู้แล้วอย่างไร หลี่อวี้เหิงไม่เก็บมาใส่ใจเช่นเดียวกัน เฮ่อหลาน

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status