Chapter 1 - The Daughter He Never Knew

FIVE YEARS LATER…

Ganoon kabilis lumipas ang taon na parang kahapon lang nangyari ang lahat para kay Selene.

Limang taon na rin niyang hindi nakikita ang asawa at tanging sa video call lang ito nakakausap—madalas, tatlo o dalawang beses lang sa isang buwan.

Hindi na rin naman siya umaasa matapos na matuklasan ang katotohanan na ginamit lang siya ni Lucien. Ilang buwan siyang naging in denial, iniisip na baka nagkamali lang siya ng pagkaintindi.

Ngunit kahit pilit niyang tinatakasan ang realidad ay kusa siyang inilalapit sa totoong estado ng kanilang pagsasama. Wala pang isang buwan matapos umalis ni Lucien ay marami nang kumakalat na balitang may kinakatagpo itong babae.

Sa kabila ng kaalaman ay pilit niyang niloloko ang sarili, sinasabi sa mga nagtatanong na gumagawa lang ng issue ang ibang tao para sirain ang pagsasaama nila ni Lucien kahit matagal na niyang alam.

Paulit-ulit ang ganoong issue sa loob ng ilang buwan pero ni minsan ay hindi man lang ito nagpaliwanag, na para bang pinapamukha talaga sa kanya na nambababae ito.

Hanggang sa napagod na lang siya, gusto na niyang makipaghiwalay para hindi na siya mahirapan.

Pero, isang hindi inaasahang sitwasyon ang nangyari.

"Good evening, Dok Selene! Pauwi na ba kayo?" pagbati ng isang nurse.

Tango at ngiti ang itinugon niya at pagkatapos ay naglakad na palabas ng ospital. Pasakay na siya sa kotse ng tumunog ang cellphone.

Nang tingnan niya kung sinong caller ay awtomatiko siyang ngumiti. Pahagis na nilagay sa passenger seat ang bag saka sinagot ang tawag, "Hello, my baby~" malambing niyang sabi sa linya.

"Mommy!"

Natawa siya ng marinig ang boses ng anak. "Yes, baby. Kumain ka na ba?"

"Finish na!"

"Very good!" sinabayan niya ang pagiging energetic nito.

"Mommy, kailan ka bi-visit sa'kin? Namimiss na kita."

"Tonight, baby. Papunta na 'ko," ani Selene.

"Yehey!" hiyaw ng bata sa kabilang linya.

Muling natawa si Selene habang iniisip na marahil ay nagtatatalon ang anak sa sobrang tuwa. Mag-iisang linggo na rin kasi siyang hindi nakakabisita rito.

Oo, iyon ang set up nilang mag-ina upang maprotektahan ang bata. Itinago niya ito sa katabing siyudad.

Magulo at hindi man angkop na ipinapaalaga niya sa iba ang anak ay iyon ang mainam na paraang naisip niya para sa kanilang dalawa ng anak.

At kung babalik siya sa nakaraan ay iyon at iyon pa rin ang gagawin niya.

Nang mabuntis ay ilang buwan niyang inilihim sa lahat ang totoo sa takot na kapag nalaman ni Lucien na may anak sila ay kunin nito ang bata.

Ang plano niyang pakikipaghiwalay ay hindi natuloy, dahil noong mga panahon na iyon ay wala pa siyang napapatunayan. Kailangan niya munang ma-establish ang sarili para kapag dumating ang panahon ng annulment, mahihirapan itong makuha ang custody ng bata.

Kaya ganoon na lamang ang pag-iingat niya. Bihira lang niyang puntahan ang anak sa katabing siyudad ngunit lagi naman niyang sinusulit. Sinisigurado na everytime na magkasama sila ay hindi nito maiisip na nagkulang o pabaya siyang ina.

MAHIGIT isang oras ang binabiyahe ni Selene marating lang ang katabing siyudad, na kung minsan ay inaabot pa ng dalawa o tatlong oras kung rush hour.

Nakakapagod ngunit sa tuwing nakikita niya ang anak na matiyagang naghihintay sa kanyang pagdating ay agad na napapawi ang kanyang pagod.

Ito ang kanyang pahinga at lakas sa buong araw na pagtatrabaho sa ospital.

Sa condominium building niya pinatira ang anak kasama ng dating Yaya na nag-alaga sa kanya noon at siyang pinagkakatiwalaan niyang lubos.

Pagdating sa tamang palapag, pagkabukas na pagkabukas pa lang ng elevator ay nakita na niya ang anak na naghihintay.

"Mommy!" sigaw ng bata sabay takbo palapit upang salubungin siya ng yakap. "Nandito ka na, Mommy!"

Lumuhod si Selene, pinantayan ang taas ng bata para mas makita niya nang malinaw ang mukha nito. "Ba't gising ka pa, hmm?" aniya, marahang pinisil ang pisngi nito.

"Gusto ka niyang abangan kaya hinayaan ko na," si Rosa, ang yaya ang sumagot.

Tiningnan ni Selene ang oras sa suot na relo. "Pero magte-ten na, dapat natutulog ka na," kausap niya sa anak.

"Hindi pa 'ko antok, Mommy," malambing na sabi ng bata sabay yakap.

Napangiti si Selene saka ito binuhat kahit pa may kabigatan na ang anak, plus—pagod pa siya sa trabaho at mahigit isang oras na pagmamaneho. Naglakad siya papasok sa condo at sumunod naman si Rosa.

"Kumain ka na ba?"

"Tapos na, 'Ya."

"Kung magutom ka, may pagkain sa ref. Initin mo na lang."

Tumango siya saka naupo sa sofa. Si Rosa naman ay nagpunta sa kusina, siniguradong wala ng maiiwang hugasin at dumi sa table saka nagpaalam na magpapahinga na sa gabing iyon.

"Okay, good night po. 'Ya."

"'Wag kayong masyadong magpagabi, lalo ka na. Alam kong pagod ka," paalala pa nito bago tuluyang umalis.

Nang maiwan sila ng anak ay pinaglaruan niya ang malaman nitong pisngi. "Gusto mo bang mag-play tayo?"

Umiling ang bata, nakaakap lang sa kanya pero ilang sandali pa ay napansin niya na tila malalim ang iniisip nito at napapasimangot kaya hinabol niya ang tingin nito.

Pilit naman umiiwas si Alessia sa puntong napapasimangot na ito. "Mommy!" reklamo ng bata.

"Bakit, may problema ba? Mommy will listen," aniya, saka marahang hinahaplos-haplos ang buhok nito.

Umiling ang bata, lalong nagsumiksik sa kanya kaya alam niyang may problema itong gustong itago sa kanya. Sa murang edad ni Alessia, ay nakakamanghang matured na itong mag-isip.

Ngunit sa halip na matuwa ay mas nagwo-worry siya para sa anak. Hindi angkop sa edad nito na ganoon na kung mag-isip, dapat nitong ini-enjoy ang buhay gaya ng karamihan sa mga batang kaedad nito.

Matagal nanahimik ang bata, hindi niya ito pinilit na magsalita. Inuugoy-ugoy lang niya ito habang nasa kandungan niya, upang iparamdam ang concern niya bilang isang ina.

"Mommy…"

"Hmm?"

"Wala ba 'kong Daddy?"

Natigilan si Selene sa tanong nito, bigla siyang kinabahan ngunit hindi niya pinahalata. Nanatiling maaliwalas at may ngiti ang labi.

"Ba't mo natanong, baby?"

Humaba ang nguso ni Alessia, tila nagdadalawang-isip pa sa sasabihin.

Kaya nanghula si Selene. "May umaway ba sa'yo sa school? Kasi wala kang Daddy?"

Umiling ito saka siya tiningnan sa mukha. "'Yung classmate ko, kasama niya Daddy niya. Mommy… gusto ko rin ng Daddy."

Unti-unting napalis ang tuwa sa mukha ni Selene, hindi niya alam kung paano magre-response sa sinabi ng anak.

"M-Manood na lang tayo ng paborito mong cartoon," pag-iiba niya ng usapan sabay kuha sa remote.

Mabilis naman nabaling ang atensyon ng anak sa palabas, pero siya… Iniisip pa rin kung anong dapat niyang gawin.

Kung dapat niya bang sabihin sa bata ang totoo?

Ngunit paano kung hanapin nito ang ama, mangulit na makita ito. Anong gagawin niya?

Hindi niya ito itinago ng ilang taon ang anak para lang ipakita kay Lucien. Hindi niya hahayaang magkrus ang landas ng mag-ama.

Kung kailangan niyang magmukhang masama ay gagawin niya para sa ikabubuti ng bata.