Chapter 2

"Mrs. Go! Finally, gising ka na!" bungad sa akin ng isang lalaking hindi ko kilala. Halos patakbo siyang lumapit sa kama, bakas sa mukha ang matinding tuwa nang makitang nagkamalay ako.

Napakunot-noo naman akong pinagmamasdan siya, saka salit-salit na sinusuri ang paligid. I even checked my hands, my face, and my entire body. At dito ko na na-realize I was in a hospital room. And the shocking part? I'm alive. Impossible! Nasunog ang sasakyan ko at sumabog iyon kasama ako. I was inside that car. I should be dead! Pero bakit nandito ako? Sino ang lalaking kaharap ko? At bakit tinawag niya akong Mrs. Go?

"Nagbibiro ka ba?" pagtatakang tanong ko habang hindi inaalis ang tingin sa kanya. "Kung nasa purgatoryo man ako at hospital ang naging set-up and design ninyo rito, please, be blunt. Si St. Peter ka ba? Ayokong mabaliw kaiisip kung buhay pa ba ako o hindi. I'm dead! Do you hear me? I know I died! Nasunog ako sa loob ng sasakyan ko!"

Agad nawala ang ngiti sa mukha nya, na parang hindi niya alam kung paano tutugunan ang mga pinagsasasabi ko. "I'm Michael, Mrs. Go. But you're not dead, okay? You're very much alive. You were in the road accident, and one month na po kayong na-coma."

Ano? One month na akong na-coma dahil sa isang road accident? Aba! Hindi aksidente ang pagkamatay ko. It was an attempted murder! My husband and my bestfriend plotted against me. Gumawa sila ng krimen para tuluyan akong burahin! Dapat patay na ako! Dapat inilibing na ako! Dapat pinamisahan na ako! Pero anong klaseng glitch sa buhay ito? Bakit pa ako nakahiga rito sa hospital, alive na alive, at naging Mrs. Go?

"No! You were lying!"

Mabilis akong napabangon mula sa pagkakahiga at agad na sinuri ang mukha ko sa reflection ng window glass. And when I finally saw my face there? I heaved a sigh of relief. I was still the Stacy I knew! Walang nagbago sa mukha ko. Ako pa rin ito. Pero bakit parang hindi man lang ako namumukhaan ng lalaking nagngangalang Michael? Don't tell me, magkamukha kami ni Mrs. Go? Who the hell she is? Hindi naman Go ang apelyido ko.

"Sandali lang!" Muli kong hinarap ang lalaking si Michael, halatang hindi pa rin makapaniwala sa mga nangyayari. "Ano ba ang pinagsasasabi mo? Sino ba ang Mrs. Go na yan? At bakit parang hindi mo ako kilala?"

"Mrs. Go, please. You need to calm down."

"Calm down?" Halos mapataas ang boses ko, umiiling-iling habang palakad-lakad na parang ewan. "How the hell am I supposed to calm down kung hindi ko naman alam why am I suddenly here, at kung bakit ako nagiging Mrs. Go? I don't know what kind of game you're playing, pero hindi Go ang apelyido ko. I'm Stacy! Stacy—"

Stacy what? Agad akong natigilan nang nakalimutan ko yung last name. Shit! Bakit? Bakit hindi ko maalala yung last name ko? Napatingin ako ulit sa kanya. "Wait. Ano nga ulit apelyido ko?"

Bahagyang nagbago ang expression ng mukha niya. "Mrs. Go, are you really okay?"

"Oh, for Pete's sake! Huwag mo na nga akong tawaging Mrs. Go! Please!" inis kong sambit. "Just tell me where my husband is! Nasaan si Cairo? At nasaan si Bianca? Kailangan natin silang sampahan ng kaso at ipakulong sa pagplanong pagpatay sa akin! They murdered me!"

Biglang natahimik si Michael, na may kung anong pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. "Minsan po talaga, kapag dumaan ang katawan sa matinding trauma o aksidente, nagkakaroon po ng temporary memory block o denial ang utak."

Pero hindi ako nakinig. Gigil na gigil ko siyang nilapitan at mahigpit na hinahawakan. "Where is my fvcking husband! His bitch Bianca! Where are they! Kailangan ko silang makita!"

"Mrs. Go. I'm afraid there's something you need to know." Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita. Pagkatapos, marahan siyang huminga na parang nag-iisip kung paano sisimulan ang sasabihin niya. "You're not Stacy."

Nalaglag ang panga ko sa sinabi niya. Anong hindi ako si Stacy? I am Stacy! Then, ipinakita niya sa akin ang isang phone wallpaper just to prove and convince me. Doon ko nakita ang sarili kong nakangiti, fully make-up, at may awrang karangyaan. Para akong isang babaeng hindi basta-basta nakikihalubilo sa ordinaryong tao. Pero teka lang. Bakit ganun ang itsura ko sa cellphone niya? Hindi naman ako nagsusuot ng ganung klaseng damit, ni minsan ay hindi rin nagme-make up.

"Ikaw po si Mitsy Go, the wife of Mr. Go."

Wait. What! Anong the wife of Mr. Go? Asawa ako ni Cairo! Don't tell me may bodyswap or multiverse crossover ang naganap? Oh, come on! This is kabaliwan! Papanong nabigyan ako ulit ng pangalawang buhay pero asawa naman ng iba?

Dahil hindi pa rin mawala-wala ang kalituhan sa isip ko, I demanded to see this so-called Mr. Go. Baka naman si Cairo lang din ang tinutukoy niya at nagpalit lang din ito ng apelyido, just like what supposedly happened to me. At least, kung ganoon nga, may kaunting sense pa ang lahat ng kabaliwang ito.

Hindi na nag-aksaya ng oras si Michael. Agad niya akong inalalayan palabas ng silid at dinala sa isang bahagi ng facility kung saan naroon ang Mr. Go na sinasabi niya. Pagkarating namin, agad bumungad ang isang lalaking nakahiga sa hospital bed. Maraming medical equipment ang nakakabit sa kanyang katawan, habang may heart monitor pa sa tabi ng kama. But, it's not Cairo. Ibang-iba ang hitsura niya. Hindi ko siya kilala at ngayon ko palang siya nakita sa buong buhay ko.

"Siya po si Mr. Lucian Go," paliwanag ni Michael, itinuro ang pasyenteng nakaratay. "Kasama niyo po siya sa aksidente. Nagtamo siya ng mas malalang pinsala sa katawan kaya hanggang ngayon ay hindi pa rin nagigising." Then, muli na naman siyang naglabas ng phone wallpaper. "Perhaps this will help you remember."

Napakunot-noo akong tumingin sa screen. It was a wedding photograph. Nakatayo ako roon, suot ang napakagandang gown habang nakahawak sa braso ng isang napakaguwapong lalaki sa itim na tuxedo. Para akong babaeng walang ibang hiniling kundi ang makasama ang lalaking nasa tabi niya. But, si Cairo ang asawa ko. Hindi siya!

Unti-unti kong ibinaba ang tingin sa lalaking nakahiga sa hospital bed. Then, back to the photograph. Hindi maaari. Paano nangyari iyon? Paano ako nagkaroon ng asawa kung ang tanging lalaking pinakasalan ko sa buong buhay ko ay si Cairo lamang? What the hell is happening to my life? Am I being reincarnated not as Stacy but bilang asawa ng lalaking sinasabi niyang Lucian Go?

"And now that you're finally here, it brings hope to us!" mangiyak-ngiyak pang sambit ni Michael, pilit na ngumingiti habang nakatingin sa akin. "Habang nasa coma pa po si Mr. Lucian, ikaw muna ang pansamantalang uupo bilang Chief Executive Officer ng Go Global Holdings."

Napakurap ako. "Excuse me?"

"Yes, ma'am. As the legal wife, you are one of the people authorized to assume temporary leadership of the company, subject to the board's approval." Sandali siyang huminga bago nagpatuloy. "Go Global Holdings is one of the largest multinational conglomerates in the industry, with billions of dollars in assets and business interests across several countries."

Lalo lang akong natigilan, nahihirapang i-process sa utak ko ang mga pinagsasabi niya..

"With Mr. Lucian still in a coma, the company needs someone who can temporarily oversee its global operations and represent the interests of the Go family. For sure, matutuwa po ang buong board of directors kapag nalaman nilang nagising ka na."

Napatingin ako sa kanya, then sa lalaking nakahiga sa hospital bed. CEO? Multinational company? Billions of dollars in assets? Seryoso ka ba? Pinaglalaruan ba ako ng tadhana? Hindi nga lang ako na-reincarnate, naging instant billionaire pa!