Chapter 3

I couldn't believe how quickly everything had happened. After kong magising from a coma at ma-discharged sa hospital a week ago, nandito na ako ngayon, nakaupo sa nakakalulang opisina ng asawa ko o mas tamang sabihing asawa ni Mitsy. This time, masyado akong abala sa panonood ng CCTV footage at mga news report tungkol sa mismong road accident nilang dalawa. May gusto lang akong linawin at i-sure.

At dito ko naintindihan kung bakit hindi naniniwala sa akin si Michael na Stacy ang pangalan ko. Dahil based sa mga nakikita ko, iisang mukha kami ni Mitsy. Para bang pinapanood ko ang sarili kong road accident? One hundred percent, napaka-identical talaga namin. Nagtaka tuloy ako kung nasaan din siya ngayon at kung na-reincarnate ba rin siya bilang ako? Or what?

"Kanina niyo pa pinapanood yan nang paulit-ulit," komento ni Michael, hindi na mapigilan ang sarili. "Hindi nga po kayo si Stacy. Kita niyo naman siguro ang mukha ninyo sa footage. It was really you, Mitsy Go."

Oo na. Oo na! Ako na! Wala lang naman din akong choice kundi gampanan ang pagiging asawa ni Lucian at harapin ang board of directors mamaya. Para sa lahat, ako ang asawang si Mitsy. But I am Stacy. Alam kong ako si Stacy.

"I'm confused," panimula ko, binabaling ang tingin kay Michael. "Bakit parang nagmamadali kayong pagbotohan ako as temporary CEO? Kailangan ba talaga ng approval sa board kung considered naman ako as the most immediate representative of the Go family?"

"Kasi marami pong pending meetings at critical business deals na naiwan si Mr. Lucian na kailangang galawin as soon as possible." sagot ni Michael, inaayos muna ang kanyang tindig bago muling nagsalita. "Lalo na yung mga upcoming high-stakes meetings with top-tier companies, since Lucian Go himself lang po ang gusto nilang makaharap and the only allowed person to execute the deal."

Napatigil siya saglit, saka nagpatuloy. "Nakasalalay na po kasi sa mga dealerships na yun ang status ng kompanya sa global market. Kaya, the board took a calculated risk right now, na sana ma-consider nila ang presence ninyo as Lucian's legal authority."

"Ano ito?" Kumunot agad ang noo ko matapos niyang inilapag ang isang cupcake sa mesa. Nakangiti pa siya habang marahang itinutulak iyon palapit sa akin.

"Lucky charm po iyan, Ma'am Mitsy," paliwanag niya. "You used to do this for Mr. Lucian every time na may importanteng presentation siya. And since need ng board na ma-attest ang galing mo, once hindi po sila satisfied, mapipilitan po silang i-drop ang ilang mga business deals and global transactions. So, have a good luck."

Parang sinasabi lang niyang walang tiwala ang board kay Mitsy. Curious tuloy ako, how did she actually handle things? Bakit parang kailangan pa niyang ipakita ang galing niya sa harap ng board? Sinubukan kong aralin ang financial status nila, business operations, at maging ang current status ng company sa global market. Pero parang hindi ko kayang harapin ang board.

"Michael? I'm so sorry, pero I don't think I can do this," sabi ko, halatang kinakain na ng kaba. "Let them do their jobs na lang. Kung may mga deals and transactions silang gustong i-drop, then let them. I can't ask them to trust me when I'm not even confident that I can make the right decisions."

Oo! Dahil nagkamali rin naman ako sa pagpili kay Cairo. Akala ko talaga, lalaking santo na ang napili ko. Kapatid pala siya ng demonyong nag-migrate lang sa lupa!

"Huwag po kayong mag-alala. Alam kong kaya ninyo!" paniniguro ni Michael. "Kahit medyo nagdadalawang-isip ang board sa kakayahan ninyo dahil mas nakatuon kayo sa cake and pastry business at medyo malayo ang background ninyo sa tech industry, malaki po ang tiwala ni Mr. Lucian sa inyo."

Malaki ang tiwala? Kay Mitsy, oo. Paano ko tuloy gagampanan ang papel bilang Mitsy kung hindi ko naman kilala ang pagkatao niya? I am Stacy, an IT Business Analyst. Hindi ako sanay humawak ng isang dambuhalang technology corporation, much less lead a company worth billions. What if ma-disappoint ko lang ang board of directors dahil hindi ko nameet ang expectations nila?

"I'm so sorry, pero ayoko talaga, Michael," malungkot kong sambit. "Hindi ako si Mitsy. Si Stacy ako. At hindi isang kagaya ko ang dapat humarap sa board."

Pagkasabi ko nun, tinalikuran ko siya. Ayokong makita ang pagkadismaya niya. Alam kong nalungkot siya sa naging desisyon ko. Pero sa kabila ng lahat, may bahagi pa rin sa kanya na umaasang baka sakaling magbago ang isip ko.

"Take a bite muna, Ma'am Mitsy." ngiti ni Michael habang hinihikayat akong kumagat sa iniabot niyang cupcake. "Sabi mo pa nga nun sa asawa mo, pampatibay ng loob at pampaswerte daw ang mga cupcakes. And now that ikaw naman po ang nandito habang nasa coma pa siya, you need this lucky charm."

Hindi na rin ako nagpaliguy-ligoy at tinikman yun. The moment I took my first bite, biglang nagbago ang lahat. Ang tamis ng unang kagat, pero ang pait ng pumalit na alaala. Parang may kung anong puwersang humila sa akin pabalik sa nakaraan. 

Unang lumantad sa isip ko ang eksena kung saan nahuli kong nagbembangan silang dalawa sa mismong anniversary namin. Sobra akong nasaktan nun matapos masaksihan ko kung gaano ka-aggressive si Cairo sa pag-surrender ng pagkatao niya kay Bianca. Pangalawa, yung nalaman ko ang pagiging manggagamit niya. Mayaman kasi si Bianca, samantalang ako? Hindi mapera. Simula nung bumugsak ang negosyo ng pamilya ko, kinakahiya na ako ni Cairo na nag-asawa siya ng mahirap. Kaya, ipinagpalit niya ako sa babaeng nababagay sa status niya at mabibili ang lahat ng gusto niya.

Lahat ng panloloko at pagtataksil na ginawa ni Cairo sa akin, bumalik! Pero ang tunay na nagpakulo sa dugo't laman ko? Yung krimeng ginawa nila sa akin. Ang sakit na ipinataw nila! Nanginginig ang buong katawan ko sa galit. Nagngangalit ang mga ngipin ko habang kusang nagsisikip ang mga kamao ko, na para bang anumang oras ay kaya kong durugin ang lahat ng mahawakan ko. Mga hayop! May araw rin kayo, at sisiguraduhin kong mararamdaman ninyo ang bawat patak ng sakit na ipinatikim ninyo sa akin!

"Ma'am Mitsy? Are you okay?" Nabalik ako sa kasalukuyan matapos maramdaman kong tinapik ni Michael ang braso ko. Pansin pa niya ang ilang butil ng luhang pumapatak sa aking mga mata. "Pangit po ba ang lasa ng cupcake? Nakakaiyak po ba sa sobrang tamis?"

Matapos ko muling maalala ang ginawa sa akin ng taksil kong asawa at ng sarili kong best friend, biglang nagliyab ang pagnanais sa kaibuturan ko. What if this was my second chance? My chance to reclaim the life they stole from me. To rise from the ashes of my own misery, embrace the wealth and power within my reach, and make them pay for every single betrayal. Kung magiging CEO ako kahit temporary lang, I can do everything to let them suffer!

Narinig ko ulit ang malulutong nilang halakhak habang nag-aagaw buhay akong nagmamakaawa. I begged. I pleaded. I cried for help until my voice gave out. Pero wala silang awa. Wala silang konsensya. Para sa kanila, nakakatawa ang makita akong wasak na wasak.

Well, who's laughing now? Kung pangalawang buhay ang ipinagkaloob sa akin, hindi ko ito sasayangin sa pagpapatawad. This time, I won't beg. I won't plead. And I certainly won't let them get away with what they did. They made me bleed. Now, everything will bleed.

Babalikan ko talaga silang dalawa. Hinding-hindi ako titigil hangga't hindi sila magdudusa! Babawiin ko ang lahat ng inagaw nila! Bibigyan ko ng katarungan at hustisya ang pagkamatay ko! And this time? They will learn what it means to lose everything, from my hands!

"Okay, Michael. Let's go and face the board."