Chapter 5

"Ma'am Mitsy, okay lang po ba kayo?" tanong ni Michael habang paulit-ulit niyang kinakatok ang pintuan ng ladies restroom. Hindi kasi muna ako pumasok sa pavilion, hindi dahil kinakabahan ko, kundi dahil nalilito ako sa timeline.

Kausap ko ngayon ang sarili ko sa harap ng salamin, thinking about the timeline kung bakit parang ang dali ng lahat. Kung iisipin ko, hindi naman CEO si Cairo nung kami pa. Bakit bigla nalang pumutok ang pangalan niya being as the representative of our private meeting later? Dahil nalilito talaga ako, dito ko na sinearch ang info about the company.

Laking gulat ko nalang nang nalaman kong limang taon na pala siyang naging CEO at dalawa na ang anak nila ni Bianca. Wait. What? Five years? I was even more surprised nung nalaman ko pang matagumpay na nakuha ni Cairo ang death benefit ng insurance ko, at yun ang ginamit niyang funds para itayo ang VillaTech. Lintik talaga! Pinalabas niyang accident ang nangyari wherein fact, it was attempted murder! Gosh! At anong ibig sabihin nito? Don't tell me nabuhay ako ulit five years after I they murdered my death?

"Ma'am Mitsy? Is something bothering you ba? Just let me know po if nag-change yung decision niyo at di niyo muna sila kayang harapin." Napabalik ang isip ko matapos marinig muli ang boses ni Michael sa labas. "Medyo napaaga lang din tayo ng dating kaya if gusto niyo po munang kumain or mag-light snacks, we can still make it up pa naman po."

"I'm okay, Michael." tugon ko sa kanya. "Don't worry about me."

Talagang magkikita ulit kami ngayon ng mga traydor! Five years. Five years na ang nakalipas, hindi nila alam na ang babaeng pilit nilang ibinabaon sa hukay noon, siya na ang magpapabagsak sa kanila ngayon. Private meeting? Business dealership? Ang kapal ng mukha! Kung tutuusin, hindi nila makakamit ang lahat ng karangyaan sa buhay kung hindi dahil sa akin!

Gumawa pa talaga sila ng paraan just to ditch me out! Mga hayop talaga! Naging malaya tuloy silang dalawa para magsama. And what even worst? They got everything I have! Naghari sila at nagtamasa sa mga bagay na hindi naman nila pinaghirapan! Pero mapaglaro ang tadhana. Dahil ang babaeng ibinaon nila noon? Nandito na! Handa silang multuhin at gambalain sa kanyang pagbalik.

Yes, Cairo and Bianca. Buhay ako. Buhay na buhay ako! I was being reincarnated dahil hindi pa tapos sulatin ni Kamatayan ang kwento ko. Masyado raw kasi akong mabait, at hindi raw ako nababagay sa langit. Kaya ipagpapatuloy niyang dugtungan ang buhay ko para maging masama, para maging demonyo sa mundo ng mga taksil. Kaya siguro nabigyan ako ng isa pang pagkakataong maghiganti at maningil. And that was the unexpected twist you never anticipated to happen.

"Mahal na mahal kita, Stacy! Higit pa sa anumang bagay sa mundong ito. Ikaw ang babaeng gusto kong makasama habambuhay, at walang sinuman ang makapagbabago niyan! Sumusumpa ako sa harap ng altar, hinding-hindi kita lolokohin, pagtataksilan, o sasaktan. I swear, ikaw lang at wala nang iba. Kahit dumating pa ang panahong talikuran ka ng buong mundo, ako ang mananatili sa tabi mo. Hindi kita pababayaan."

"Ibibigay ko sa'yo ang lahat ng pagmamahal na kaya kong ibigay. Poprotektahan kita, pahahalagahan, at mamahalin sa bawat araw na ipagkakaloob sa atin. At kung kailangan kong ulit-ulitin ang sumpang ito habang-buhay, gagawin ko. Dahil ikaw ang pipiliin ko sa bawat pagkakataon, sa bawat buhay, at sa bawat pagkakataong bibigyan ako ng tadhana. I swear, ikaw lang ang mamahalin ko."

Mahal na mahal niya raw ako? Tanginang pangako na yan!Higit pa sa anumang bagay sa mundong ito? Ako raw ang babaeng gusto niyang makasama habambuhay? Walang sinuman daw ang makakapagpabago niyon? Bullshit! As in bullshit talaga!

Naalala ko pa kung paano niya ako tinitigan sa mga mata habang sinasabi niya ang mga salitang iyon. Kung paano niya hinawakan ang mga kamay ko at ipinangakong hindi niya ako lolokohin, pagtataksilan, o sasaktan. Paano niya nagawang magsinungaling nang ganoon kadali? Paano niya nagawang sabihin na hindi niya ako iiwan, na mananatili siya sa tabi ko kahit talikuran ako ng buong mundo, gayong siya mismo ang dahilan kung bakit gumuho ang mundo ko?

At ang pinakamasakit? Nangako pa siyang ibibigay niya sa akin ang lahat ng pagmamahal na kaya niyang ibigay. Poprotektahan niya raw ako. Pahahalagahan. Mamahalin sa bawat araw na ipagkakaloob sa amin. Pero nasaan ang mga pangakong iyon, Cairo? Nasaan!

Lahat ba ng iyon, palabas lang? Lahat ba ng yakap, halik, matatamis na salita at mga sumpang binitawan mo ay pawang kasinungalingan lang? Habang buong puso akong naniniwala sa bawat salitang lumalabas sa bibig mo, ikaw naman pala ang unang taong sisira sa akin. At ang kapal pa talaga ng mukha mong mangakong ako lang ang mamahalin mo sa bawat buhay, sa bawat pagkakataon!

Alam mo kung ano ang pinakakinamumuhian ko? Hindi lang dahil niloko mo ako. Kundi dahil ginawa mong napakadaling paniwalaan ang isang kasinungalingan. Pinaniwala mo akong ligtas ako sa piling mo. Pinaniwala mo akong ikaw ang tahanan ko, gayong ikaw pala ang magiging dahilan ng pagkawasak ko.

Namatay akong bitbit ang mga pangakong iyan. At ngayong nabigyan ako ng pagkakataong bumalik, isa lang ang malinaw sa akin, hindi na ako ang dating Stacy na madaling mauto ng matatamis mong salita. Kaya huwag mo nang banggitin ang pagmamahal. Huwag mo nang ulitin ang mga sumpang iyan. Dahil sa bawat salitang binitiwan mo noon, may isang bahagi ng pagkatao kong tuluyang namatay. Mahal na mahal mo raw ako? Kung ganoon, Cairo, bakit parang napakadali para sa iyong patayin ang babaeng nangakong mamahalin mo habambuhay?

Ngayong wala nang makapipigil sa akin, sisiguraduhin kong pagsisisihan nina Bianca at Cairo ang bawat kasalanang ginawa nila sa akin! Hindi ako uurong, hindi ako susuko, at lalong hindi ako titigil hangga't hindi nila nararamdaman ang bigat ng sakit na ipinadanas nila sa akin! Bawat luha, bawat sugat, bawat sandaling ninakaw nila sa buhay ko, hindi ko kalilimutan ang mga iyon! Babalawiin ko ang lahat ng walanghiya nilang inagaw sa akin! Hindi ko hahayaang manatili silang masaya habang ako ang nagdusa at nawalan ng lahat! Ang hustisyang ipinagkait sa akin noong una akong namatay ay makakamit ko, kahit gaano pa kalaki ang kapalit!

At sa pagkakataong ito, hindi na ako ang taong maaari nilang apihin at tapakan. Ako na ang bangungot na hindi nila matatakasan! Matututuhan nilang lahat kung ano ang pakiramdam ng mawalan ng lahat ng bagay na minamahal nila! Lumabas na rin ako sa ladies restroom at tuluyan nang bumalik sa pavilion. Ako naman ang magpapasya kung kailan matatapos ang kanilang kapayapaan! Hindi na ako ang biktima. Ako na ang paghihiganting sila mismo ang lumikha!

"Nandito na po si Mrs. Go."

Agad napatayo sina Cairo at Bianca nang biglang bumukas ang p***o ng Executive Pavilion. At sa pag-angat ng mga paningin nila sa babaeng kararating lang, bumulandra ang mukha kong matagal na nilang hindi nasisilayan. Ako? Nakangiti lang. Dahil finally! Ang pinakahinihintay kong pagkakataong magkaharap ulit kami, ay nangyayari na!