EP.1 บทนำ

บทนำ

“เราเลิกกันเถอะ”

            พิภพกล่าวกับคนรักด้วยสีหน้าที่พยายามทำให้ดูเรียบเฉย เย็นชา เวลานี้ในหัวใจของเขาแทบไม่มีรูปเงาของคนตรงหน้าหลงเหลืออยู่ในความคิด ชายหนุ่มหลุบตาลงต่ำคล้ายหลบสายตา เพราะแม้จะยอมรับเช่นนั้นแต่ลึกๆ เขาก็อดรู้สึกผิดต่อหล่อนไม่ได้ ตามประสาคนเคยรักและคบหากันมานานเกือบห้าปี...

            เมื่อห้าปีก่อน ปนัสยาคือสาวน้อยหน้าใสที่เพิ่งพ้นรั้วมหาวิทยาลัยมาหมาดๆ หล่อนทำงานในแผนกโฆษณาที่มีเขาเป็นหัวหน้าและพี่เลี้ยงคอยดูแล พิภพเป็นชายหนุ่มรูปหล่ออัธยาศัยดีและเอาใจใส่เพื่อนร่วมงานอย่างสม่ำเสมอ ทำให้เป็นที่รักใคร่ของทุกคนโดยเฉพาะสาวๆ แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะคบหากับสาวน้อยหน้าใสนามว่าปนัสยา ทุกอย่างกำลังไปได้สวยจนกระทั่งรสิตาก้าวเข้ามาเป็นพนักงานใหม่ของบริษัท

รสิตาไม่ใช่เพียงพนักงานธรรมดาๆ เท่านั้น แต่หล่อนยังเป็นหลานสาวของผู้บริหารระดับสูง ทำให้พิภพต้องดูแลและช่วยสอนงานอย่างใกล้ชิด เวลาเดียวกันเขาก็ค่อยๆ ห่างเหินกับคนรักออกไปทีละนิดๆ

            เจ้าของดวงหน้าซีดเซียวมองหน้าคนรักด้วยสายตาเรียบสงบ ทว่าในใจนั้นร้าวลึก จากนั้นจึงค่อยๆ หลุบตาลง มองแก้วน้ำส้มที่ตั้งอยู่บนโต๊ะภายในร้านอาหารชื่อดัง

หญิงสาวระแคะระคายเรื่องราวของรสิตาและพิภพมาระยะหนึ่งจากเสียงซุบซิบนินทาของเพื่อนร่วมงาน ทั้งสายตาที่มองหล่อนแปลกไปของทุกคน แต่นั่นไม่เท่ากับแววตาของพิภพที่มองหล่อนอย่างห่างเหินคล้ายกับรู้สึกผิด แค่ยังไม่กล้าบอกความจริงกับหล่อน กระทั่งวันนี้ที่หญิงสาวนัดเจอกับเขาหลังจากถูกปฏิเสธมาหลายหน แต่เป็นเพราะครั้งนี้ยื่นคำขาด ทำให้คนรักของหล่อนยอมออกมาพบกันจนได้

“ข่าวลือเรื่องพี่ภพกับคุณสิตา จริงใช่ไหม”

คนถูกถามหลุบตามองแก้วเครื่องดื่ม ลำคอขยับขึ้นลงตามจังหวะกลืนน้ำลาย มองดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังลำบากใจมากเพียงไหนที่ต้องตอบคำถาม หญิงสาวกระตุกยิ้มเล็กน้อย รู้สึกสมเพชทั้งเขาและตนเอง เขากล้าทำแต่ไม่กล้ายอมรับ หน่วยตาที่เจือหยาดน้ำนั้นกะพริบเบาๆ ไล่ความมัวซัว ก่อนสูดลมหายใจยาวแล้วกล่าวออกมาอีกครั้ง

“พี่ภพจะไม่ตอบก็ได้นะคะ แต่ปริมคิดว่ารู้แล้วว่าเป็นเพราะอะไร”

พิภพเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของร่างระหงที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง วูบหนึ่งดวงตาของเขาไหวกระเพื่อมเบาๆ เกิดความรู้สึกเสียดายหญิงสาวตรงหน้าขึ้นมา ปนัสยาเป็นคนสวย รูปหน้าและเรือนร่างได้สัดส่วนงดงาม ทว่ารสิตาเองก็สวยสดไม่แพ้กัน ที่สำคัญอีกฝ่ายสามารถทำให้อนาคตของเขาก้าวขึ้นไปสู่จุดที่ต้องการได้อย่างรวดเร็วกว่าคนที่เป็นเพียงพนักงานธรรมดา

เขากลืนน้ำลายลงอีกครั้งอย่างพูดไม่ออก รู้สึกเหมือนคนไม่เอาไหน แต่หากให้เขาเลือกใหม่ เขาก็ขอเลือกเหมือนเดิมคือ...รสิตา

“พี่ขอโทษ”

ปนัสยาเหยียดยิ้ม ดวงตาคู่งามมีหยาดน้ำฉาบฉายอยู่ในแววตา หล่อนรู้อยู่แล้วว่าสักวันต้องลงเอยแบบนี้ แต่ไม่คิดว่าพิภพจะขี้ขลาดกว่าที่คิด เขาไม่ยอมพูดอะไรสักคำ นอกจากคำว่าขอโทษ นี่หล่อนหลงคิดว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ และเป็นผู้ชายที่มีจิตใจดีงามได้อย่างไร ในเมื่อความเป็นจริงนั้นเขาเป็นผู้ชายที่ขี้ขลาดและเห็นแก่ตัวมากที่สุดคนหนึ่ง!!

“ไม่เป็นไรค่ะ คนเราต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองด้วยกันทั้งนั้น แล้ววันนี้พี่ภพก็ได้เลือกแล้ว ปริมเข้าใจดี ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่เคยช่วยเหลือ ขอให้พี่ภพกับคุณสิตารักกันนานๆ นะคะ”

พูดจบหญิงสาวก็หยิบธนบัตรออกมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเป็นค่าเครื่องดื่มของตน

พิภพอ้าปากค้างเมื่อร่างงามก้าวออกไปจากโต๊ะ ทิ้งเขาเอาไว้ลำพังและทำได้แค่มองตามร่างบอบบางที่ก้าวห่างเขาออกไปด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกว่ายินดีที่หญิงสาวเข้าใจง่ายกว่าที่คิด หรือว่าความจริงแล้วเขากำลังเสียใจที่ต้องยอมปล่อยมือ ยอมเสียหล่อนเพื่อแลกกับอนาคตอันสดใสของตนเองกันแน่

ปนัสยาไม่รู้ว่าเดินออกมาจากร้านอาหารนานเท่าใด แต่เมื่อรู้สึกตัวหญิงสาวก็มาหยุดอยู่ที่ป้ายรถเมล์ไม่ห่างจากร้านอาหารที่เดินจากมามากนัก ดวงตาคู่ช้ำมองไปยังคู่รักที่นั่งคุยกะหนุงกะหนิงอยู่ก่อนหน้า จากนั้นไม่นานคนทั้งคู่ก็จูงมือเดินผ่านหน้าหล่อนไป ทำให้คนช้ำรักมาหมาดๆ ถึงกับน้ำตาซึม ก่อนจะก้าวไปหยุดที่ขอบถนน ดวงตาฝ้าฟางหยาดน้ำตามองไปข้างหน้า แล้วหยดหนึ่งของความเสียใจก็ไหลริน หยดแรกและหยดสุดท้ายที่หล่อนยอมเสียให้กับคนไม่ซื่อสัตย์คนนั้น เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ในหัวใจและความนึกคิด จะไม่มีเงาของชายที่ชื่อพิภพอีกแล้ว

ลืมเสียปนัสยา ลืมคนใจโลเลคนนั้นให้หมด หญิงสาวยิ้มขื่น พอดีกับที่รถประจำทางเคลื่อนมาจอด ร่างอรชรจึงก้าวขึ้นไปพร้อมกับความโสด สลัดพันธะทางใจที่เคยมีให้ใครคนหนึ่งทิ้งเอาไว้ที่ป้ายรถเมล์แห่งนั้นนั่นเอง...