ตอนที่ 29 อยากกลับบ้าน

หลังจากที่หาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เธอชายหนุ่มก็ลงมือทำโจ๊กให้เธอได้ทาน

"คนดีคะมาทานข้าวแล้วทานยานะคะ" หญิงสาวที่ตื่นขึ้นมาพูดสักพักแต่ก็นอนหลังให้เขาโดยที่ไม่พูดไม่จา

"ไม่หิว" ประโยคสั้นๆ น้ำเสียงเย็นชาที่ตอบกลับมา

"มาทานข้าวค่ะจะได้ทายาด้วย" เขาพยายามพูดดีๆ กับเธอเพราะกลัวว่าเธอจะไม่หายโกรธ

"อยากกลับบ้านไม่อยู่ที่นี่แล้ว" ในที่สุดประโยคที่เขาไม่อยากได้ยินจากปากเธอก็พูดขึ้นมาจนได้

"มาทานข้าวหรือไม่อยากหาย?" น้ำเสียงเย็นๆ ของเขามันทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ

หญิงสาวพยายามลุกขึ้นนั่งแต่เนื่องด้วยเมื่อวานเธอจึงนั่งไม่ค่อยได้

"ฮึก เจ็บ มันเจ็บ นั่งไม่ได้" เธอร้องไห้ออกมาราวกับสมเพชตัวเอง

"ฉันอยากกลับบ้าน" เธอเอ่ยขึ้นมาและแทนตัวเองเปลี่ยนไปจากเดิมจนใจเขากระตุก

"..."

"พูดว่าอะไรนะคะ" ถ้าหากสังเกตดีๆ คงจะดูออกว่าน้ำเสียงและสายตาเปลี่ยนไปจากเดิม เขาไม่เหมือนคนเดิมที่เธอรักและรู้จัก

"อย่าพูดแบบนี้อีกพี่ไม่ชอบ แล้วก็กินยาซะ!" เขาก็ยังเป็นคนเผด็จการเหมือนเดิมสิ

"ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคุณรักฉันจริงๆ หรือรักแค่ร่างกาย"

เขาพยายามระงับอารมณ์และไม่ใช้คำพูดวู่วามเพราะเห็นว่าเธอป่วย เธอคงโกรธที่เขาทำรุนแรงจนเธอป่วย

"อย่าพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก ถ้าไม่รักคงไม่อยากสร้างครอบครัวด้วย"

"เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่มาแต่งงานกันคุณ!! แต่ฉันว่าคงเป็นอย่างหลังมากกว่า" หญิงสาวทั้งพูดทั้งสะอื้นไห้

Rrrrr Rrrrr Rrrrr

เสียงมือถือดังขึ้นท่ามกลางสงครามที่กำลังจะเริ่มชายหนุ่มจึงเดินออกไปคุณที่ระเบียงห้อง

"สวัสดีครับคุณพ่อ"

[น้องเป็นอะไรหรือเปล่าลูกทำไมพ่อติดต่อน้องไม่ได้] ปลายสายคือบิดาของเธอที่โทรมาหาเพราะเป็นห่วงลูกสาว

"น้องเล่นน้ำทะเลนานไม่สบายนิดหน่อยครับ ตอนนี้น้องพักผ่อนอยู่"

[งั้นพ่อฝากดูแลน้องด้วยนะลูก]

"ครับ คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วง สวัสดีครับ"

หลังจากวางสายชายหนุ่มก็โพสต์รูปที่เธอป่วยลงโซเชียลเพื่อให้ดูสมจริงขึ้นมาหน่อย

sds

Key 🔑 : เด็กดื้อเล่นน้ำจนป่วย🤒🤧

หลังจากที่เธอยอมทานข้าวทานยาและให้เขาทายาให้เธอและค่อยๆ เผลอหลับไปเพราะฤทธิ์ยานอนหลับ

ที่ต้องฉีดยานอนหลับให้เธอก็เพราะคนของเขาจะเอาของมาให้กลัวเธอตื่นและโวยวายหนีออกไปโดยที่เขาไม่รู้

ถ้าหากเธอยังยังดื้อและอยากจะกลับท่าเดียวเขาคงต้องใช้แผนสำรองโดยการฉีดยาให้เธออาจจะเห็นดูเป็นการเห็นแก่ตัวแต่เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไป

เขาเป็นหมอเขารู้ดีว่าต้องใช้ยาประมาณไหนและให้พูดตามตรงคือเขาใช้ยากับเธอมาตลอดโดยที่เธอไม่รู้ตัวเพราะเขาจะให้ยาเธอทุกวันก่อนนอน

ยาที่คิดค้นและผลิตเองทำไมเธอถึงยอมหรือเชื่อฟังก็เพราะยาของเขานั้นแหละ เพราะรักมากจึงต้องทำ

เฮลิคอปเตอร์บินเข้ามาลงจอดที่ลานกลางเกาะโดยที่ภรรยาไม่รู้เรื่องสักนิด

"ได้ของตามที่สั่งครบใช่มั้ย?" เขาเอ่ยถามเสียงราบเรียบ

"ครับนายน้อยได้ตรงตามที่สั่งทุกอย่าง" เฉินลูกน้องคนสนิทและนักฆ่าที่มีฝีมือ

"อืม ขนไปเก็บไว้ที่ห้องทดลอง" ลูกน้องขนของไปทางฟากฝั่งของบ้านใหญ่

"ส่วนอาหารก็เอาไว้ที่เดิม" เธอเริ่มต่อต้านก็เพราะเขาเลิกใช้ยากับเธอมาซักพักใหญ่ๆ แต่ตอนนี้เขาคงต้องใช้มันเพื่อให้เธอเป็นเด็กดีและเชื่อฟังเขาตามเดิม

"เอ่อ นายจริงจะไม่เป็นอะไรจริงๆ หรอครับ" เฉินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงกลัวว่านายตัวเองจะเสียใจกับการกระทำของตัวเขาเอง

"กูเป็นคนผลิตกูย่อมรู้ดี ไปได้แล้วมีอะไรฉันจะบอกเองระหว่างนี้มึงก็ไปทำงานให้แด๊ดแทนกูไปก่อน"

"ครับนาย"

"มึงอยู่กับกูมานานกูจะให้มึงพักงานแล้วแต่จะไปไหนก็ไปอีกสองอาทิตย์ค่อยกลับมาทำงาน"

"ขอบคุณครับ" นักฆ่าหนุ่มหล่อยิ้มออกมาเบาๆ ถ้าหากพูดตรงๆ เขาก็คบกันกับเพื่อนสนิทภรรยาของเจ้านายจึงอยากจะใช้เวลาร่วมกัน

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยชายหนุ่มจึงเดินออกไปที่ห้องทดลองใต้ดิน

"พี่ก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้แต่เพราะเธอไม่เชื่อฟังพี่เองมันก็ช่วยไม่ได้" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบนิ่งก่อนจะไปฉีดยาให้คนตัวเล็กที่นอนหลับเพราะอ่อนเพลีย

"อึก! ฉีดอะไรอีก" ร่างเล็กรู้สึกตัวตื่นหลังจากที่พักผ่อนไปหลายชั่วโมง เธอมองหน้าเขาด้วยความหวาดระแวง

"ยาแก้อักเสบค่ะ นอนเถอะเด็กดี" จุ๊บ! แค่รอยา ออกฤทธิ์ไม่กี่ชั่วโมงเธอก็ต้องกลับมาเป็นเด็กดีของเขาเหมือนเดิม

ยาตัวนี้ออกฤทธิ์ควบคุมการทำงานของระบบประสาทไม่เป็นอันตรายมากเพราะที่เขาฉีดเป็นชนิดอ่อนๆ เขารักเธอมากไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรแน่นอน

ยาตัวนี้ผลิตส่งออกต่างประเทศจะนิยมใช้ในหมู่นักธุรกิจ หรือซ่อง และคาสิโน และที่นิยมมากที่สุดคือพวกที่คลั่งเซ็กส์ซาดิสม์ BDSM เป็นต้น

BDSM ซึ่งเป็นตัวย่อมาจากคำหลายคำ ที่บางคำมีความหมายคล้ายคลึงกัน ได้แก่ ความเป็นทาส (bondage), การลงโทษ (discipline), การแสดงอำนาจเหนือกว่า (dominance), การยอมจำนน (submission), การมีความสุขจากการทำให้ผู้อื่นเจ็บปวด (sadism) และการมีความสุขจากการถูกผู้อื่นทำให้เจ็บปวด (masochism)

เมื่อภรรยาสาวหลับไปอีกครั้งชายหนุ่มจึงลงมาทำอาหารเย็นรอผู้เป็นเมียตื่นขึ้นมาอีกครั้งแต่คาดว่าคงจะดึกๆ นั้นแหละ

@ประเทศไทย

เมฆาที่ขับรถมาที่มหาลัยอย่างเร่งด่วนเพราะเรื่องราวเมื่อคืนมันทำให้เขาร้อนใจ

ปึก "อ๊ะ!!" ในระหว่างที่กำลังมองหาเพื่อนสาวคนสนิทชายหนุ่มไม่ทันระวังเดินชนเข้ากับผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาหน้ารักคนหนึ่งคนที่เขารู้จักเป็นอย่างดี

"อะเอ่อ..พี่เมฆ!!" เด็กสาวเอ่ยเสียงละล่ำละลัก

"คะนิ้ง! ทำไมใส่เสื้อคลุม ไม่ร้อนหรอเรา?" ชายหนุ่มมองน้องรหัสด้วยความสงสัยเพราะเธอสวมเสื้อกันหนาวไหมผมในขณะที่อากาศประเทศไทยร้อนจัด

"อะอ๋อ คือนิ้วหนาวๆ เหมือนไม่สบายน่ะค่ะ ลานะคะ" เด็กสาวที่เปลี่ยนไปเหมือนพยายามหลบหน้าเขาเสียอย่างนี้?

มือบางกระชับเสื้อเพื่อปกปิดอะไรบางอย่าง?

"แล้วทำไมถึงทำเหมือนเห็นหน้าพี่เป็นผีไปได้ ตกใจอะไรหื้ม" มือหนาคลี่ยิ้มออกมาและใช้มือลูบศีรษะเล็กจนเธอสะดุ้งเบาๆ

"ปะเปล่าค่ะ"

"..."

"เมื่อคืน...คะนิ้งได้ไปหาพี่ที่ห้องหรือเปล่า?" ประโยคของชายหนุ่มมันทำให้เธอหายใจติดขัดก่อนจะตอบออกไปตามปกติ

"มะไม่นะคะ คือเมื่อคืนนิ้งไปเที่ยวด้วยกันกับเพื่อน ขอตัวนะคะ" ยังไม่ทันได้พูดอะไรเด็กสาวรีบเดินออกไปทันที

*******************************

คู่นี้มีอะไรแปลกๆ นะ🤔🤭