Short
Sentuhan Diam di Kereta Kota

Sentuhan Diam di Kereta Kota

By:  ArdyCompleted
Language: Bahasa_indonesia
goodnovel18goodnovel
8Chapters
7.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

Pengakuan seorang wanita muda yang cantik: Suamiku sedang ada urusan dan memintaku untuk menjaga adiknya dengan baik. Aku tidak menyangka adik iparku ternyata seorang mahasiswa olahraga yang energetik. Dia memaksaku ke kamar mandi restoran dan menyuruhku berlutut di lantai untuk mengurus kebutuhan fisiknya.

View More

Chapter 1

Bab 1

วันนี้ตอนเพิ่งได้รับดอกไม้ ผมดีใจมากจริง ๆ

ผมนึกว่าในที่สุดหลินเยียนหรันก็คิดได้ และเตรียมเซอร์ไพรส์วันครบรอบแต่งงานให้ผม

แต่พอเปิดการ์ดในช่อดอกไม้ดู รอยยิ้มของผมก็แข็งค้างอยู่บนมุมปาก

[ขอบคุณรุ่นพี่หลินที่บินด่วนมาผ่าตัดให้คุณน้าของผมโดยเฉพาะ ครอบครัวของเราซาบซึ้งใจมาก นี่ดอกไม้ที่ผมตั้งใจเลือกให้รุ่นพี่ คิดว่ามันเหมาะกับ ‘เรา’ มาก หวังว่ารุ่นพี่จะชอบนะครับ—ลู่เฉวียน]

มือของผมสั่นเทา ช่อดอกไม้ร่วงหล่นกระแทกพื้น

สามปีก่อน พ่อป่วยหนัก

หมอบอกว่าต้องผ่าตัดให้เร็วที่สุด

แต่เทคโนโลยีการแพทย์ในอำเภอล้าหลัง และพ่อของผมก็ทนรับการย้ายโรงพยาบาลทางไกลไม่ไหว

ผมจึงขอร้องให้หลินเยียนหรันกลับบ้านเกิดไปผ่าตัดให้พ่อ

แล้วเธอพูดว่ายังไงน่ะเหรอ

“โรงพยาบาลห้ามหมอบินไปรับงานผ่าตัดข้างนอก งานก็คืองาน จะมาทำลายกฎเพราะเรื่องส่วนตัวไม่ได้”

ต่อมาพ่อของผมก็เสียชีวิตบนรถพยาบาลระหว่างการส่งตัวไปรักษาต่อ

นั่นคือความเสียใจที่สุดในชีวิตของผม

ตอนจัดงานศพให้พ่อ ผมตั้งใจเลือกดอกลำโพงสีดำ

มันคือภาษาดอกไม้ที่สื่อถึงพ่อ นั่นคือความตายและความรักที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้

แต่ที่แท้มันไม่เคยมีอะไรที่ไม่อาจหยั่งรู้เลย...

ไม่รู้กี่ครั้งที่สะดุ้งตื่นกลางดึก เมื่อนึกถึงเส้นผมสีดอกเลาของพ่อตอนใกล้จะสิ้นใจ ผมก็มักจะแอบร้องไห้ออกมา

ผมเฝ้าเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ควรเคียดแค้นหลินเยียนหรัน เพราะทุกคนต่างก็มีหลักการในใจที่ต้องปกป้อง

กระทั่งวันนี้ผมถึงได้เข้าใจว่ากฎเกณฑ์แหกได้ และหลักการก็สามารถโอนอ่อนได้

เพียงแค่คนอย่างผม กู้เลี่ยน ไม่คู่ควรก็เท่านั้น

หลังจากวางสายจากฉู่เหยียน ผมก็จับลูกโป่งและสายรุ้งที่ตกแต่งไว้โยนทิ้งลงถังขยะทั้งหมด

ผมเปิดเสิร์ชเอนจิน แล้วพิมพ์ข้อความลงไป 'คู่มือขับรถเที่ยวเองเส้นทางเสฉวน-ทิเบตสาย 318'

ภูเขาหิมะ ทุ่งหญ้า ทะเลสาบ และถนนทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า

ผมเคยสัญญากับพ่อไว้ว่าในช่วงชีวิตนี้ จะขับรถพกกล้องถ่ายรูปไปเที่ยวเส้นทางสาย 318 ด้วยกันสักครั้ง

หลังพ่อจากไป เพื่อจะปลอบใจผม หลินเยียนหรันจึงบอกว่าสัญญาที่ยังไม่สำเร็จนี้ เธอจะเป็นคนไปเป็นเพื่อนแทนพ่อเอง

ทว่าปีนั้นหลินเยียนหรันเพิ่งเลื่อนขั้นเป็นแพทย์เจ้าของไข้ เธอยุ่งมาก ยุ่งเสียจนไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าว

เห็นเธอหิวจนปวดท้องอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังต้องมานั่งดูประวัติคนไข้และเขียนวิทยานิพนธ์ ผมปวดใจเหลือเกิน

ผมจึงตัดสินใจปิดสตูดิโอถ่ายภาพของตัวเอง เปลี่ยนสถานะจากช่างภาพมาเป็นสามีของคุณหมอหลิน

ทั้งที่ในปีนั้น ผมเพิ่งได้รับรางวัลภาพถ่ายระดับประเทศ มีข้อเสนอจากบริษัทชั้นนำหลายแห่งอยู่ในมือ อนาคตกำลังสดใส

แต่ผมก็ยังเลือกจะทิ้งมันไปอย่างไม่ลังเล

ต่อมาหลินเยียนหรันได้กลายเป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมหัวใจที่อายุน้อยที่สุด มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการ

ผมเคยคิดว่าความเสียสละและการทุ่มเทของตัวเองนั้นคุ้มค่า

แต่พอย้อนกลับมามองตอนนี้ มันช่างน่าสมเพชสิ้นดี...

เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของผม

หลินเยียนหรันกลับมาแล้ว

เธอถอดเสื้อคลุมออก ปรายตามองโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่า แล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน

“ข้าวล่ะ”

ผมจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

“ไม่อยากทำ เหนื่อยแล้ว”

คิ้วของเธอขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม

“เหนื่อยกว่าฉันไปทำงานหรือไง”

ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เธอเหลือบมองชื่อคนโทรเข้า ก่อนจะกดรับสายแทบจะในทันที

“มีอะไรหรือเปล่า”

ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายที่ฟังดูอ่อนโยน

ใบหน้าที่ตึงเครียดของเธอผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด มุมปากถึงกับยกขึ้นเล็กน้อย

“ใจเย็น ๆ เดี๋ยวฉันรีบไป”

ปลายสายมีเสียงเพื่อนร่วมงานในโรงพยาบาลเอ่ยแซว

“โหย หัวหน้าพยาบาลลู่มาตามกำลังเสริมอีกแล้วเหรอ”

“หัวหน้าหลินรีบมาเถอะครับ หัวหน้าพยาบาลใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว”

เสียงหัวเราะดังไม่ขาดสาย บรรยากาศดูผ่อนคลาย ทั้งยังแฝงไปด้วยความตื่นเต้นของการจิ้นคู่รัก

ส่วนผมที่เป็นสามีที่จดทะเบียนสมรสกลับเหมือนคนนอกไปเลย

หลังจากวางสาย หลินเยียนหรันก็หยิบเสื้อคลุมที่เพิ่งถอดออกขึ้นมาสวมกลับเข้าไปใหม่

ผมเอ่ยปากขึ้น “ลู่เฉวียนเหรอ”

การกระทำของเธอชะงักไปเล็กน้อย

“คนไข้มีอาการผิดปกติ เขาเลยต้องตามฉัน เรื่องคอขาดบาดตาย คุณอย่าคิดมากไปเองเลย”

พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป

ผมมองตามแผ่นหลังของเธอไป

นึกไปถึงสัปดาห์ก่อนที่เธอก็รีบร้อนออกจากบ้านไปแบบนี้ โดยบอกว่าจะไปดูงานสามวัน

ตอนนี้ถึงได้เข้าใจว่าไม่ได้ไปดูงาน

แต่เป็นการเดินทางไกลห้าร้อยกิโลเมตร เพื่อไปผ่าตัดให้น้าของลู่เฉวียน

“หลินเยียนหรัน”

ผมเรียกเธอไว้

เธอหันกลับมา “ว่าไง”

ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา “วันนี้วันอะไร คุณจำได้ไหม”

เธอตอบกลับโดยไม่เสียเวลาคิด “หนึ่งมิถุนาเหรอ”

ผมหัวเราะ

ลืมไปแล้วจริง ๆ สินะ

วันนี้คือวันครบรอบแต่งงานของเรา

ปีที่ห้า

โชคดีที่มันก็เป็นปีสุดท้ายเช่นกัน

“ไม่มีอะไรหรอก”

ผมดึงสายตากลับมา

“คุณตั้งใจทำงานเถอะ”

หลินเยียนหรันมองผม ราวกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็เค้นคำพูดแข็งกระด้างออกมา

“ฉันจัดการเสร็จแล้วจะรีบกลับมา จะให้ซื้ออะไรมาให้กินเป็นมื้อดึกไหม”

ผมส่ายหน้า

“ไม่ต้องหรอก”

ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

หลังหลินเยียนหรันออกไป ผมก็ไปร้านอาหารที่จองล่วงหน้าไว้เป็นสัปดาห์เพียงลำพัง

แสงไฟเจิดจ้า คู่รักเดินกันเป็นคู่ มีเพียงผมที่อยู่ตัวคนเดียว

พนักงานเสิร์ฟถาม “คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าลูกค้าอีกท่านจะมาถึงเมื่อไหร่ครับ”

ผมยิ้มบาง ๆ “เขาไม่มาแล้วล่ะครับ”

และจะไม่มีวันมาอีกแล้ว

หลังจากกินเสร็จ ผมก็กดโทรศัพท์หาศูนย์จำหน่ายและบริการรถยนต์

“ผมอยากจองรถออฟโรดสักคัน ขอสมรรถนะดี ๆ ที่ขับบนเส้นทางเสฉวน-ทิเบตสาย 318 ได้ งบอยู่ที่ราว ๆ สี่ล้านครับ”

ผู้จัดการบอกว่ามีรุ่นหนึ่งที่ตรงตามความต้องการ แต่เพราะขายดีมากจึงไม่มีรถพร้อมส่ง ต้องใช้เวลาดึงของประมาณหนึ่งสัปดาห์

เจ็ดวัน เพียงพอให้ผมปล่อยวางอดีต และจัดการกับชีวิตแต่งงานอันแสนวุ่นวายนี้แล้ว

“เอารุ่นนี้แหละครับ อีกหนึ่งสัปดาห์ผมจะไปรับรถ”

หลังจากวางสาย ผมก็เปิดเบราว์เซอร์ขึ้นมาเพื่อดูคู่มือขับรถเที่ยวเส้นทางสาย 318 ต่อ

รูปภาพถูกเลื่อนผ่านไปทีละรูป ความฝันที่ถูกผมทอดทิ้งมาถึงห้าปี ราวกับได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ไม่นานนัก ฉู่เหยียนก็โทรมาบอกว่าร่างหนังสือหย่าเสร็จเรียบร้อย และส่งเข้าอีเมลไปแล้ว

ผมตอบรับในลำคอเบา ๆ “อืม”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอดถามผมไม่ได้

“กู้เลี่ยน นายรักเธอมากขนาดนั้น ตัดใจได้จริง ๆ เหรอ”

ผมถามเขากลับ “นายเคยเห็นหลินเยียนหรันยอมทิ้งหลักการและทุ่มเทสุดตัวเพื่อใครสักคนไหมล่ะ”

“ไม่เคย” เขาตอบตามตรง

“แต่ฉันเคยเห็น”

ผมทอดสายตามองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันมืดมิดนอกหน้าต่าง มุมปากยกยิ้มขื่นขม

“แต่ไม่ใช่เพื่อฉัน”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

To Readers

Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.

reviews

Sari Uci
Sari Uci
Hufthh.. Endingnya berakhir bagus krn ceweknya pintar dan smart.. Gak dikit2 mikirnya soal ng3w3 mulu! Cuma rada aneh aja membayangkan ada orang naik Bus Damri mengenakan baju balet dengan leotard ketatnya dan rok tutu mengembang. Apa gak kurang mencolok? Caper bgt kesannya hahha
2026-01-10 16:37:14
0
0
8 Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status