Chapter 6

“Rain” halos bulong ang tinig ni Bella habang sinusundan ang asawa papasok sa kanilang kwarto matapos ang dinner.

Biglang lumingon si Rain, malamig ang titig na tila tumatagos sa kanya. Ang gilid ng kanyang labi ay kumurba sa isang mapanuyang ngiti.

“Ang talino mo din ano Bella. Alam mong si Kuya Ronel ang kinatatakutan ng lahat dito sa pamilya, kaya tumakbo ka sa kanya para humingi ng tulong.”

Napakunot ang noo ni Bella, litong-lito.

“Anong… ibig mong sabihin, Rain?”

“‘Dont play dumb Bella!” Sambit ni rain Habang dinuduro duro nya si Bella sa sobra nyang kainisan sa sarili nyang asawa.

“I’m sure nagreklamo ka kay kuya, hindi ba? At sinabi mong sawa ka na sa pagturing sa’yo na parang servant lang dito sa bahay.”

Alam ni Rain ang ugali ng kanyang kapatid. Oo, matapang si Ronel, pero hindi siya marunong tumalikod sa taong lumapit na umiiyak. Sa isip ni Rain, sure sya na ginawa iyon ni Bella.

“That’s why you begged him for a job para makatakas sa gawaing bahay, tama?” Nanggigil  ang panga niya, nanlilisik ang mga mata.

Umiling nang mabilis si Bella. “Hindi, Rain. Hindi ko ginawa ‘yon. Ako”

“Stop,” putol ni Rain, malamig ang tono. “Kahit sino, mahuhulaan ‘yan. He wouldn't offer you a job unless nagmakaawa ka.”

Nagsikip ang puso ni Bella. Ganito ba talaga siya kababa, walang karapatang gampanan ang papel maliban sa pagiging alila ng asawa? Gusto sana niyang itanong kung papayag si Rain na magtrabaho siya kay Ronel, pero malinaw na ang sagot sa galit nito.

“Kung gano’n… hindi sang-ayon si Rain na magtrabaho ako kay Ronel?” mahina niyang tanong, nakayuko para itago ang kanyang pagkadismaya.

Sobra pa naman ang tuwa niya sa ideya na maging secretary sa isang kilalang kumpanya, isang posisyon na hindi basta nakukuha ng taong kagaya niya. Lalo na’t wala siyang karanasan.

“Rain” nanginginig ang boses niya, puno ng pangamba. “Kung ayaw mo, ayos lang. Hindi ko ipipilit.”

Banayad ang kanyang mga salita, ngunit matalim ang takot na nakabaon sa ilalim. Pumikit si Rain, huminga nang malalim at mabigat. Ayaw niyang masangkot sa mga usapin ni Ronel. Kung tatanggi siya, tiyak na tatanungin siya ng kapatid hanggang wala na siyang matakasan. Si Ronel ay hindi tumatanggap ng pagtanggi ang kanyang salita ay batas, ang boses ng tagapagmana ng Reynolds. Walang nagtatangkang sumalungat.

“I don't care kung kanino ka magtrabaho,” malamig na sagot ni Rain. “Ang mahalaga, hindi nito mahahadlangan ang tunay mong tungkulin.”

Lumapit siya, hindi kumukurap ang titig.

“You still have to get pregnant soon, Bella. Abala man o hindi, nagtatrabaho man o hindi wala ako pakelam” humigpit ang panga niya, “walang space para sa failure dapat kang mabuntis.”

Kinabukasan, isang bagong chapter ang nagbukas. Sa unang pagkakataon mula nang siya’y makatapos ng kolehiyo at isang taon ng pagiging asawa ni Rain, si Bella ay magsisimula bilang secretary.

Bitbit ang diploma at simple nya na ayos, tumayo siya sa harap ng salamin. Simple lang ang kanyang make-up: powder, kaunting blush on, at natural na lipstick. Ngunit ang simple niyang ganda ay kusang lumalabas dahil sa natural nyang ganda at appeal.

Lumabas si Rain mula sa cr, nakatapis ng tuwalya, kumikislap pa ang mga patak ng tubig sa balat. Tumama ang malamig niyang mga mata sa repleksyon ni Bella sa vanity.

“Alas otso ang pasok. Bakit ka naghahanda ka nang sobrang aga?” malamig niyang sambit habang binubuksan ang cabinet.

“Rain,” lumingon si Bella, pinagmamasdan ang malapad nitong likod. “Unang araw ko. Ayokong mahuli kahit pa kumpanya ng pamilya ninyo.”

“Napakaaga mo,” mariin ang sagot ni Rain. “Hindi ka ba magluluto? Maglilinis ng bahay?”

Lumingon siya, matalim ang titig.

“Tandaan mo, tungkulin mo ang gawaing bahay. Huwag mong isipin na ang pagtatrabaho sa opisina ay magpapalaya sa’yo.”

 Ngumiti lang si Bela , pinipigil ang kirot sa dibdib dahil sa awa sa sarili.

“Nagawa ko na, Rain. Nagising ako nang madaling-araw, tumulong kay Karen, at nakapagluto ng almusal bago mag-alas sais.”

Mahinahon ang tinig niya, ngunit kita sa kanya  ang pagkapagod.

“Hinding-hindi ko malilimutan ang lugar ko. Sa bahay, katulong ako… at sa opisina, malamang gano’n din.”

Hindi sumagot si Rain, tuluyang pumasok sa banyo dala ang kanyang mga damit. Napahawak si Bella sa dibdib, pinapakalma ang sarili. Sa wakas, nakasagot siya at hindi siya pinagsigawan.

Pagsapit ng seven o'clock am, nagsimula nang maghanda ang buong mansyon ng Reynolds. Isa-isang nagpaalam ang mga miyembro ng pamilya bago pumasok sa kani-kanilang trabaho.

“Mi, aalis na ako,” paalam ni Ronel.

Sumunod si Kelly na may magalang na ngiti. “Mommy, kami rin po.”

Tumango si Luwee, banayad ang titig.

Lumapit sina Kingstone at ang asawa. “Mi, aalis na kami.”

“Mag-ingat kayo,” malumanay na tugon ni Luwee.

Pagkatapos, si Rain at si Bella.

“Mi, aalis na kami,” sabi ni Rain.

“Oo, mag-ingat ka,” sagot ng ina.

Yumuko si Bella nang magalang. “Aalis na po ko Mommy” Ngunit ibinaba ni Luwee ang tingin sa diyaryo, walang imik. Para bang wala siya roon. Lumingon si Rain, nagkunwaring walang nakikita. Pinilit ni Bella ang isang ngiti, masikip ang tinig.

“Bye po, Mommy aalis na po ako.”

Walang sagot. Tanging kaluskos ng papel.

Sa labas, nakahilera ang mga sasakyan.

“Magdala ka ng sariling kotse mo,” utos ni Kingstone sa asawa. “May kritikal akong pasyente.” Agad siyang sumakay at umalis, iniwan si Veronica na kumukulo ang galit.

“Nakakainis ni hindi man lang nagpaalam nang maayos,” bulong niya, iritadong sumakay sa sariling kotse.

Nakita niya si Rain at agad lumapit. “Rain, sasabay ako sa’yo. Pareho naman tayong daan.” Walang paalam, agad siyang pumasok sa passenger seat.

Natigilan si Rain, tumingin kay Bella na nakatayo sa gilid, nakamasid.

“Bella… pwede rin ba akong sumabay?” mahina niyang tanong, puno ng pag-asa. “Sa likod na lang ako uupo.”

“Hindi tayo magkapareho ng way. Mag-taxi ka na lang,” malamig na sagot ni Rain bago paandarin ang makina.

Umalis ang kotse, iniwan si Bella mag-isa sa driveway. Hinaplos ng umagang hangin ang kanyang balat, humigpit ang hininga habang nagsasara ang gate. Napatingin siya sa relo, kumakabog ang dibdib.

“Paano kung mahuli ako… sa unang araw pa lang?” bulong niya, puno ng pangamba.