Chapter 7

Kadarating lang ni Ronel sa Reynolds Corporation ang limampung palapag na malaking company ng kanilang pamilya, na ang impluwensiya’y umaabot sa iba’t ibang bansa.

Matatag ang bawat hakbang niya, puno ng utos, habang tinatahak ang magarbong lobby. Naputol ang mga usapan, tumuwid ang mga likod ng empleyado, at ang ingay ay biglang naglaho. Wala pa siyang sinasabi, ngunit ang presensya niya lamang ay sapat na upang mag-utos ng katahimikan.

Diretso siyang nagtungo sa executive lift nakalaan lamang para sa pinakamataas na posisyon sa company. Isang swipe ng kanyang card, at agad siyang nakarating sa ika-49 na palapag. Sa harap ng kanyang opisina, tumama ang tingin niya sa mesa ng secretary sa labas, bago siya pumasok at agad na tumawag.

“Hello, sir, how can I help?” sagot ni Arya.

“Ipalipat ang mesa ng secretary sa loob. Ilagay sa kanan ng mesa ko,” malamig na utos ni Ronel, walang space para sa pagtutol.

“Yes, sir.”

Umupo si Ronel sa itim na leather chair ang upuan ng kapangyarihan na nararapat sa tagapagmana ng Reynolds.

Samantala, dumating si Bella sa kumpanya, nanginginig ang loob habang bumababa ng sasakyan. Suwerte siyang nakisabay sa driver ng pamilya at kay Karen na papunta sa supermarket. Kahit malayo ang ikot, paulit-ulit siyang nagpasalamat.

“Excuse me,” mahina niyang bati nang makita ang isang lalaki malapit sa lift.

“Yes, can I help you, miss?” tanong ni Arya, sinisipat siya mula ulo hanggang paa. Bagong empleyado, hula niya.

“My name is Bella May Reynolds… pero tawagin niyo na lang akong Bella. Ako ang bagong secretary ni Sir Ronel—uh, I mean, Mr. Ronel, ang CEO.”

Inilahad niya ang kamay. Magalang itong tinanggap ni Arya.

“So, ikaw ang bagong secretary niya?”

“Y-yes,” mabilis niyang sagot, halatang kinakabahan.

“Alright, follow me.”

Sumakay sila sa executive lift patungong ika-49 na palapag. Maluwang, maganda, aesthetic, at tahimik ang espasyo. Napansin ni Bella ang acrylic nameplate: Ronel Ray Reynolds, MBA.

Itinuro ni Arya ang isang malinis na mesa. “Ito ang sa’yo.”

Bahagyang ngumiti si Bella. “Salamat po, ma’am.”

“You’re welcome. Umupo ka muna. Darating na si Mr. Ronel.”

“Yes, sir. Thank you so much po. Sana po matulungan ninyo ako baguhan lang ako. Ito ang unang trabaho ko.”

Napataas ang kilay ni Arya. Unang trabaho? Pinigilan niya ang pagkagulat. Paano nakakuha ng secretary ang CEO na walang karanasan? Favouritism ba ito? o dahil kamag anak siguro sya? Ngunit itinago niya ang iniisip.

“Oh… I see. Excuse me, then.”

Tumango si Bella, mabilis pa rin ang tibok ng puso. Nilibot niya ang paligid ang mga mamahaling  mga gamit, ang salaming dingding na nagpapakita ng tanawin ng city.

“Oh God… sobrang kaba ko,” bulong niya, inilapag ang bag at kanyang cellphone sa mesa. “Kailangan kong pumunta sa restroom. Para kumalma.”

Sa sandaling iyon, pumasok si Ronel sa opisina. Napakunot ang noo niya nang makita ang mesa naroon ang gamit, ngunit wala ang may-ari.

“Nasaan siya?” bulong niya.

Nagliwanag ang screen ng telepono ni Bella. Tumama ang tingin ni Ronel sa message. Humigpit ang panga niya.

Sender name: Rain  

Bella, meet the man from the business card yesterday. Immediately.

Sa restroom, humarap si Bella sa salamin, pinapakalma ang sarili.

“Kaya mo ‘to, Bella. Nag-research ka buong gabi tungkol sa trabaho ng secretary. Kakayanin mo. Tibayan mo.”

Biglang bumukas ang pinto. Natigilan siya. Si Ronel ang naroon, malamig ang titig na pumunit sa hangin.

“R-ronel” nauutal ang tinig niya habang dahan-dahan itong pumasok, kalmado ngunit nakakatakot.

Napatingin siya sa tissue sa lababo. Agad niya itong inabot, ngunit huli na. Nauna si Ronel, binuksan ang gripo at naghugas ng kamay.

Kasabay nito, dumulas ang kanang braso niya sa baywang ni Bella.

Nawala ang hininga niya. Bumilis ang tibok ng puso habang nagtagpo ang kanilang mga repleksyon sa salamin. Ang matalim na panga ni Ronel, ilang pulgada lang ang layo.

Nanatiling kalmado si Ronel, para bang natural lamang ang kilos. Ngunit para kay Bella, bawat segundo ay tila walang hanggan. Gusto niyang itulak ito, ngunit nanigas ang katawan niya sa ilalim ng hawak nito.

Naglinis ng lalamunan si Ronel, tumingin sa kanya sa salamin. Isang iglap lang, ngunit sapat upang bumilis ang tibok kanyang pulso.

Napakaliit ng espasyo sa pagitan nila. Ang amoy ni Ronel matapang, nangingibabaw ay humalo sa kanya, banayad at sariwa. Dalawang mundong nagbanggaan sa katahimikan.

“Ronel” sa wakas ay nakapagsalita si Bella, hindi pantay ang hininga habang nagtagpo ang kanilang mga mata sa repleksyon. “Hindi mo ako nakita, ‘di ba?”

Binitiwan siya ni Ronel. Kumuha ng tissue, pinunasan ang kamay nang maingat bago itinapon ni minsan ay hindi siya tiningnan.

“Gano’n ba?” bahagyang tumaas ang kilay niya, malamig ang tono. “Akala ko walang magtatangkang pumasok sa private restroom ko. Karaniwan, wala.”

Nanlaki ang mga mata ni Bella, bumalot ang hiya sa kanyang ugat. Mabilis siyang yumuko.

“Pasensya na, Ronel. Hindi ko alam. Hindi ko sinadya. Sorry po.”

Matalim ang tingin ni Ronel, tinaga ang kanyang paghingi ng tawad nang hindi kailangang sumigaw.

“‘Sir,’” mariin niyang pagtama kay Bella. “Ako ang boss dito, hindi ang brother in law mo. Huwag mo akong tawagin gaya ng sa bahay. Ipinapakita lang na hindi ka pa handang magtrabaho nang propesyonal.”

Hindi malakas ang boses, ngunit mabigat ang bigat ng salita.

“Y-yes, Sir. Sorry po,” bulong ni Bella, nakayuko pa rin, takot na takot na salubungin ang malamig na mga mata nito.

Walang dagdag na salita, lumabas si Ronel sa restroom.

Itinaas ni Bella ang ulo, nakatitig sa sariling reflection. Napahawak siya sa dibdib, sinusubukang pakalmahin ang mabilis na tibok ng puso.

“Oh God… unang araw pa lang, nagkamali na agad ako,” bulong niya.

“Ang tanga mo, Bella,” dagdag niya, marahang pinapalo ang noo.

Hanggang sa umalingawngaw ang tinig ni Ronel mula sa labas.

“BELLA!”

Nagulat siya, agad na lumabas.

“Yes, Sir. Ano po ang gagawin ko?” tanong niya, nakatayo sa harap ng mesa nito, pilit na nagmumukhang propesyonal sa kabila ng hiya.

Malamig, matatag, walang bakas ng pag-aalinlangan ang titig ni Ronel.

“Gawan mo ako ng kape,” maikli at diretso niyang utos.

Mabilis na tumango si Bella. “R-right away, Sir,” sagot niya, agad na lumabas ng opisina. Dahan-dahang nagsara ang pinto sa likod niya.

Sinundan ni Ronel ng tingin ang magaan niyang mga hakbang hanggang sa tuluyang maglaho ang kanyang anino. Bahagya siyang huminga nang malalim, saka ibinaling ang ulo. Tumama ang kanyang mga mata sa cellphone na nakapatong sa mesa, ang telepono ni Bella.