ตอนที่ 2 ลําบากใจ

“เหนื่อยจัง เดี๋ยวไปเข้ากิจกรรมรับน้องก็คงจะเหนื่อยกว่าเดิมอีกแน่เลย”

หลังจากอาจารย์ประจำวิชาเดินออกไปจากห้องเรียน หญิงสาวก็เอ่ยบ่นพึมพำออกมาด้วยความ เหนื่อยหน่าย ก่อนจะค่อย ๆ เก็บหนังสือยัดใส่กระเป๋าให้เรียบร้อย เพื่อเตรียมตัวลงไปเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องต่อ

“อดทนหน่อย วันนี้วันสุดท้ายแล้ว”

“อืม” น้ำฟ้าขานรับเพื่อน ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาถือไว้ แล้วลุกเดินตามเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ออกจากห้องเรียน เพื่อมุ่งหน้าลงไปยังชั้นล่างของตึกอาคาร

“เราไปเข้าห้องน้ำกันไหม ใกล้ถึงเวลาแล้ว เดี๋ยวไม่ทัน”

“ได้สิ”

เมื่อเดินลงมาถึงชั้นล่างของตึก ใบบุญเพื่อนสาวคนสนิทก็เอ่ยชวนขึ้น เธอพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปยังห้องน้ำด้านหลังอาคาร ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาหลายสิบคนซึ่งยืนจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างคึกคัก

“แต่งตัวทำไม เดี๋ยวพอเข้ากิจกรรม รุ่นพี่ก็ให้ล้างหน้าออกอยู่ดีแหละ” เธอเอ่ยแซว มะปราง เพื่อนร่วมชั้นที่ยืนแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก

“ก็ก่อนได้ล้าง ขอจัดเต็มหน่อยสิ”

“เฮ้อ~ เธอนี่มันจริง ๆ เลย แต่ขอใช้ลิปหน่อยนะ สีสวย ฉันอยากทาสีนี้บ้าง”

“แล้วเมื่อกี้หมาตัวไหนบ่นฉัน ว่าจะไปเข้ากิจกรรมรับน้องแล้วยังแต่งหน้า”

“เออน่า~ ขอใช้หน่อยก็แล้วกัน” เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยบอกเพื่อนสาว “ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

พูดจบหญิงสาวก็รีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว และหลังจากเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินกลับออกมาที่หน้าอ่างล้างหน้าอีกครั้ง เพื่อแต่งหน้าตามสไตล์ของตัวเอง

“เป็นไง ฉันทาแล้วสวยไหม” พอแต่งหน้าตัวเองเสร็จ หญิงสาวก็รีบหันไปหาเพื่อน พร้อมถามความคิดเห็นทันที

“สวยมาก สีนี้เหมาะกับเธอสุด ๆ เลยน้ำฟ้า”

“ใช่ไหม ฉันก็อยากได้อยู่หรอก แต่มันแพงนี่สิ” เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ หลังจากเหลือบไปเห็นชื่อแบรนด์ลิปที่ทาอยู่ แค่เห็นชื่อก็พอเดาออกแล้วว่าราคาไม่ต่ำกว่าสี่หลักกลาง ๆ แน่นอน

“ไว้มาใช้กับฉันก็ได้”

“ใช้บ่อย ๆ มันก็เกรงใจนะ”

“ไม่ต้องเกรงใจเลย เพื่อนรัก” มะปรางยิ้มมุมปากก่อนจะพูดต่ออย่างภูมิใจ “ฉันไม่ได้ซื้อเองหรอก ผู้ชายซื้อให้จ้ะ”

“จ้า แม่คนสวย” เธอยิ้มให้มะปราง พอดีกับจังหวะที่ใบบุญเดินออกมาจากห้องน้ำ

“ทำไมแต่งหน้ากัน” ใบบุญถามพลางมองหน้าเพื่อน

“ก็ฉันอยากสวยนี่นา” เธอยิ้มตอบ

“ใบบุญทาด้วยไหม”

“เอาสิ ฉันก็อยากสวยเหมือนกัน”

จากนั้นทั้งสามคนก็ยืนแต่งหน้าต่อกันอยู่พักใหญ่ จนเวลาผ่านไปเกือบสิบนาที พอทุกอย่างเรียบร้อยก็รีบเดินตามกันออกมาจากห้องน้ำ

ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับสายตาของน้ำฟ้าปะทะเข้ากับพี่ชายของตัวเองที่กำลังเดินนำเพื่อนอีกสี่คนของเขาตรงมาทางนี้พอดี เธอเห็นแล้วก็รีบโบกมือทักทาย ไม่ลืมที่หันไปบอกเพื่อนว่าจะขอไปหาพี่ชายก่อน ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาอย่างร่าเริง

“พี่พาย”

พายุที่กำลังเดินนําเพื่อน ๆ ไปยังลานกิจกรรม ก็ชะงักเล็กน้อย หลังจากที่มองเห็นน้องสาวที่กําลังวิ่งหน้าตั้งมาหาตัวเอง

“ทำไมแต่งหน้าเข้มขนาดนี้”

“เข้มเหรอ น้องเติมไปนิดเดียวเองนะ” เธอพูดตามความจริงเพราะตัวเองก็เติมไปนิดเดียวเอง พี่ชายของเธอนี่พูดเวอร์จริง ๆ เลย

“นิดเดียวอะไรล่ะ แก้มแดงอย่างกับก้นลิง”

“พี่พาย~ พูดแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย น้องอุตส่าห์ตั้งใจแต่งเลยนะ”

“มันก็สวยอยู่หรอก แต่เข้มไปหน่อย” พายุถอนหายใจออกมาเบา ๆ พร้อมกับยื่นมือมาวางลงบนศีรษะของน้องสาว

“อย่างน้อยก็สวยละว้า” เธอตอบกลับพี่ชาย ก่อนจะหันไปโบกมือทักทายเพื่อน ๆ ของเขา

“สวัสดีค่ะพี่ ๆ”

“สวัสดีจ้าน้องฟ้า ลิปสีสวยจัง ซื้อมาจากไหนเอ่ย”

“ของเพื่อนน่ะค่ะ เดี๋ยวฟ้าถามเพื่อนให้นะคะว่าซื้อมาจากที่ไหน”

“ขอบคุณล่วงหน้าจากคนสวยเลย”

หลังจากคุยกับเพื่อนพี่ชายเสร็จ หญิงสาวก็หันกลับมาจ้องมองพี่ชายของตัวเองเช่นเดิม

“แล้วนี่ไปจัดการตัวเองเสร็จแล้วใช่ไหม ใกล้ถึงเวลาเข้ากิจกรรมแล้วนะ”

“น้องจัดการหมดแล้วค่ะ”

“อืม งั้นไปหาที่นั่งรอแถว ๆ นี้ก่อน พี่กับเพื่อนขอตัวไปเตรียมตัวก่อนแล้วกัน”

“ค่ะ” เธอยิ้มให้พี่ชาย ก่อนที่สายตาจะเผลอเลื่อนไปสบเข้ากับคนข้างกายของเขา ซึ่งกำลังมองเธออยู่พอดี หญิงสาวจึงขยิบตาให้เขาไปหนึ่งที อีกฝ่ายก็ขยิบตาตอบกลับมาเช่นกัน

แต่พอเห็นว่าพี่ชายหันกลับมามอง เธอก็รีบหันหน้าหนีทันที กลัวว่าจะถูกจับได้

“เป็นอะไรเรา”

“น้องไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไปหาเพื่อนดีกว่า” เธอทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปหาเพื่อนของตัวเองที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อนข้างตึกอาคารเรียน

ติ๊ง! (เสียงข้อความแชต) 

แต่พอกลับมานั่งลงที่โต๊ะได้ไม่นานก็ดันมี ข้อความถูกส่งเข้ามาภายในโทรศัพท์ ซึ่งเธอก็รีบล้วงหยิบขึ้นมากดเปิดดู พอเห็นว่าคนที่ส่งคือคนเดียวกันกับที่ขยิบตาให้ หญิงสาวก็รีบเงยหน้าจ้องมองเขา ซึ่งก็พบว่าเขากําลังจ้องมองเธอเช่นกัน

S : ทําไมเมื่อกี้ไม่ทักทายพี่เลย มันน่าน้อยใจนัก

น้ำฟ้า : ถ้าฟ้าทักทายพี่ มันก็จะดูแปลกน่ะสิคะ

S : ไม่เห็นแปลกเลย พี่เป็นเพื่อนสนิทพี่ชายตัวเล็กนะ

น้ำฟ้า : แล้วทําไมพี่ไม่ทักทายฟ้าล่ะคะ

S : อยากให้ทักทายเหรอ งั้นเดี๋ยวพี่จะลุกไปหาตอนนี้แหละ

พออ่านข้อความของอีกฝ่าย ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นทันที หญิงสาวรีบเงยหน้าขึ้นไปมองเขาอีกครั้ง และก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังลุกขึ้นจากที่นั่ง เห็นเช่นนั้นเธอจึงรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

น้ำฟ้า : ห้ามเด็ดขาด!!

น้ำฟ้า : ห้ามทําอะไรบ้า ๆ นะ

S : จะกลัวอะไร มันไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก

น้ำฟ้า : ไม่เอา

S : งั้นเย็นนี้กลับด้วยกัน พี่จะไปส่งตัวเล็กที่บ้านเอง

น้ำฟ้า : เย็นนี้ฟ้ามีนัดกับเพื่อนแล้วค่ะ

S : นัดไปไหนกัน ไม่เห็นเล่าให้พี่ฟังเลย

น้ำฟ้า : เพื่อนชวนไปดูหนังค่ะ

S : งั้นพี่รอรับตัวเล็กกลับบ้านก็ได้

น้ำฟ้า : ไม่ต้องค่ะ ฟ้ากลับกับเพื่อนดีกว่า

S : โอเค งั้นแค่นี้ก่อน ถึงเวลากิจกรรมแล้ว

พออ่านข้อความของอีกฝ่ายที่ส่งเข้ามา หญิงสาวก็ไม่ได้ตอบกลับ แต่กลับเลือกเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าไว้เช่นเดิม ก่อนจะตั้งสติและเตรียมตัวเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องวันสุดท้าย