ANMELDENPAGKATAPOS ng emosyonal na pag-uusap nila noong umaga, nanatiling tahimik si Solenne sa kanyang kama. Nakatingin lang siya sa pinto kung saan katatapos lang lumabas ni Caelum matapos itong tawagin ni Maria. Her heart was still beating fast, overwhelmed by Caelum’s fierce declaration.“If loving you and protecting your family means making them believe this marriage is real… then I’ll make sure it becomes real.”Ang mga salitang iyon ay patuloy na nagre-replay sa isip niya. Hindi pa rin siya lubos makapaniwala na ang isang Caelum Valtieri, malamig, kinatatakutan sa mundo ng negosyo, at sanay na lahat ng bagay ay may kaukulang kabayaran ay magbibigay ng ganoong klaseng pangako sa kanya.—Makalipas ang kalahating oras, dahan-dahan siyang umupo at ibinaba ang kanyang mga binti. Mas malakas na ang pakiramdam niya ngayon. Dahan-dahan siyang naglakad palabas ng kwarto, sinisiguradong banayad lang ang bawat hakbang.Nang makarating siya sa dulo ng hallway na nakatutok sa malawak na sala at di
NAGISING si Solenne nang makaramdam ng mabagal at pantay na paghinga sa tabi ng kanyang kamay.Dahan-dahan siyang nagmulat ng mata. Ang malamig na liwanag ng maagang umaga ay lumalagos sa manipis na kurtina ng kwarto. Nakasandal pa rin si Caelum sa upuan sa gilid ng kama, bahagyang nakapikit ang mga mata at nakatungo ang ulo.Kahit sa pagtulog, hawak pa rin ng lalaki ang kanyang mga daliri. His large, warm hand completely engulfed hers, like an anchor keeping her safe in the middle of a storm.Ayaw sanang gumalaw ni Solenne para hindi ito magising, pero nang bahagyang lumikha ng tunog ang kanyang phone sa bedside table, mabilis na nag-angat ng tingin si Caelum. Sharp and alert, instantly awake na parang instinct na nito ang maging handa sa anumang oras.“How are you feeling?” agad na tanong ni Caelum, his voice raspy from sleep. Pinakawalan niya ang kamay ng dalaga para hawakan ang noo nito, chiking her temperature. “May masakit ba sa 'yo?”“Wala na,” mahinang sagot ni Solenne, bahagy
NANG matapos ang huling video conference ni Caelum, tahimik niyang isinara ang kanyang laptop. Ang tanging tunog na lang sa loob ng kwarto ay ang mahinang hum ng aircon at ang ambon sa labas na dahan-dahan nang humuhupa. Ibinaba niya ang kanyang earpiece sa mesa at dahan-dahang lumingon sa dulo ng kama. Doong nakasandal si Solenne, bahagyang nakatitig sa kanya. But the moment their eyes met, mabilis na nag-iwas ng tingin ang dalaga at kunwari ay inayos ang gilid ng kanyang duvet, halos mamula ang dalawang pisngi. A faint, barely noticeable smile tugged at the corner of Caelum’s lips. Tumayo siya mula sa kanyang upuan at dahan-dahang lumapit sa gilid ng kama. “You were staring,” panimula ni Caelum. His voice was low, smooth, and laced with a quiet fondness. “Hindi, ah,” mabilis na depensa ni Solenne, hindi pa rin tumitingin sa kanya. “Tinitingnan ko lang kung matatapos ka na. Kasi… nakakailang kaya na may nagmo-monitor ng kumpanya habang nakahiga lang ako rito.” Naupo uli si
NANG magmulat ng mata si Solenne kinaumagahan, maliwanag na ang paligid. Ang sinag ng araw ay dahan-dahang lumalagos sa kurtina ng kwarto, nagbibigay ng maaliwalas na init sa malamig na silid. For the first time in days, her body felt lighter. Wala na ang mahapding pakiramdam sa kanyang tiyan, at kahit papano ay nakapagpahinga nang maayos ang kanyang isip.Umupo siya sa kama at dahan-dahang itinaas ang kumot. Sasadyain sana niyang ibaba ang kanyang mga binti para tumayo nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto.Pumasok si Maria na may dalang malaking breakfast tray. Puno iyon ng mainit na sopas, prutas, toast, at isang baso ng warm milk.“Magandang umaga po, Ma’am Solenne!” nakangiting bati ng kasambahay habang maingat na inilalapag ang tray sa bedside table. “Naku, wag muna kayong bumangon diyan. Bilin po ni Sir Caelum, sa kama ka lang daw muna kakain.”Napakunot ang noo ni Solenne sa pagtataka. “Si Caelum? Nakaalis na ba siya papuntang Valtieri Tower?”Natawa nang mahina si Maria ha
HINDI na nagawang makatulog ni Caelum kahit pa naubos na niya ang mainit na chamomile tea na ibinigay ni Solenne. Nakatitig lang siya sa basong walang laman sa kanyang study desk, habang ang ulan sa labas ay mas lalong lumalakas. The heavy drops pattered against the glass wall of his office, mirroring the restless thoughts inside his head.Tumingin siya sa orasang nakasabit sa dingding. It was almost two in the morning.Bumuntong-hininga siya, marahang isinara ang kanyang laptop, at tumayo. Sandali siyang nagdalawang-isip bago tuluyang lumabas ng study at naglakad patungo sa kabilang dulo ng hallway. Heavy wooden doors lined the corridor, but his footsteps remained completely silent against the polished marble floor.Nang makarating siya sa tapat ng kwarto ni Solenne, marahan niyang inihawak ang kamay sa doorknob. He paused for a heartbeat, hesitating. But the image of her pale face earlier that morning kept flashing in his mind, gnawing at his control.Dahan-dahan niyang pinaliko ang
MADALING-ARAW pa lang, gising na si Caelum. Tahimik ang buong study, tanging liwanag lang ng malaking monitor ang nagbibigay-ilaw sa paligid. Ang mga mata niya ay nakatutok sa series ng encrypted data na tumatakbo sa screen, mga dokumento, transfer logs, at pangalan ng mga empleyado sa ValTech division na tila may koneksyon sa isang matagal nang itinagong lihim. Sa kabilang linya ng headset, maririnig ang bahagyang garalgal na boses ni Damon. “Sir, we confirmed one thing. There’s a ValTech analyst named Marco Sison who’s been copying internal data from your branch servers for months.” “Marco who?” malamig ngunit kalmado ang boses ni Caelum, habang pinipisil ang bridge ng ilong. “Sison, thirty-two. IT specialist under Research Integration. He’s connected to Voltaire Industries’ old payroll. Same network we traced before.” Tahimik siya ng ilang segundo, tinitigan ang screen na para bang kaya niyang pasunugin ang pangalan sa tingin. Sa loob ng katahimikan, ang tanging maririnig ay
Chapter 6 – The Price of Hope --- PASADO alas-otso na nang makarating si Solenne sa East Avenue Medical Center. Halos hindi na niya maramdaman paa na sumasayad sa sahig habang tinatakbo ang hallway ng emergency room. Matinding kaba ang nararamdaman niya na para bang sasabog siya anumang oras. Sa
Chapter 5 – The Contract --- Tahimik ang buong opisina ni Caelum habang nakaupo siya sa leather chair, hawak-hawak ang isang glass ng red wine. Sa harap niya, nakalatag ang folder ng natitirang aplikante. “Solenne Villareal,” bulong niya, paulit-ulit na binabasa ang pangalan. Tumagal ng ilang se
Chapter 4 – The SelectionMainit pa rin ang tanghali nang dumating si Solenne sa loob ng napakalaking receiving hall ng mansion. Ang makinis na sahig na gawa sa marble ay nagre-reflect ng chandelier lights, habang ang malamig na aircon ay tila sinasadya para ipakita na iba ang mundo rito, malayo sa
Chapter 3 – The Application TrapMainit ang hapon nang magkita sina Solenne, Clarisse, at Bianca sa isang maliit na karinderya malapit sa ospital kung saan naka-duty si Clarisse. Kakatapos lang ng shift nito kaya naka-nurse uniform pa siya, habang si Bianca naman ay pawis na pawis galing sa café ku







