FAZER LOGIN"Jusko!" Mahigpit ang naging pagkakahawak ni Gng. Carmen sa rosaryo nang halikan ito at mag-sign of the cross.Tahimik naman na napalunok si Trisha sa kaba. Taimtim siyang nagdasal nang palihim."Hold tight, stay firm..” halos pabulong na wika ng kaniyang ama. "Be brave..”Mas lalong lumakas ang kabog sa dibdib ni Trisha nang bumwelo ang kaniyang ama sa hawak nitong manibela."Hon, what are you planning to do?" nag-aalalang tanong ng ginang sa asawa.Napahawak silang lahat nang i-atras ni Doc Sebastian ang sasakyan. "He really wants to die.." Nagtatagis ang ngipin na saad ng doctor. "Then, go for it. Hindi ko kayo pipigilan.." Lumihis ito ng daan.Sinilip ni Trisha ang side mirror. Gaya ng inaasahan, nakasunod pa rin sa kanila ang walang plakang kotse. Talagang hindi sila tinatantanan. Sumandal siya at mahinang bumulong sa sarili. 'Baby, I'm sorry.. lagi na lang tayong napapasabak sa gulo.. Pinilit kong ilayo ka sa kapahamakan, but I always failed.' Naiiyak siya habang himas-himas
“I-check mo, bilis!” muling utos ni Gng. Carmen sa kaniyang driver. "Yes, madam.” Nagmamadaling lumabas si Orlando. Biglang lumakas ang pintig ng puso ni Trisha. Napatingin sa kaniya ang ina. Bakas sa mga mata nito ang pangamba."Namumutla ka..” anas nito habang nakatuon sa kaniyang mukha at mga labi. Mabilis na napahawak si Trisha sa sariling pisngi.“Are you okay?" mabilis na tanong sa kaniya ng katabing si William. Tumango siya. Ang ina niya ay nag-aalala ring inabot sa kaniya ang bottle ng tubig. Nabawasan ang kaninang bumabagabag sa kaniya–isang kakaibang pakiramdam na hindi niya mawari. Sumulyap siya kay William, ilang sandali itong tumitig sa kaniya. Pagkatapos ay agad siyang nagbaba ng tingin at pinagkasya ang sariling tahimik na tumanaw sa labas matapos na takpan ang bottle. Makalipas ang ilang sandali, habang pinagmamasdan si Mang Orlando mula sa loob ng sasakyan, nakita nila mula sa tinted glass ang paglapit dito ng isang estrangherong nakasuot ng sumbrero at itim na
“Ano pa ang hinihintay mo, anak? Magbihis ka na at aalis na tayo,” untag sa kaniya ng ama sa maaliwalas nitong mukha matapos nitong tingnan ang tumatakbong oras sa suot nitong relo.Nakangiting nilingon niya si William–nasasabik na nagmamadaling pumasok at umakyat ng kwarto."Orlando, sa church tayo..” utos ni Doc Sebastian sa personal driver nito nang muli siyang makababa. Hindi umimik si William at sumunod na lamang sa kanila papasok ng sasakyan.“Ah, babe.. ayos ka lang ba?” maya-maya'y tanong niya nang mapansin ang pananahimik ni William sa kaniyang tabi na tila ba may malalim na iniisip. “Pasensya ka na–”“No worries, ayos lang ako,” mabilis nitong sagot sa mahinahong boses. Tumahimik siya, ngunit maya-maya'y kaagad naman siyang yumapos sa lalaki. “Sorry, ah.. gusto kasi ng baby natin na magsimba,” panlalambing niya rito."Ano ka ba, ayos lang, sa simbahan naman tayo patungo. Para rin naman ito sa atin, hindi ba?”Tumango siya. Mas lalo pa niyang isiniksik ang ulo sa leeg ng
“Thank you nga pala rito sa ring, babe..” matamis ang ngiting usal ni Trisha habang ini-stroke ng daliri ang suot na singsing. Ngumiti si William at sinulyapan ang bagay na kanina pang tinititigan ni Trisha. “Do you like it?" Pagkatapos ay muling nilingon ang daan at patuloy pa rin sa pagmamaneho. Pauwi na sila nang mga oras na iyon. Mula sa mansyon ay dala niya ang kasiyahan at ang hindi maalis-alis na kislap at ngiti sa mga mata. "Super.. iba pa rin talaga kapag mahal mo ang nagbigay,” mahina at makahulugan niyang tugon. Kakaiba ang pakiramdam na iyon para kay Trisha. Iba sa kung paano niya naalalang pagtanggap noon sa ibinigay rin sa kaniya noon ni Bert na silver ring na may kaunti lamang na pag-ibig na ramdam niya nang mga panahong iyon pero mas pinili niya ang magpalamon sa pag-ibig para sa lalaki. Hindi katulad ngayon na hindi niya maipaliwanag ang nag-uumapaw na ligayang nadarama sa puso niya. Mas lalong lumuwang ang ngiti ni William sa narinig nito at sa minsang pagmamas
Naiwan si Trisha sa bench sa harap ng fountain, malapit sa man-made waterfall. Kaaalis lang ni William upang kunin sa loob ang isang bagay na sinasabi nitong ibibigay sa kaniya bago siya umuwi. “Trish…” Napalingon siya sa lalaking lumapit. Umiwas kaagad siya rito ng tingin at akmang tatayo nang pigilan siya ni Bert. “Anong kailangan mo?” matigas niyang tanong ngunit sa kalmadong boses. Ayaw niya sanang bigyan ng pagkakataon na makausap ang lalaki lalo pa't nasa paligid lamang si William. Alam niya na ang mga sasabihin nito, kaya't hangga't maaari kailangan niyang umiwas dito–na magsisimula lamang ng gulo sa pagitan nilang tatlo. Oo nga pala at sa kapatid rin ng kaniyang asawa dahil may ugnayan na ang dalawa na nasaksihan niya kagabi lamang. “Trish.. I mean, Stephanie..” saka lamang nito naalalang tawagin siya sa bago niyang pangalan. “Gusto kong humingi ng kapatawaran, s-sa lahat,” pabulong na pagsusumamo sa kaniya ni Bert sa malamyos nitong tinig. Nagbaba siya ng tingin. A
Alas diyes na nang gabi nang marinig ni Trisha ang mga halinghing mula sa kabilang kwarto na naraanan niya sa hallway sa katabi ng silid ni William. Bumaba siya kanina at kasalukuyan nang pabalik na ng kwarto ng kaniyang asawa nang mapahinto siya. Alam niyang boses iyon nina Bert at ng kakambal na kapatid ni William na si Clarisse. Sa mga naririnig niya ay para bang may ginagawang kababalaghan ang mga ito sa loob. Nilingon niya ang pintuan na bahagyang nakabukas, wari'y hindi naisara nang maayos sa pagmamadali. Napakunot ang noo niya nang ilapit ang tenga sa siwang. Habang tumatagal ay mas lalong lumilinaw ang mga kataga sa kaniyang pandinig na ikinalakas ng kabog ng kaniyang dibdib.“Yan.. ganyan nga, shit..” boses iyon ni Bert na halatang nasasarapan. “Ikaw ang pinakamasarap na babae sa lahat ng natikman ko..”Napatakip si Trisha ng bibig. Tama nga ang hinala niya may ginagawa ang dalawa.“Wala rin namang nag-inform sa akin na nasa godbrother ko pala ang sarap na hinahanap ko..” m
Kakalas na sana si Trisha nang maunahan siya ni William. Naramdaman na lamang niya ang paglapat ng malambot nitong labi sa kaniya at nagsimulang galugarin ang loob ng kaniyang bibig. Marahan siyang napapikit. Naging mas mahigpit ang pagkakahawak sa kaniya ni William habang nagiging mapusok ang bawat
“Would you mind if ako ang maghatid sa iyo?” nangungusap ang mga matang saad ni William. Napangiti siya. “I'm sorry, Mr. Cervantes but I have my own service.” Napayuko ito saka marahang tumitig sa kaniya. “Well, can we talk again tomorrow? Masyado kasing maiksi ang oras para sa pag-uusap natin.”
“Long time no see…” Sa kanila napagawi ng tingin ang mga Smith at Cervantes. She cleared her throat. “Oh, hi.. do I know you?” Natigilan ito. “H-Hindi mo ako naaalala?” Marahan siyang umiling. Nahuli ni Trisha ang pagkunot-noo ni William at ang pasimpleng pagtingin nang masama kay Rex. “We
Kita sa mga mata ni William na pursigido pa rin itong makausap siya. Titig na titig ito sa kaniya na halatang humanga sa pisikal niyang anyo na napakalaki ng ipinagbago. Naalala niya ang dati niyang katauhan bilang isang hamak na Trisha noon na dating inaalipusta lamang dahil sa kahirapan. Ngayon, m







