Chapter 3: The Woman In His Bed

‎Seraphina’s POV

‎Hindi ko alam kung kailan ako tuluyang nakatulog. Ang huling naaalala ko ay ang pag-upo sa gilid ng kama habang hawak ang cellphone ko, pilit na pinipigilan ang sariling umiyak.

‎Akala ko, gagaan ang pakiramdam ko matapos kong sa wakas sabihin kay Alexander na gusto ko nang makipaghiwalay. Akala ko, malaya na ako. ‎Pero ang totoo, masakit pa rin.

‎Hindi naman basta-basta mawawala ang tatlong taong pagsasama namin dahil lamang nagkaroon ako ng lakas ng loob na makipaghiwalay. Hindi rin mabubura sa isang iglap ang labintatlong taon kong pagmamahal sa kaniya.

‎At iyon ang pinakanakakainis sa lahat.

‎Sa kabila ng lahat ng ginawa niya sa akin, gusto ko pa rin siyang pigilan.

‎Gusto kong marinig na ayaw niya akong mawala. Na kahit minsan, ayaw niyang matapos ang kung anuman ang mayroon kami.

‎Pero hindi ganoong klaseng tao si Alexander.

‎Hindi siya ang tipo ng lalaking magmamakaawa sa isang tao na manatili. Lalo na kung ako ang pinag-uusapan.

‎Nanginginig na nagliwanag ang cellphone na nakapatong sa mesang nasa tabi ng kama. Kinuha ko iyon at nakita ang pangalan ni Isabella Reyes sa screen.

‎Isabella Reyes: Buhay ka pa ba?

‎Napatawa ako bago sumagot.

‎Me: Unfortunately.

‎Isabella Reyes: Sinabi mo na sa kaniya?

‎Me: Oo.

‎Isabella Reyes: AT TAPOS???

‎Sandali akong natigilan bago muling nag-type.

‎Me: Tinanong niya ako kung bakit.

‎Ilang segundo ang lumipas bago siya sumagot.

‎Isabella Reyes: Girl, ay nako talaga.

‎Me: Alam ko.

‎Isabella Reyes: Anong sinabi mo?

‎Huminga ako nang malalim.

‎Me: Lahat.

‎Sa pagkakataong iyon, hindi agad siya nakasagot.

‎Ilang sandali pa ay may panibagong mensaheng lumitaw.

‎Isabella Reyes: Proud ako sa'yo, Sera.

‎Napangiti ako nang bahagya. Hindi ko namalayang namumuo na naman ang luha sa mga mata ko.

‎Ipinatong ko ang cellphone sa dibdib ko at pumikit. Marahil, hindi naman talaga ako nag-iisa.

‎

‎Maaga akong nagising kinabukasan.

‎Naligo ako at nagtimpla ng kape. Hindi pa man ako nakakahigop sa tasa ay napansin ko na ang kotse ni Alexander sa labas ng bahay.

‎Biglang nanikip ang sikmura ko.

‎Ilang sandali pa ay pumasok siya sa loob. Suot niya ang itim na amerikana, maayos ang pagkakasuklay ng buhok, at walang mabasang emosyon sa kaniyang mukha. Iniabot niya ang susi ng kotse sa isa sa mga katulong bago tuluyang pumasok sa sala.

‎"Magandang umaga, sir," bati ng katulong. ‎Tumango lamang siya.

‎Nagtama ang mga mata namin. Walang nagsalita sa aming dalawa.

‎"Ang aga mong nagising," saad niya.

‎Humigop ako ng kape. "May pupuntahan ako."

‎"Saan?"

‎Bahagya akong nagtaas ng kilay. "Since when did you ask?"

‎Bahagyang umigting ang kaniyang panga. "Huwag kang magsimula, Seraphina."

‎Inilapag ko ang tasa sa mesa. ‎"Edi huwag kang magtanong."

‎Ilang sandali niya akong tinitigan.

‎Tumayo ako at kinuha ang aking handbag. "Have a good day, Alexander."

‎Palabas na sana ako nang muli siyang magsalita. "About the papers."

‎Napahinto ako. "Anong meron?"

‎"Hindi pa ako pumipirma."

‎Dahan-dahan akong humarap sa kaniya. ‎"Then take your time. Huwag mo lang akong paghintayin nang matagal."

‎Lalong dumilim ang kaniyang mukha.

‎Hindi ko na hinintay ang susunod niyang sasabihin. Tuluyan na akong lumabas ng bahay. Sa ngayon, may kailangan akong puntahan.

‎At higit sa lahat, kailangan ko munang mapalayo sa kaniya.

‎

‎"So, hindi niya pa pinipirmahan?"

‎Tumango ako habang hawak ang tasa ng kape. "Hindi pa."

‎Nakaupo kami ni Isabella sa loob ng kaniyang opisina sa night club. Pumunta ako roon upang humingi ng tulong sa paghahanap ng abogado, ngunit gaya ng inaasahan, nauwi na naman ang usapan namin sa pagsasama namin ni Alexander.

‎"Anong problema niya?"

‎"Probably his ego."

‎"Of course. God forbid Alexander Montenegro gets divorced before he can announce it himself."

‎Napatawa ako. "Huwag ka ngang ganiyan."

‎"Excuse me? Totoo naman."

‎Sumandal siya sa kaniyang upuan bago muling tumingin sa akin. "Pero seryoso, Sera. Are you really sure about this?"

‎Tinitigan ko ang kape sa aking tasa. "Yes."

‎"Even after what happened that night?"

‎Bahagyang humigpit ang pagkakahawak ko sa tasa.

‎"Noong gabing iyon ko rin napagtanto na kailangan ko na talagang umalis."

‎Bahagyang kumunot ang kaniyang noo. "Bakit?"

‎Sandali akong natahimik bago sumagot. "Because I gave him something I had never given to anyone else. And I don't even know if he knows what it meant to me."

‎Lumambot ang kaniyang ekspresyon. ‎"Sera..."

‎"Alam kong parang ang tanga pakinggan. Alam kong kasal kami. But I always imagined my first time would be different."

‎Napayuko ako. "Gusto kong maramdaman na mahal ako. Hindi lang kailangan ako."

‎Inabot ni Isabella ang kamay kong nakapatong sa mesa. "Hindi ka tanga."

‎Ngumiti ako nang pilit. "Tell that to the woman who accidentally slept with her own husband."

‎Napatawa siya, at hindi ko rin napigilang matawa.

‎Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, bahagyang gumaan ang pakiramdam ko. ‎Ngunit hindi nagtagal ang katahimikan. Nanginginig na nagliwanag ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa. Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.

‎Unknown: Kailangan natin mag-usap.

‎Napatitig ako sa screen.

‎Ilang segundo pa ay may panibagong mensahe na naman.

‎Unknown: About last night.

‎Biglang nanlamig ang mga kamay ko. Hindi ko na kailangang itanong kung sino iyon.

‎Alexander.

‎Mabilis kong pinatay ang screen at inilapag ang cellphone. Napansin iyon ni Isabella.

‎"Sino iyon?"

‎"Wala."

‎Tinaasan niya ako ng kilay. "Seraphina."

‎Bumuntong-hininga ako. "Si Alexander."

‎Agad na nawala ang ngiti sa kaniyang mukha. ‎"Anong gusto niya?"

‎Hindi pa ako nakakasagot nang muling tumunog ang cellphone ko.

‎Alexander: Huwag mo akong iwasan.

‎Napapikit ako. ‎Sa dami ng mga bagay na kailangan kong harapin, huwag naman sana ito.

‎Tumayo ako at kinuha ang aking handbag. "Kailangan ko nang umalis."

‎"Saan?"

‎"Bahay."

‎"Sigurado ka?"

‎Tumango ako. "I'll be fine."

‎Pero alam kong nagsisinungaling ako.

‎

---

‎Pagdating ko sa bahay, nadatnan ko si Alexander sa sala. Nakaupo siya sa sopa habang nakatiklop hanggang siko ang manggas ng kaniyang kamiseta. May basong naglalaman ng alak sa mesang nasa harap niya.

‎Napahinto ako sa paglalakad. "Anong ginagawa mo rito?"

‎Tumayo siya. "Kailangan natin mag-usap."

‎Napabuntong-hininga ako. "Pwede bang sa susunod na lang? Pagod ako."

‎"Hindi. Ngayon tayo mag-usap."

‎Ipinatong ko ang handbag sa mesa. "Sige. Ano ba iyon?"

‎Lumapit siya sa akin. "Last night."

‎Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Nanatili akong kalmado sa kabila ng kaba. "Anong meron?"

‎Maingat niyang pinagmasdan ang mukha ko. "Naalala mo ba yung nangyari?"

‎Muntik na akong matawa. Siyempre, naaalala ko. Paano ko makakalimutan?

‎"Bakit mo ako tinatanong ng ganiyan?"

‎"Sagutin mo na lang."

‎Niyakap ko ang sarili sa pamamagitan ng pagtawid ng mga braso sa dibdib. "Oo. Naalala ko."

‎Ilang segundo niya akong tinitigan. Pagkatapos ay itinanong niya ang bagay na kanina ko pa kinatatakutan. "Why were you in that room?"

‎Napatingin ako sa kaniya. Ilang sandali akong hindi nakasagot. Hindi ko alam kung paano sisimulan ang sasabihin ko. Hanggang sa pilit akong ngumiti. "Does it matter?"

‎Tumigas ang kaniyang ekspresyon. "Seraphina."

‎Huminga ako nang malalim. "Gusto mong malaman kung sino yung babae, di ba?"

‎Hindi siya sumagot. Napatawa ako nang mahina. "Well, congratulations. Nahanap mo na."

‎Tinalikuran ko siya at nagsimulang umakyat sa hagdan. Ngunit bago pa ako tuluyang makalayo, narinig ko ang kaniyang boses.

‎"Alam kong ikaw iyon."

‎Nanigas ang buong katawan ko. Dahan-dahan akong lumingon. Direkta siyang nakatingin sa akin. At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang pagsasama namin, hindi ko alam kung ano ang susunod niyang sasabihin.

‎"Ngayon," pagpapatuloy niya sa malamig at mahinahong tinig, "I want you to explain why my wife was looking for another man."

‎Napatitig ako sa kaniya. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o masasaktan. Dahil sa lahat ng taong maaaring magtanong sa akin ng ganoon, siya pa talaga. Ang lalaking naging dahilan kung bakit ako naghanap ng ibang taong maaaring magparamdam sa akin na mahalaga ako. Ang lalaking ilang taon kong hinintay na mahalin ako. At ngayon, siya pa ang may lakas ng loob na magtanong kung bakit ako naghahanap ng iba.

‎Dahan-dahan akong huminga. "Funny, isn't it, Alexander?"

‎Bahagya siyang kumunot ang noo. "What is?"

‎Ngumiti ako, ngunit walang saya sa mga labi ko. "You're asking me why I was looking for another man when you never even bothered to make me feel like I had a husband."

‎At sa pagkakataong iyon, ako naman ang naghihintay sa magiging sagot niya.

‎