19

“ดีที่กูล็อกตัวเอาไว้ได้”

“ก็ดีแล้วไงครับ” อังคารยิ้มออก อย่างน้อยก็รอดตัวไปไม่โดนเตะแน่ ๆ

“ดีกับผีมึงสิ กูกำลังช่วยตัวเองอยู่ตอนเมียกูเปิดประตูพรวดพราดเข้ามา”

“ฮ่า ๆ ๆ” เสียงหัวเราะของลูกน้องคนสนิททำให้กุมภ์หลอนไปถึงดาวอังคาร

“หัวเราะทำส้นตีนอะไรของมึง มึงยังมีคดีติดตัวอยู่ อย่าให้กูเจอ ๆ กูจะตบกะโหลกมึงให้ยุบ” กุมภ์ตวาดลูกน้องเสียงเข้ม

“โทษทีครับ แบบนี้ว่าที่นายหญิงก็รู้แล้วสิครับว่านายหัวหื่น” อังคารกลั้นหัวเราะจนเจ็บกรามไปหมด

“กูสาวไปครางชื่อเขาไปไอ้เวรเอ๊ย!”

“ฮ่า ๆ ๆ”

“มึงอย่าให้กูเจอ กูถีบยอดอกมึงแน่”

“ผมไม่มีเวลาไปดูต้นทางหรอกครับ คุณกุลธิดาตัวหนักจะตาย มืออย่างกับหนวดปลาหมึก ทำท่าจะปล้ำผมอย่างเดียวเลย กว่าผมจะรอดมาได้”

“ทีหลังมึงก็สงเคราะห์ให้เขาสิ”

“ไม่เอาหรอกครับ ผมยังไม่อยากมีเมียเป็นดารา”

“เขาคงเอามึง”

“พูดจนผมเสียกำลังใจเลยนะครับ สาว ๆ อยากได้ผมเป็นผัวเยอะแยะ ผมไม่ได้ใจง่ายเหมือนนายหัวนะครับ ขาอ่อนผมใช่ใครจะได้เห็นง่าย ๆ”

“มึงอย่าเปลี่ยนเรื่อง กูรู้ทัน”

“ช่วยตัวเองอยู่ก็ไม่เห็นแปลกนี่ครับ เขาจะได้รู้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่านายหัวหื่นแค่ไหน จะได้ไม่ตกใจตอนได้เขาเป็นเมียจริง ๆ จัง ๆ”

“ไม่ใช่ไม่อยากให้เขารู้ว่ากูหื่น มึงไม่เข้าใจหรือไงว่าคนเราต้องรักษาภาพพจน์กันบ้าง”

“นี่นายหัวยังมีภาพพจน์ให้รักษาอีกเหรอครับ ผมว่ามันหมดไปตั้งแต่นายหัวให้ผมไปจับเขามาแล้วนะครับ”

“มึงนี่โคตรเข้าใจอะไรยากฉิบหาย ถ้าเขาเปิดประตูเข้ามาแล้วกูวิ่งไปจับเขาเอาไว้ไม่ทันกูก็อดน่ะสิ”

“อ้อ... เจ้านายจะแอบอยู่ด้านหลังประตูตามแผนพอเขาเปิดประตูเข้ามาจะได้ล็อกตัวเอาไว้ใช่ไหมครับ”

“ใช่ ตามแผนไง”

“เจ้านายไม่คิดบ้างเหรอครับว่าเขาเปิดประตูเข้ามาแรง ๆ ประตูจะกระแทกกับดั้งเจ้านายจนหัก”

“กูปวดกบาลกับมึงมากไอ้อังคาร!” กุมภ์กดวางสาย แต่เขาก็ยังได้ยินเสียงหัวเราะหลอน ๆ จากลูกน้องเป็นการส่งท้าย

รุ่งเช้าของวันใหม่ กุลธิดาตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนศีรษะอย่างรุนแรง เธอนอนอยู่คนเดียวในห้องพัก ไร้วี่แววของกุมภ์ พอสำรวจร่างกายก็พบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยังปกติดีทุกอย่าง นั่นทำให้กุลธิดาแอบเซ็งเป็นอันมาก เมื่อคืนเธอเมาหนักมากและจำอะไรไม่ค่อยได้ พอลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาเพื่อออกไปหากุมภ์ เธอก็ต้องผิดหวังเพราะว่าเขาเดินทางออกจากเกาะไปพร้อมกับพี่สาวของเธอเสียแล้ว

“คุณกุมภ์ไปส่งคุณกุลยาบนฝั่งน่ะค่ะ ไปตั้งแต่เช้าแล้ว” กุลธิดามองนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาบ่ายเข้าไปแล้ว เธอคงเมาหนักมาก เลยเผลอหลับยาวแบบนี้

“ขอบคุณคุณนุชมากค่ะ” กุลธิดากล่าวขอบคุณก่อนจะแยกตัวออกมาหาผู้จัดการส่วนตัว

“ทำไมพี่นัดไม่ปลุกธิดาล่ะคะ”

“พี่เห็นว่าธิดากำลังนอนหลับสบาย”

“นายหัวไปแล้ว”

“เขาไปกับพี่สาวของธิดา” ปนัดดาพูดขึ้น ทำให้กุลธิดาถอนใจพรืดใหญ่

“ทำไมพี่กุลต้องได้รับความรักจากทุกคนกันหมด ในขณะที่ธิดาโดนแม่ทิ้งยายทิ้งตั้งแต่เด็ก” กุลธิดาเก็บข้าวของด้วยอาการกระฟัดกระเฟียดเพราะรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยที่ไม่ได้เจอกุมภ์กับพี่สาวของเธอ เห็นทีเธอต้องตามไปที่บ้านของกุลยา เพื่อสืบเรื่องทุกอย่างว่ามันเกิดอะไรขึ้น ถ้ากุมภ์จับพี่สาวของเธอมาอย่างที่เอ่ยอ้างจริง ๆ แสดงว่าพี่สาวของเธอชุบมือเปิบน่ะสิ เพราะว่าคนที่ต้องถูกจับตัวมาควรจะเป็นเธอมากกว่า แต่เผอิญว่ากุมภ์จับมาผิดตัว

นายหัวหนุ่มแน่นและหล่อเหลาอยู่แต่บนเกาะแบบกุมภ์ เห็นผู้หญิง      สาว ๆ สวย ๆ ก็คงหวั่นไหวเป็นธรรมดา เธอเองก็ไม่ได้สวยน้อยกว่ากุลยา จะเรียกว่าสวยกว่าเสียด้วยซ้ำ หากกุมภ์ได้ใกล้ชิดกับเธอเหมือนพี่สาว เขาก็ต้องหวั่นไหวและหันมาชอบเธอมากกว่าพี่สาวเป็นแน่

ทางด้านของกุมภ์เขามาส่งกุลยาที่บ้านของเธอ แต่หญิงสาวไม่ยอมให้เขาเข้าไปในบ้าน แต่ให้จอดแค่ปากซอยทางเข้าบ้านเท่านั้น

“ทำไมต้องทำท่าทำทางเหมือนกับว่ากลัวใครจะเห็นแบบนั้นด้วย” กุมภ์เอ่ยถามหญิงสาวที่เอาแต่มองไปรอบตัวอย่างระแวดระวังด้วยกลัวว่าใครจะเห็นเข้า การที่เธอมากับเขามันทำให้เธอรู้สึกแย่ขนาดนี้เชียวหรือ

“ฉันไม่อยากให้ใครเห็น”

“กลัวคู่หมั้นของคุณจะเห็นหรือไง”

“คุณส่งฉันแค่นี้ก็พอ” เธอย้ำคำเดิม

“เดี๋ยวก่อน” กุมภ์รั้งแขนของกุลยาเอาไว้

“มีอะไรอีก” เธอดึงมือหนีด้วยท่าทีไม่อยากคุยด้วย ทำให้กุมภ์รู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย

“รังเกียจอะไรผมนักหนา”

“คุณมีอะไรอีกล่ะคะ อย่าหาเรื่องทะเลาะกับฉันดีกว่า”

“ผมจะได้เจอคุณอีกไหม” กุมภ์เอ่ยถามอย่างเว้าวอน กุลยาอึ้งไป ก่อนจะตอบเสียงสั่น

“เรามีอะไรที่ต้องเจอกันอีกเหรอคะ คุณจับฉันไปข่มเหงเหมือนผู้หญิงไร้ค่าข้างถนนคนหนึ่ง” กุลยาพูดอย่างเสียใจ

“ผมบอกแล้วไงว่าจะรับผิดชอบคุณทุกอย่าง” ระยะเวลาที่ได้อยู่กับเธอไม่กี่วันกลับทำให้เขารู้สึกพิเศษกับเธอเหลือเกิน

“ฉันไม่ต้องการ ขอแค่คุณอย่ายุ่งกับน้องสาวของฉันก็เป็นพอ”

“ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ยุ่งกับผู้หญิงแบบนั้นหรอก”

“ก็ดี ขอให้คุณเป็นลูกผู้ชายพอ รักษาคำมั่นสัญญาที่ให้เอาไว้กับฉัน”

“แต่ถ้าเขามายุ่งกับผม ผมจะทำยังไงดี”

“นี่คุณ คุณมันคนเจ้าเล่ห์ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก”

กุลยาเปิดประตูหนีลงมาจากรถ กุมภ์ทำท่าจะวิ่งตามลงไป คิดว่าไม่น่าปากหมาไปยั่วเธอเลย แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่ากุลยาวิ่งไปชนกับร่างของผู้ชายคนหนึ่งเข้า แล้วเธอก็โผเข้ากอดอีกฝ่ายแน่นเหมือนรู้จักกันมาก่อน ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะพากุลยาเดินเข้าไปในซอย

“บ้าเอ๊ย!” กุมภ์ทุบพวงมาลัยไปมาหลายครั้ง รู้สึกหงุดหงิดใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อยากจะลงไปตะบันหน้าไอ้คนที่กอดรัดเมียเขาเสียแน่นขนาดนั้นให้หายหงุดหงิดใจ แต่ก็ได้แค่คิด

นายหัวหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่านั่นคือคู่หมั้นของกุลยาเพราะเขาให้คนมาตามสืบข้อมูลของเธอบ้างแล้ว แถมเขายังมาลงพื้นที่ด้วยตัวเอง ก่อนจะมาส่งเธอที่บ้าน เมื่อหลายวันก่อน

ทางด้านกุลยา เธอวิ่งมาชนเข้ากับพจน์ ก่อนจะร้องไห้ออกมาแล้วโผเข้ากอดเขา พอได้สติก็รีบปาดน้ำตาทิ้ง พจน์นั้นตกใจที่เห็นเธอร้องไห้ รีบประคองเธอเดินเข้าซอยกลับไปที่บ้านโดยเร็ว

“กุลเป็นอะไรหรือเปล่า ร้องไห้ทำไม”

“เปล่าจ้ะ”

“พี่เพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัด ซื้อของมาฝากกุลเยอะแยะเลย แต่คุณยายบอกว่ากุลไปบ้านพ่อ เพิ่งกลับมาเหรอ ร้องไห้ทะเลาะกับใคร พ่อหรือว่าธิดา” พจน์นั้นรู้จักครอบครัวของกุลยาเป็นอย่างดีเพราะเติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก กุลยาไปเยี่ยมบิดาเพราะอยากไปดูแลน้องสาวด้วย เธอรักน้องสาวมากอยู่แล้ว ยิ่งมารดามาฝากฝังเอาไว้ก่อนตายก็ยิ่งอยากดูแลให้ดีที่สุด

“พี่พจน์ไปทำงานเป็นยังไงบ้างคะ” กุลยาเอ่ยถาม พยายามฝืนยิ้มให้อีกฝ่าย รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับคนดี ๆ แบบพจน์เลยในตอนนี้

“ก็ดีครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งกุลที่บ้านนะ” พจน์ช่วยประคองคู่หมั้นสาวเดินเข้าบ้าน เขาสังเกตว่าเธอมีอาการอิดโรยพอสมควร เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ก็แปลกไป แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไร เพราะรู้สึกว่าเธอเหมือนมีเรื่องไม่ค่อยสบายใจ

กุลยานั้นเป็นคนขี้เกรงใจ ถ้าไม่ถึงที่สุดเธอจะไม่เล่าอะไรให้เขาฟัง เขาก็ไม่อยากเซ้าซี้ให้เธอลำบากใจ เอาไว้ให้เธออารมณ์ดี ๆ เขาอาจจะเอ่ยถามเผื่อจะได้ช่วยเหลืออะไรเธอได้บ้าง