20

“อ้าว... กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ ไม่เห็นโทร. มาบอกยายเลยว่าจะกลับวันนี้ ยายโทร. ไปถามบ้านโน้น เห็นเขาบอกว่าเรายังไม่กลับตอนนี้” คุณยายพิตรเอ่ยถามหลานสาว

“คุณยายโทร. ไปที่บ้านของคุณพ่อเหรอคะ”

“ใช่จ้ะ ผู้หญิงที่ชื่อพิมพ์ผกาอะไรก็ไม่รู้รับสาย บอกว่าเราคงยังไม่กลับตอนนี้หรอก ยายก็เลยไม่ได้ทำกับข้าวเผื่อ เดี๋ยวให้แม่สายบัวไปทำอาหารเพิ่ม พ่อพจน์ก็รับประทานอาหารเย็นเสียด้วยกันสิ”

“ครับคุณยาย” พจน์รับคำ

“เราไปอาบน้ำอาบท่าก่อนสิ กลับมาเหนื่อย ๆ จะได้สดชื่น” คุณยายบอกหลานสาวคนสวย ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยเพราะเห็นว่าหลานสาวมีใบหน้าอิดโรยและดูแปลกไปพอสมควร

“ค่ะคุณยาย”

“ไม่สบายหรือเปล่าเรา หน้าตาดูซีด ๆ” คุณยายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“ไม่เป็นอะไรค่ะคุณยาย อากาศร้อนแถมรถติดด้วยน่ะค่ะ กว่าจะมาถึงที่บ้านก็เลยปวดหัวนิดหน่อย”

“งั้นนั่งพักให้ตัวเย็นก่อน เอาผ้าเย็น ๆ เช็ดหน้าเช็ดตาแล้วค่อยอาบน้ำ รีบอาบน้ำเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้”

“ค่ะคุณยาย”

“พ่อพจน์ตามสบายนะ”

“ครับคุณยาย”

“อ้อ... พี่เขาซื้อข้าวของมาฝากเราเยอะแยะเลย มาฝากยายด้วย จริง ๆ ไม่น่าลำบากเลย ไปประชุมทีไรก็ซื้อของมาฝากทุกที ยายน่ะเกรงใจ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง”

พจน์นั้นรับราชการเป็นปลัดอำเภอจึงต้องเดินทางไปประชุมหรือลงพื้นที่บ่อย ๆ เขาจึงมักมีของฝากติดไม้ติดมือมาฝากสองยายหลานอยู่เป็นประจำ

ส่วนบิดามารดาของพจน์นั้นรับราชการทั้งสองคนแต่ตอนนี้ปลดเกษียณหมดแล้ว ครอบครัวก็มีฐานะดีเพราะมีทรัพย์สมบัติเก่าแก่ของต้นตระกูลและที่ดินอีกเป็นจำนวนมาก อีกทั้งบ้านเช่าและที่ดินให้เช่าอีกหลายที่ทั้งในจังหวัดและต่างจังหวัด ทำให้เขาเป็นปลัดเนื้อหอมของอำเภอนี้

ในขณะที่กุลคิดว่าตัวเองเป็นแค่แม่ค้าขายขนมจน ๆ ยายของเธอมีที่ดินบ้านสวนอยู่แค่นิดหน่อย ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไร บิดานั้นเมื่อหย่าร้างกับมารดาก็ไม่เคยส่งเสียเลี้ยงดู มารดาก็ใจแข็งไม่เคยเรียกร้องหรือแบมือขอเงินบิดา ปัญหาครอบครัวของเธอนั้น เธอรับรู้ตั้งแต่เด็ก แต่ก็ไม่เคยทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาสร้างความเดือดเนื้อร้อนใจให้มารดาและผู้เป็นยายเลยสักครั้ง

พลนั่งจิบไวน์อยู่ริมสระว่ายน้ำของตัวบ้าน มองร่างขาวผ่องของพิมพ์ผกากำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำอย่างบันเทิงใจ

“คุณพลไม่มาเล่นน้ำกับผกาเหรอคะ” เธอเอ่ยถามขณะว่ายมาที่ขอบสระ พลางยิ้มหวานให้เขา

“ไม่ละ เธอเล่นเถอะ”

“คุณพลคะ”

“อะไร”

“ผกาถามอะไรหน่อยสิคะ” พิมพ์ผกาอดที่จะเอ่ยถามเรื่องที่พลให้เธอโกหกเสียไม่ได้

“ถามอะไร”

“ทำไมคุณพลต้องให้ผกาโกหกคุณยายพิตรด้วยคะว่าคุณกุลอยู่ที่นี่ และจะยังไม่กลับ” เขาบอกให้เธอโกหกตอนที่คุณยายพิตรโทรศัพท์มาถามไถ่ถึงหลานสาว เธอก็ทำตาม แต่ก็อดที่จะสงสัยเสียไม่ได้ อยากรู้ว่าทำไมเขาถึงต้องทำแบบนั้น และถ้ากุลยาหายไปจริงๆ ทำไมพลถึงไม่เป็นห่วงเป็นใยลูกสาวของตัวเองเลย

“ไม่ต้องถามมาก อะไรที่ฉันไม่อยากให้เธอรู้ เธอก็ไม่ควรอยากรู้” น้ำเสียงเข้มของพลทำให้ผกาไม่กล้าถามอีก หญิงสาวคิดว่าเธอไม่ควรหาเรื่องใส่ตัว

“ว่าไงปนัดดา” พลหันไปคุยกับผู้จัดการส่วนตัวของกุลธิดา ซึ่งเดินมาที่สระน้ำ พิมพ์ผกาเลยแกล้งว่ายน้ำเข้าไปใกล้ๆ เพราะอยากรู้ว่าคนทั้งสองคุยอะไรกัน เธอเองก็อยากเป็นดาราเหมือนกัน เลยพยายามเอาอกเอาใจพลสารพัด เขาจะได้เอ็นดูฝากฝังเธอกับปนัดดา

“ดาราล๊อตใหม่ของคุณพล มีใครบ้างเหรอคะ”

“เด็กของฉันนั่นแหละ รวมถึง...” เขาทอดสายตามองเด็กสาวที่ว่ายน้ำไปมาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล พิมพ์ผกาเองก็เหมือนรู้ รีบยิ้มหวานประจบประแจงทันที

“ค่ะ เดี๋ยวนัดจะจัดการให้”

“อีกสักพักนะ ช่วงนี้ตำรวจวุ่นวาย ฉันไม่อยากมีปัญหา” พลลดเสียงลงให้พอได้ยินกันเพียงสองคน

“ก็ดีนะคะ ส่งของทีเดียวล๊อตใหญ่ไปเลย” ปนัดดาก้มศีรษะให้พลก่อนจะเดินจากไปด้วยฝีเท้าเงียบกริบ

“คุณพลขา...” คนที่รอท่าอยู่ก่อนแล้วรีบผวาร่างมาซบไหล่กว้างในทันทีที่หยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดไปตามเนื้อตัวและศีรษะ

“ว่าไง...”

“คุณพลจะฝากให้ผกาได้เป็นดาราจริงๆ ใช่ไหมคะ”

“ใช่สิ ฉันไม่เคยโกหกใครอยู่แล้ว”

“ผกากราบขอบคุณคุณพลมากนะคะ” พิมพ์ผกากราบไปที่อกกว้างของอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน พลใช้มือลูบศีรษะของหล่อนเบาๆ ด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“นี่ถ้าผกาไม่ได้รู้จักคุณพลคงไม่รู้ว่าคุณนัดเป็นคนของคุณพลนะคะนี่”

เพราะปนัดดาเพิ่งเข้ามาเป็นผู้จัดการดารา และทำให้กุลธิดาดังได้ในเวลาอันสั้น นั่นจึงทำให้ทั้งผู้จัดการทั้งดาราดังไปพร้อมๆ กัน

“เขามีบุญคุณช่วยเหลือชีวิตฉันเอาไว้ ฉันก็เลยให้เขามาทำงานกับฉัน”

“เหรอคะ” พิมพ์ผกาพูดแค่นั้นก่อนจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จินตนาการถึงความร่ำรวยและการมีชื่อเสียงในวงการบันเทิง ในขณะที่พลนึกย้อนไปถึงตอนที่ปนัดดาเข้ามาช่วยเหลือตนเอาไว้

ตอนนั้นเขากำลังขับรถออกไปนอกเมือง จู่ๆ ก็มีมอเตอร์ไซค์ขับมาปาดหน้า ทำให้ต้องลงไปดู พอลงไปแล้วก็ต้องตกใจเพราะว่ามันเป็นพวกแก๊งมิจฉาชีพที่จะรูดทรัพย์ของเขา มันจี้ปืนมาที่ศีรษะในขณะที่เขายังไม่ทันตั้งตัว บังคับให้เขาเอาของมีค่าทั้งหมดออกมา แล้วปนัดดาที่ขับรถขายผลไม้ก็ผ่านมาทางนั้นพอดี

เขาไม่คิดเลยว่าแม้ค้าขายผลไม้ธรรมดาจะสู้กับคนร้ายจนพวกมันหนีกระเจิงได้ขนาดนี้

“เป็นยังไงบ้างคะ” ปนัดดาเอ่ยถาม

“ไม่เป็นอะไรแล้ว เธอเป็นผู้หญิง แต่เตะต่อยไม่แพ้ผู้ชายเลยนะ”

“ฉันเคยเรียนมวยไทยมาน่ะค่ะ ตอนนี้ตกงานเลยมาขายผลไม้ แต่ขายไม่ดี เดือนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะมีเงินจ่ายค่าเช่าบ้านไหม” พลมองหน่วยก้านของปนัดดาแล้วคิดอะไรขึ้นมาได้

“ไปทำงานกับฉันไหม”

“ทำงานอะไรคะ”

“ฉันกำลังหาผู้จัดการดาราอยู่พอดี เธอสนใจไหมล่ะ ฉันอยากได้คนที่ไว้ใจได้”

“ฉันเหรอคะ” ปนัดดาชี้มาที่ตัวเอง

“ใช่ ดูหน้าตาท่าทางของเธอไม่น่าจะเป็นแค่แม่ค้าธรรมดาๆ นะ น่าจะมีการศึกษา เธอเรียนจบอะไรมาล่ะ”

“เรียนจบนิเทศศาสตร์น่ะค่ะ แต่ฉันกำลังตกงาน ก็เลยมาขายผลไม้อย่างที่บอกไปตอนแรกน่ะค่ะ ตอนนี้ขอให้มีเงินมีงาน งานอะไรฉันก็ทำทั้งนั้นแหละค่ะ”

“ฉันว่าเธอทำได้แน่ๆ ได้เงินดีด้วยนะ ฉันกำลังจะดันลูกสาวคนเล็กเข้าสู่วงการบันเทิง ก็ไม่มีอะไรมาก เธอแค่เป็นผู้จัดการส่วนตัวให้เขา ก็เท่านั้นเอง”

“งานอะไรก็ได้ค่ะ ขอให้ได้เงิน ฉันทำหมดแหละค่ะ” ปนัดดารับคำด้วยสีหน้ากระตือรือร้น ทำให้พลพยักหน้าพึงพอใจไม่น้อย

พลใช้เส้นสายที่พอมีวิ่งเต้นจนดันให้บุตรสาวคนเล็กได้เข้าวงการบันเทิง พร้อมด้วยผู้จัดการหน้าใหม่ชื่อปนัดดา ละครเรื่องแรกก็ทำให้กุลธิดาเป็นที่รู้จักพร้อมกับชื่อเสียงเงินทองและการทำเงินให้เขาอีกมากมายจากลูกสาวคนนี้

ลูกสาวที่เขาเคยรักสุดหัวใจ แย่งเมียเก่ามาเลี้ยงจนอยู่มาวันหนึ่งมันประสบอุบัติเหตุ เขาจึงรู้ว่าเด็กนั่นไม่ใช่ลูกของเขา แต่มันเป็นลูกชู้!!!

พจน์อยู่รับประทานอาหารเย็นกับสองยายหลานก่อนจะขอตัวกลับ คุณยายพิตรเลยฝากขนมกลับไปให้บิดามารดาของพจน์ด้วย

“ขนมของคุณยายน่ากินมากเลยครับ ขอบคุณมากครับ” พจน์ยกมือไหว้คุณยายด้วยรอยยิ้ม

“เดินทางกลับดี ๆ นะพ่อพจน์”

“ครับ”

“เดี๋ยวกุลเดินไปส่งนะคะ” กุลยาเดินไปส่งคู่หมั้นหนุ่มที่หน้าบ้าน

“พี่ไปก่อนนะกุล รีบเข้านอนได้แล้ว” เขาวางหลังมือที่หน้าผากของเธอแล้วยิ้มละมุนให้