32

“โคตรเหม็นความรัก” กุมภ์พูดลอย ๆ

“ก็ถ้าไม่มีหมาตัวไหนทำให้เข้าใจผิดกันป่านนี้มีลูกมีเต้าไปแล้ว” ชัยชนะยังเคืองเพื่อนรักอยู่ไม่ห่าง

“เอ่อ... เราข้ามเรื่องนี้กันไปก่อนก็ดีนะ” กุมภ์รีบออกตัวทันควัน เพราะได้รับสายตาพิฆาตปนอำมหิตจากญาติผู้น้อง คุยกันเรื่องนี้ทีไร นุชรีอารมณ์ขึ้นกระโดดขึ้นมาบนตัวเขาแล้วก็กระแทกหมัดใส่หน้าท้องจนคางเหลืองเสียทุกคราไป

“ใจร่ม ๆ เอาไว้ก่อนครับ” ชัยชนะกระซิบบอกคนรัก ทำให้นุชรีอารมณ์เย็นลง

“คุณกุมภ์น่ะแผนสูงเนอะ โคตรเก่งจริง ๆ เรื่องเจ้าเล่ห์อะไรแบบนี้”

“คุณกุมภ์บอกว่าเราข้ามเรื่องนี้ไปก่อนไง”

“ที่คุณนุชกำลังพูดถึงน่ะ ไม่ใช่เรื่องคุณนุชกับพี่นะ แต่เรื่องของคุณกุล คุณกุมภ์วางแผนมาตีสนิทกับคุณยายเพื่อจะเข้าหาคุณกุลอย่างนั้นเหรอคะ โคตรเจ้าเล่ห์คิดอะไรได้ซับซ้อนมาก ๆ เลย”

นุชรียกนิ้วให้พี่ชายขณะเดินตามแฟนหนุ่มไปนั่งที่เก้าอี้หวายมุมห้อง บ้านของคุณยายพิตรค่อนข้างเก่าแก่ เครื่องเรือนต่าง ๆ ทำจากไม้แต่สะอาดสะอ้านแข็งแรงทนทานและโล่งโปร่งสบาย น่าอยู่เป็นอย่างมาก

“อ้อ... คุณกุมภ์เข้าไปช่วยคุณยายเอาไว้ตอนเป็นลมน่ะ เผอิญเราเจอกันหลายครั้งเลยได้ช่วยเหลือกัน”

“โหย... คุณกุมภ์โคตรวางแผนซับซ้อน ลงทุนสะกดรอยตามคุณยายเชียวเหรอคะ พอคุณยายต้องการความช่วยเหลือ คุณกุมภ์ก็รีบเข้าช่วยเหลือเพื่อสร้างผลงานแบบนั้นใช่ไหมคะ” นุชรียกนิ้วโป้งให้พี่ชาย ชื่นชมในความฉลาดของอีกฝ่าย

“เอิ่ม... คุณนุชครับ คุณกุมภ์รู้สึกเหมือนโดนด่าว่าเป็นพวกชั่วช้าสามานย์ยังไงก็ไม่รู้”

“คุณนุชเปล่าด่าอะไรคุณกุมภ์เสียหน่อย คิดมากจังค่ะ แต่ไอ้อาการแบบนี้ เขาเรียกว่าอะไรนะคะพี่นะ”

“เรียกอะไรครับ” ชัยชนะทำหน้างง

“อ้อ... อาการของคุณกุมภ์เรียกกินปูนร้อนท้องค่ะ”

“ครับ”

“เมียว่าไงก็ว่าตามเลยไอ้นะ” กุมภ์แดกดันเพื่อน

“เมียที่ไหน คุณกุมภ์พูดจาหยาบคาย” นุชรีหน้าแดงต่อว่าพี่ชายที่พูดอะไรแบบนี้ออกมา

“มึงได้น้องกูกี่ครั้งแล้วไอ้นะ ถ้ามึงโกหกกูขอให้มึงทำลูกไม่ได้ตลอดชีวิต”

“แค่ตั้งแต่สมัยเรียนเองคุณกุมภ์ เป็นแฟนกันแล้วมันผิดอะไร” นุชรีตอบเสียเองก่อนจะหน้าแดงหันไปตีแขนชัยชนะระรัว ชัยชนะก็แกล้งร้องว่าเจ็บ รวบมือคนรักเอาไว้มองตากันหวานซึ้ง

“โอ๊ย! เกลียดความรักความน้ำเน่าของคนแถวนี้ฉิบ!”

“คุณกุมภ์จะอิจฉาคนอื่นทำไม ตัวเองก็กำลังจะสมหวังไม่ใช่เหรอ อุตส่าห์วางแผนเข้ามาในบ้านของคุณยายพิตรขนาดนี้แล้ว ยังไงก็ต้องได้แอ้มหลานสาวของท่านแน่นอน”

“พูดตรง ๆ เลยนะคุณนุช”

“จ้ะ คุณกุมภ์ก็พูดมาสิ” นุชรียิ้มแฉ่งให้พี่ชาย

“คือตอนนั้นคุณกุมภ์เดินถามชาวบ้านเพื่อหาซื้อที่ดิน เพราะว่าแถวนี้อากาศดี แล้วคุณกุมภ์โคตรหิวข้าว เพราะยังไม่ได้กินอะไร ก็เลยเดินเข้าไปเหมาขนมของคุณยายจนหมด พอกำลังจะกินอย่างเอร็ดอร่อยคุณยายก็เป็นลม คุณกุมภ์ก็เลยเข้าไปช่วยแค่นั้นเอง คุณยายก็เลยซาบซึ้งในบุญคุณของคุณกุมภ์” ประโยคบอกเล่าของพี่ชายทำเอานุชรีแทบตกเก้าอี้!!!

ที่พูดออกไปทั้งหมดว่าพี่ชายของเธอโคตรมีแผนการซับซ้อน เธอขอถอนคำพูดก็แล้วกัน!!!

“ยายไม่รู้ว่าพ่อกุมภ์ชอบกินอะไร แต่คิดว่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาลควรกินของดีมีประโยชน์จะได้แข็งแรงไว ๆ” คุณยายพิตรนั้นกระตือรือร้นในการทำอาหารให้กุมภ์เป็นอันมาก

“ดูคุณยายจะชอบเขามากเลยนะคะ ถึงขนาดให้เขานอนพักรักษาตัวอยู่กับเรา” กุลยาไม่รู้ว่ากุมภ์ไปทำอีท่าไหน คุณยายของเธอถึงได้นิยมชมชอบเขาขนาดนี้

“เขามีบุญคุณกับยาย ไม่ใช่แค่ช่วยเหมาขนมนะ เคยช่วยชีวิตยายเอาไว้ด้วย คนเราน่ะบุญคุณต้องทดแทน ถ้าไม่มีเขาวันนั้นยายคงไม่ได้มายืนคุยกับกุลอยู่แบบนี้หรอกลูก”

“ค่ะคุณยาย” กุลยารับคำ จริง ๆ แล้วเธอก็นึกขอบคุณอยู่เหมือนกันที่เขาเคยช่วยยายของเธอเอาไว้ ที่บ้านของเธอนั้นนอกจากทำขนมส่งขายแล้ว บางทียายของเธอยังทำกับข้าวง่าย ๆ ไปขายที่ตลาดในชุมชนของหมู่บ้านด้วย บางครั้งก็ทำขนมโบราณหายากไปขาย ไปนั่งขายก็ได้พูดคุยกับเพื่อนฝูงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับท่าน เลยทำให้ร่างกายท่านไม่ไหวจนเป็นลม

ด้วยว่าคุณยายนั้นเป็นคนขยันทำงานตั้งแต่เด็ก ๆ ให้อยู่บ้านอย่างเดียวไม่ทำอะไรกิน ๆ นอน ๆ ท่านคงอึดอัดขัดใจตามประสาคนแก่ทั่วไป และก็คงอยู่แบบนั้นไม่ได้ด้วย เผลอ ๆ จะเป็นโรคซึมเศร้าเสียด้วย ท่านจึงมีความสุขกับการออกไปทำสวนและขายของที่ตลาดมากกว่า แม้ว่าเธอนั้นจะทำขนมส่งขายให้ร้านประจำพอมีรายได้เลี้ยงท่านได้อย่างไม่ลำบาก แต่ท่านก็ยังอยากทำโน่นทำนี่อีกหลายอย่าง เพิ่งมาระยะหลังนี่แหละที่มีหนี้สินก้อนใหญ่ ท่านจึงอยากช่วยเธอทำโน่นทำนี่ให้มีรายได้มาใช้จ่ายในครอบครัว จะโทษท่านคนเดียวก็ไม่ได้ เพราะมีคนรู้จักมักจี่มาขอให้ค้ำประกันให้ ท่านก็ใจอ่อนยอมเซ็นค้ำให้ แล้วคนคนนั้นก็เงียบหายไป ตอนมาขอร้องก็ทำตัวน่าสงสาร พอได้เงินก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทิ้งหนี้สินเอาไว้ให้คนค้ำประกันแบกรับแต่เพียงลำพัง

“เสร็จแล้วก็รีบยกออกไปเถอะ ป่านนี้พ่อกุมภ์คงหิวแล้วละจ้ะ” อีกอย่างที่เธอคิดว่าคุณยายของเธอซาบซึ้งในบุญคุณของกุมภ์เพราะเขาช่วยซื้อที่ดินที่ท่านแบ่งขายนี่แหละ เธอไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากพจน์ เพราะบิดามารดาของพจน์จ้องที่จะดูถูกเธอกับยายอยู่แล้ว อีกทั้งเธอก็เกรงใจเขาเกินกว่าจะหยิบยืมเงินหลักล้านมาปลดหนี้ ข่าวลือที่เธอกับยายเป็นหนี้สินรู้กันไปทั่วด้วยว่าชุมชนแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร มีเรื่องอะไรกันคนก็รู้กันไปหมด เหมือนอย่างกับที่กุมภ์มาอยู่บ้านของเธอนี่แหละ ตอนนี้ใคร ๆ ก็คงรู้ พจน์และครอบครัวเองก็คงรู้ด้วยเหมือนกัน

“วันนี้มีต้มจับฉ่ายจ้ะพ่อกุมภ์ ยายใส่ผักหลายอย่างต้มกับหมูสามชั้น ผักน่ะต้มจนเปื่อยรับรองว่ากินง่ายคล่องคอ มีไข่พะโล้กับเต้าหู้ด้วย ยายเคี่ยวจนเต้าหู้เปื่อยยุ่ย รับรองว่าสูตรของยายกินแล้วต้องติดใจ นี่ยายต้มข้าวต้มให้พ่อกุมภ์ด้วยนะ จะได้กินง่ายไม่ต้องเคี้ยวมาก” คุณยายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขณะพูดถึงเมนูอาหาร

“ไข่เค็มอันนี้แม่กุลเขาทำเอง เป็นไข่เค็มสูตรสมุนไพร มีร้านค้ามาจองคิวซื้อทุกล็อต อร่อยมาก ๆ เชียวลองชิมดูสิ เป็นไข่เป็ดที่เราเลี้ยงกันเอง ไม่ใช้อาหารสำเร็จรูป รับรองว่าไม่เค็มจนเกินไป รสชาติเค็มมันกำลังดี บางทีแม่กุลเขาก็นำไปทำขนมด้วย”

“อาหารน่ากินทั้งนั้นเลยครับ” กุมภ์เอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม มองเมียตัวเองตาไม่กะพริบ

“นี่ปลาช่อนนึ่งซีอิ๊ว ปลาช่อนนามีคนเอามาให้ ฝีมือแม่กุลเขา อร่อยอย่าบอกใครเชียว” ยังมีพวกผัดผักบุ้ง ไข่เจียวและอาหารอีกหลายอย่างที่สองยายหลานช่วยกันทำ โดยมีสายบัวคอยเป็นลูกมือ

“น่ากินทุกอย่างเลยค่ะคุณยาย คุณกุลนี่ทำอาหารเก่งมาก ๆ เลยนะคะ เห็นทีว่านุชต้องมาขอเรียนทำอาหารกับคุณกุลบ้างแล้วค่ะ” เธอหันไปมองคนรัก เพราะอยากทำอาหารอร่อย ๆ ให้ชัยชนะกินเหมือนกัน

“ยินดีเลยค่ะ” กุลยานั้นยิ้มให้นุชรี เธอถือว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งของเธอ

“ผมจะขออนุญาตคุณยายสร้างบ้านพรุ่งนี้เลยนะครับ” กุมภ์พูดขึ้นหลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จสิ้น ในขณะที่ชัยชนะกับนุชรีเอ่ยขอตัวกลับ

“เอาสิ เราจะได้มีที่พักผ่อนตามที่ตั้งใจเอาไว้”

“ขอบคุณครับคุณยาย”