33

“เป็นยังไงอาหารถูกปากไหม ฝีมือยายกับแม่กุลเขา ยายน่ะยกให้แม่กุลเขาเป็นแม่ครัวเอกของบ้าน ถ่ายทอดสูตรเด็ดเคล็ดลับการทำอาหารให้เขาตั้งแต่เด็ก ๆ” คุณยายพิตรพูดอย่างมีความสุข

“อร่อยมากเลยครับ”

“ตอนเด็ก ๆ น่ะแม่กุลเขาน่าสงสาร พ่อแม่หย่าร้างแยกทางกัน” คุณยายเล่าแล้วถอนใจ มองพระจันทร์ที่คืนนี้เต็มดวงสวยงามส่องแสงเจิดจ้าอยู่บนท้องฟ้า

กุมภ์เป็นผู้ฟังที่ดี เขาปล่อยให้หญิงชราเล่าไปเรื่อย ๆ เพราะอยากฟังเรื่องราวของกุลยาอยู่เหมือนกัน

“พอมาอยู่กับยายได้ไม่นานแม่เขาก็มาด่วนจากไปเสียก่อน ยายเลยต้องดูแลเขามาจนโต พ่อเขาน่ะไม่ใส่ใจหรอก เจ้าชู้ไปเรื่อย สงสัยยายจะพูดมากไปหน่อย แค่ก ๆ ๆ” หญิงชราเพิ่งรู้ตัวว่าพูดมากไปเลยคิดว่าไม่ควร ท่านไอติดกันหลายครั้ง จนกุมภ์ต้องช่วยลูบหลังลูบไหล่ให้ท่าน

“สงสัยอากาศจะหนาว คุณยายเลยไอ”

“ก็ไอตามประสาคนแก่น่ะ แค่คอแห้งเท่านั้น”

“งั้นจิบน้ำอุ่น ๆ เสียหน่อยนะครับ” กุมภ์รินน้ำอุ่น ๆ ให้คุณยาย

“เราล่ะเป็นยังไงบ้าง อายุเท่านี้แล้วมีเหย้ามีเรือนหรือยัง พูดไปพูดมาเราก็ไม่เคยคุยกันอย่างจริงจังเลยนะ เจอกันทีไรยายมีเรื่องเดือดร้อนให้เราต้องช่วยทุกที” คุณยายหันไปถามคนที่มานั่งชมพระจันทร์อยู่ข้าง ๆ

“ผมยังไม่มีเหย้ามีเรือนหรอกครับ”

“ยังไม่เจอผู้หญิงที่ถูกใจรึ”

“เจอแล้วครับ แต่เธอดันมีเจ้าของแล้ว”

“งั้นคงต้องอกหักสินะ” คุณยายพูดแล้วหัวเราะเบา ๆ ทำให้กุมภ์หัวเราะตาม

“คุณยายสุขภาพแข็งแรงมาก ๆ เลยนะครับ”

“แข็งแรงอะไรกัน เป็นลมออกบ่อย”

“เป็นลมบ่อยอาจจะเพราะทำงานหนักเกินไปกระมังครับ ส่วนใหญ่คนรุ่นคุณยายไม่มีใครเขาทำงานเยอะ ๆ แบบคุณยายกันแล้วนะครับ”

“ทำงานเยอะที่ไหน แค่ทำสวนกับขายของเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง ให้นั่ง ๆ นอน ๆ แบบแม่กุลเขาขอน่ะยายทำไม่ได้หรอกนะ อกแตกตายกันพอดี”

“หลานสาวคุณยายมีแฟนแล้วหรือยังครับ” กุมภ์แกล้งเอ่ยถาม ด้วยหัวใจเต้นระทึก พอได้ยินคำถามนั้นคุณยายพิตรก็ถึงกับถอนใจเฮือกใหญ่เลยทีเดียว

“เขามีคู่หมั้นแล้วละ แต่ยังไม่รู้ว่าจะได้แต่งงานแต่งการกันตอนไหน” คุณยายพูดแล้วก็มีสีหน้าเศร้าหมอง คิดว่ากุมภ์ไม่ได้รู้จักกับครอบครัวของพจน์ บางทีการได้ระบายความทุกข์ใจให้คนที่ไม่สนิทฟังก็เป็นการดีเหมือนกัน

“ทำไมล่ะครับ” กุมภ์เอ่ยถามด้วยหัวใจระทึกมากกว่าเดิม

“บ้านยายน่ะจน พ่อแม่ฝ่ายผู้ชายเขาไม่ใคร่จะยินดีนักหรอก ถึงพ่อของแม่กุลเขาจะพอมีเงินแต่เขาก็ไม่เคยมาสนใจไยดี คนเรามองคุณค่ากันแค่เงินทองเท่านั้น”

“เขาดูถูกเรา เราก็ไม่เห็นต้องไปง้อเขาเลยนี่ครับ ยังมีคนที่เห็นคุณค่าของเราอีกตั้งหลายคน” กุมภ์อยากจะพูดออกไปว่าเขานี่ไงเห็นคุณค่าของ        กุลยาเป็นที่สุด

“ก็จริงนะ แต่เขารักกันมานาน ตั้งแต่แม่กุลเขาเพิ่งแตกเนื้อสาว จะให้เลิกรักกันก็คงเป็นไปไม่ได้”

“เหรอครับ” กุมภ์รู้สึกว่าหัวใจของเขาห่อเหี่ยวลงทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น

“ยายคิดว่าเขาแต่งงานแต่งการกันไป ความรักน่าจะชนะทุกอย่าง อีกอย่างก็ไม่ได้ไปแต่งกับพ่อแม่เขาเสียหน่อย ถ้าเขาแยกมาอยู่กันเป็นส่วนตัว น่าจะไม่มีปัญหาอะไร”

“แต่ถ้าพ่อแม่ฝ่ายชายไม่ชอบเขาก็จะหาทางขัดขวางและกลั่นแกล้งทุกวิถีทางนะครับ” กุมภ์แสดงความคิดเห็น

“ก็จริงอย่างที่พ่อกุมภ์พูดนะ ยายก็ห่วงเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน”

“ผมก็หวงครับ”

“หวงอะไรเหรอ”

“ปะ... เปล่าครับ ผมแค่คิดว่าการแต่งงานมันไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคนน่ะครับ มันจะมีครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ถ้าครอบครัวทั้งสองฝ่ายไม่ลงรอยกันก็คงอยู่ด้วยกันยากนะครับ”

“แล้วยายควรจะทำยังไงดีล่ะ”

“ผมว่าคุณยายควรจะให้หลานสาวของคุณยายหาแฟนใหม่นะครับ”

“แล้วจะไปหาที่ไหนล่ะ” คุณยายเอ่ยถาม

“คือ เอ่อ...” กุมภ์มีท่าทีเขินอาย จะเสนอตัวเองก็กระไรอยู่

“ยายว่าถ้าไม่มีผู้ชายดี ๆ ให้พึงเชย ก็อย่ามีคู่เสียเลยจะดีกว่า”

“เอ่อ... ครับ” กุมภ์แทบตกเก้าอี้ที่ได้ยินคุณยายพูดเช่นนั้น

“หลานสาวของยายเป็นผู้หญิงที่มีคุณค่า ไม่จำเป็นต้องง้อผู้ชาย ถ้าใครไม่เห็นคุณค่าก็ช่างหัวมัน พ่อกุมภ์ว่าจริงไหม”

“จริงครับ” กุมภ์รับคำ ช่วยประคองคุณยายให้ลุกขึ้นเตรียมเข้านอน

“เดี๋ยวผมเดินไปส่งนะครับ”

“ขอบใจจ้ะ เรานี่คุยด้วยแล้วสนุกแถมสบายใจอีกด้วย เอาไว้มานั่งคุยและชมจันทร์กับยายอีกนะ”

“ครับ” กุมภ์รีบรับคำ การเร่งทำคะแนนนิยายกับคุณยายทำให้เขารู้สึกมีชัยไปกว่าครึ่ง

“ทำไมคุณต้องยุแยงคุณยายเรื่องฉันกับกับพี่พจน์ด้วย” กุลยาเอ่ยถามหลังจากที่เขาออกมาจากห้องของคุณยายเรียบร้อยแล้ว

“ใครไปยุแยงอะไรกันครับ ผมเปล่าเสียหน่อย” กุมภ์แบมือออกมาข้างตัว

“คุณอย่ามาทำไขสือ ฉันได้ยินว่าคุณยุแยงคุณยายให้ฉันหาแฟนใหม่”

เธอจะมาพาคุณยายเข้าห้องนอน เผอิญได้ยินบทสนทนาของคุณยายกับกุมภ์เข้า เธออดรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่เห็นคุณยายนั่งชมจันทร์อยู่กับกุมภ์ ซึ่งปกติคุณยายไม่ค่อยให้ความสนิทสนมกับใครแบบนี้มาก่อน เธอคิดว่าคุณยายคงถูกชะตากับกุมภ์ ถึงได้คุยกันถูกคอเช่นนี้

“ผมผิดตรงไหนที่ทำให้คุณเลิกกับชู้”

“ใครเป็นชู้กับใคร”

“คุณกับไอ้หน้าจืดนั่นไง ผมซึ่งเป็นผัวยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ คุณยังจะไปคิดถึงคนอื่นอีกเหรอ” เขาชี้มาที่ตัวเอง

“ฉันไม่รับคุณเป็นผัว” กุลยาหน้าแดงเดินหนี ในขณะที่กุมภ์รีบเดินตาม

“คุยกันก่อน” เขาตามมาทันคว้าแขนของเธอเอาไว้ แต่เธอสะบัดเต็มแรง ทำให้เขาถึงกับเซ

“คุณเอ่อ... เป็นไงบ้าง ฉันไม่ได้ตั้งใจ” กุลยาเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าเหยเกของเขา

“ผมไม่เป็นอะไรหรอก คนไม่มีค่าในสายตาใครแบบผมจะเป็นอะไรได้ล่ะ” กุมภ์พูดเหมือนน้อยใจก่อนจะเดินกลับเข้าห้องพัก ปล่อยให้กุลยาได้แต่ยืนอึ้ง เขาทำให้เธอรู้สึกผิดวูบขึ้นมาในอก โดยที่สองหนุ่มสาวไม่รู้ว่ามีสายตาของคุณยายพิตรมองมาด้วยความสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่

รุ่งเช้าของวันใหม่ ในขณะที่กุมภ์กำลังมองคนงานก่อสร้างบ้านหลังน้อยให้เขาอยู่นั้น พจน์ก็เดินทางมาหากุลยาถึงที่บ้านด้วยท่าทีร้อนใจ

“สวัสดีค่ะพี่พจน์ มีอะไรหรือเปล่าคะ” กุลยาออกมาต้อนรับคู่หมั้นหนุ่ม พร้อมทั้งขนมและเครื่องดื่มเย็น ๆ ได้เห็นสีหน้าของพจน์ก็ทำให้เธอต้องเอ่ยถามอย่างนึกสงสัยไม่น้อย

“กุลกับหมอนั่นเป็นอะไรกันเหรอ” พจน์เอ่ยถามตรงประเด็น

“หมอไหนคะ”

“ก็ผู้ชายคนนั้นไงที่กำลังคุมคนงานสร้างบ้านอยู่ที่นี่” พจน์ชี้ไปยังกุมภ์ นายหัวหนุ่มถึงกับสะดุ้งเพราะกำลังเงี่ยหูฟังว่าคนทั้งคู่กำลังสนทนาอะไรกันอยู่

“ไม่ได้เป็นอะไรกันค่ะ”

หน็อย... ต่อหน้าชู้พูดออกมาหน้าตาเฉยว่าไม่ได้เป็นอะไรกับเขา ทำแบบนี้ได้ยังไงกันนะ กุมภ์คิดอย่างหงุดหงิดใจ

“ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วทำไมหมอนี่ถึงมาส่งกุลวันนั้น”

“วันไหนคะ” กุลยารู้สึกว่าหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม คนที่บอกความลับกับใครไม่ได้ รู้สึกวูบโหวงอยู่ในอก

“ก็วันที่กุลกลับมาจากบ้านพ่อไง คนเขาลือกันไปทั่วว่ากุลกลับมากับหมอนั่น แล้วนี่อะไรกัน ยังจะให้เขามาสร้างบ้านอยู่ในสวนของคุณยายอีก”

“กุลแค่เผอิญเจอเขาเท่านั้นเองค่ะ ไม่ได้กลับมากับเขาเสียหน่อย” กุลยาพูดออกไปแล้วต้องกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ เธอไม่เคยโกหกอะไรพจน์เลย นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เธอพูดจาโกหกเขา