34

หญิงสาวเหลือบไปมองคนที่ยืนคุมคนงานสร้างบ้านอยู่อีกด้าน แม้เขาจะเดินยังไม่ค่อยคล่อง ต้องใช้ไม้เท้าประคอง แต่เขาเองก็สนใจหัวข้อสนทนาของเธอกับพจน์อยู่ไม่น้อย

“โกหก” เธออ่านริมฝีปากที่เขาพูดออกมาแล้วหน้าร้อนผ่าวระคนไปด้วยความโกรธกรุ่นในอก กล้าดียังไงมาว่าเธอแบบนี้

“คนบ้า!”

“พี่ถามดี ๆ ทำไมกุลต้องหาว่าพี่บ้าด้วย” พจน์เอ่ยถามคล้ายไม่ค่อยพอใจอยู่มากเหมือนกัน เขาร้อนใจเพราะคนนินทากันไปทั่วว่านายหัวกุมภ์คนนี้มาซื้อที่ดินเพื่อให้คุณยายได้ใช้หนี้ แถมยังจะยกหลานสาวใส่พานให้เศรษฐีปักษ์ใต้ผู้ร่ำรวยคนนี้อีก แบบนี้จึงทำให้เขาทนไม่ได้ รักแท้แพ้ใกล้ชิด เพราะเขาอยู่คนละที่กับกุลยา ในขณะที่ผู้ชายคนนี้ได้อยู่บ้านหลังเดียวกัน เจอหน้ากันทุกวัน กินข้าวด้วยกัน แค่คิดเขาก็รู้สึกเหมือนอกจะแตกตาย ยิ่งปัญหาที่บิดามารดากดดันให้เขาเลิกรากับกุลยาก็ยิ่งทำให้เขาเครียดหนักเข้าไปอีก

ตอนที่เขาหมั้นหมายกับกุลยานั้นก็ไม่ได้รับความเห็นชอบจากบิดามารดานัก แต่ตอนนั้นเขายื่นคำขาดว่าหากไม่หมั้นหมายกับกุลยาจะไม่กลับมารับตำแหน่งที่นี่ ด้วยว่าพวกท่านอยากให้เขากลับมาดูแลทรัพย์สมบัติที่นี่ด้วย ถึงได้ยอมให้เขาหมั้นกับกุลยา แต่เส้นทางรักของเขากับกุลยาก็ช่างไม่ราบรื่นเอาเสียเลย ด้วยว่ามีเรื่องกันอยู่ตลอด หมั้นหมายกันมาหลายปีแล้วก็ยังไม่ได้แต่งงานกันสักที

“กุลไม่ได้ว่าพี่พจน์นะคะ กุลแค่ เอ่อ...” เธออึกอักเหลือบไปมองกุมภ์อีกรอบ เขาก็แลบลิ้นปลิ้นตาหลอกเธอ

“คนบ้า! คนผีทะเล” กุลยาเผลอหัวเราะร่วนด่าว่าออกไป นั่นทำให้พจน์เห็นว่าคู่หมั้นของตัวเองกำลังสนใจผู้ชายคนอื่นอยู่

“อ้อ... นี่ขนาดนั่งคุยกับพี่ กุลก็ยังสนใจผู้ชายคนอื่นมากกว่าพี่”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ ที่เขาต้องมาสร้างบ้านที่นี่เป็นเพราะว่าเขามาซื้อที่ของคุณยายนะคะ” กุลยาอธิบาย พยายามไม่หันไปมองกุมภ์ เพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำอะไรแปลก ๆ ออกไปอีก อาจจะทำให้พจน์ยิ่งโกรธเธอมากไปกว่านี้

“ข่าวลือที่ว่าคุณยายขายที่ใช้หนี้ก็คงจริง เป็นหนี้แค่นี้ทำไมกุลถึงไม่ให้พี่ช่วย พี่ช่วยกุลได้ กุลก็รู้”

“กุลรู้ค่ะว่าบ้านพี่พจน์รวยมีเงินเยอะแยะ แต่ถ้ากุลขอให้พี่ช่วย พ่อแม่ของพี่ก็จะมาดูถูกกุลอีก กุลไม่อยากรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าไปมากกว่านี้แล้วนะคะ”

กุลยาพูดแล้วอยากจะร้องไห้ เจอกันที่ตลาดทีไร มารดาของพจน์ก็ทำให้เธออับอายทุกคราไป แม้จะรักเขามากเพียงใด แต่มารดาของเขาไม่ชอบเธอ เธอเองก็ยังไม่เห็นหนทางที่จะไปต่อกับเขาได้ ยิ่งเธอไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว บางทีเธอก็ควรที่จะบอกเลิกเขาเสียตั้งตอนนี้ ดีกว่ามานั่งเสียใจกันทีหลัง หรือรั้งเขาเอาไว้อยู่แบบนี้

“พี่พจน์คะ เราเลิกกันเถอะค่ะ” ประโยคของกุลยาช็อกความรู้สึกของพจน์ยิ่งนัก เธอคิดว่าเขาควรได้เจอกับผู้หญิงที่ดีกว่าเธอ เธอไม่มีคุณค่าเหมาะสมคู่ควรกับเขาอีกต่อไปแล้ว บิดามารดาของเขาเองก็คงไม่เลิกรังเกียจเธอง่าย ๆ ไม่ว่าเธอจะทำดีแค่ไหนก็ตาม

“เยส เยส เยส...” เสียงของกุมภ์ที่ดังขึ้น ก่อนจะทำท่าดีใจทำให้ทุกคนหันไปมอง เขาแกล้งกระแอมเสียงดัง สั่งงานลูกน้องเสียงเข้มในทันที

“เร็ว ๆ ต้องทำให้เสร็จในเดือนนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะหักเงินเดือนพวกนายทุกคนให้หมด” หัวใจของกุมภ์ลิงโลดยิ่งนัก ในขณะที่แกล้งเสียงดังใส่ลูกน้อง

ลูกน้องซึ่งไม่รู้อีโหน่อีเหน่รีบทำงานอย่างแข็งขันเพราะเจ้านายสั่งให้ทำงานทั้งวันทั้งคืนเพื่อให้บ้านหลังน้อยเสร็จในเร็ววัน

“เมื่อกี้กุลว่ายังไงนะ” พจน์หายตกตะลึงก็รีบเอ่ยถาม เหมือนเขาเพิ่งหาเสียงของตัวเองเจอ

“กุลบอกว่าเราเลิกกันดีกว่าค่ะพี่พจน์”

“ทำไมกุลถึงพูดกับพี่แบบนี้ เพราะไอ้หมอนั่นใช่ไหม” พจน์เอ่ยถามด้วยความโกรธเคือง

“ไม่ใช่เพราะใครทั้งนั้นแหละค่ะ พี่พจน์ควรยอมรับความจริงว่าเรื่องของเราคงเป็นไปไม่ได้” กุลยาพูดทั้งน้ำตา

“เป็นไปไม่ได้ยังไง ก็เราหมั้นหมายกันแล้ว ผู้ใหญ่ทุกคนก็รับรู้”

พจน์จับมือของหญิงสาวมากุมเอาไว้แน่น แต่กุลยาฝืนดึงมือออกมา เธอไม่อยากมองสบสายตาเว้าวอนของเขา เพราะอยากจะตัดกันให้ขาดเสียตั้งแต่ตอนนี้ ดีกว่าให้เขามารู้ว่าเธอไม่ดีสำหรับเขาในวันข้างหน้าแล้วต้องมาเสียใจกันไปมากกว่านี้

“รับรู้แล้วยังไงคะ พ่อแม่ของพี่พจน์ก็ไม่ได้ยินดีกับความรักของเรา กุลเชื่อว่าพี่พจน์ต้องได้เจอกับผู้หญิงที่ดีกว่ากุลและพ่อแม่ของพี่ก็อาจจะยินดีมากกว่าให้พี่คบกับกุล ต่อจากนี้ไปพี่จะได้ไม่ต้องลำบากใจว่าจะเลือกฝั่งไหนดีระหว่างพ่อแม่กับกุล พี่ก็จะได้มีความสุขเสียที ไม่ต้องมาเครียดกับกุลอีก”

“เพราะมันใช่ไหม กุลถึงพูดแบบนี้” พจน์ชี้ไปยังกุมภ์ที่ยืนหน้าระรื่นอยู่อีกด้าน คนที่หน้าระรื่นถึงกับสะดุ้งหันไปตวาดคนงานอีกรอบ

“เร่งมือหน่อยสิวะ!” คนงานก็เร่งมือจนลนลานไปหมด

“ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้นแหละค่ะ พี่พจน์มีเรื่องจะคุยกับกุลแค่นี้ใช่ไหมคะ งั้นกุลขอตัวก่อนนะคะ” กุลยาแข็งใจเดินหนีพจน์มาจากศาลาในทันที

“กุล” พจน์เรียกหญิงสาวเอาไว้ แต่เธอไม่เหลียวหลังมามองเขาอีกเลย

“ผู้หญิงเขาไม่เอาก็ไสหัวกลับไปเถอะ”

“แล้วมึงเสือกอะไรด้วย” พจน์หันไปพูดกับกุมภ์เสียงกร้าว

“ก็แค่สงสารผู้หญิง เขารำคาญยังจะไปเซ้าซี้กับเขาอีก”

“โอ๊ย!” เสียงร้องเกิดขึ้นหลังจากพจน์ปล่อยหมัดออกไปเต็ม ๆ แรง แต่มันไม่ใช่เสียงร้องของกุมภ์ กลับกลายเป็นเสียงร้องของพจน์ที่ปล่อยหมัดต่อยออกไปแต่กุมภ์หลบทัน เขาเลยพลาดไปต่อยเข้ากับเสาของศาลาเต็ม ๆ แรง

พจน์สะบัดมือไปมา ก่อนจะเอามาหนีบไว้กับขาร้องไม่ออกเพราะเจ็บสุดใจ

“อ้าว... คุณ ต่อยเสาทำไมล่ะนั่น”

“ฝากเอาไว้ก่อน” พจน์ชี้หน้ากุมภ์ด้วยนิ้วอันสั่นระริก หันขึ้นไปมองบนบ้านก็เห็นว่าคู่หมั้นสาวหนีขึ้นบ้านไปเรียบร้อยแล้ว

“ไม่รับฝาก ไม่รับฝาก” กุมภ์ยังพูดจากวนบาทาแต่พจน์กำลังผิดหวังจึงไม่อยากต่อปากต่อคำกับกุมภ์อีก

“เยส เยส เยส!” กุมภ์ร้องขึ้นด้วยความดีใจที่กำจัดคู่แข่งออกไปจากชีวิตได้อย่างง่ายดาย จริง ๆ แล้วหมอนี่ก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไร แค่รูปหล่อพ่อรวย กุลยาเลิกกับมันได้ก็ดีแล้ว กุมภ์คิดในใจ

พจน์นั่งดื่มเหล้าเพื่อดับทุกข์ที่เกิดขึ้นในหัวใจจนเมามาย ความรักที่มีอุปสรรคของเขาผ่านพ้นมาได้ถึงขนาดนี้ถือว่าดีที่สุดแล้ว เมื่อก่อนกุลยาไม่เคยย่อท้อที่จะร่วมฝ่าฟันไปกับเขา แต่ตอนนี้เธอกลับบอกเลิกเขาหน้าตาเฉย

เขาไม่อยากกลับบ้านเลยนอนที่บ้านพักข้าราชการแทน มองไปทางไหนก็เจอแต่ภาพเก่าๆ ของกุลยา เธอมาช่วยเขากวาดบ้านถูบ้าน ซักผ้า รีดผ้าและทำกับข้าวอร่อย ๆ ให้กินบ่อย ๆ กุลยาเป็นผู้หญิงที่ดี รักนวลสงวนตัว เขาเลยต้องหักห้ามใจไม่ล่วงเกินเธอไปมากกว่าจับมือและกอดรัดแน่น ๆ ด้วยความรัก

“เป็นอะไรคะ ถึงได้ดื่มเหล้าเป็นน้ำเปล่าแบบนี้” ดารารัตน์หรือเจ๊ดาวเจ้าของคาราโอเกะที่เขาเคยไปเที่ยวด้วยการชักชวนของลูกน้องเอ่ยถามขึ้น

พจน์เห็นว่าเป็นใครก็ต้องเบือนหน้าหนี เจ๊ดาวนั้นอายุมากกว่าเขาสามปี หลังจากมีสัมพันธ์สวาทด้วยกันในวันนั้นอีกฝ่ายก็ตามตื๊อมาหาเขาอยู่บ่อย ๆ ที่เขาต้องมาพักที่บ้านพักข้าราชการก็เพราะว่าไม่อยากให้ใครเห็นว่าดารารัตน์ไปที่บ้านของเขา เธอเป็นผู้หญิงที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าทำงานอะไร ซึ่งเป็นอาชีพที่ไม่มีใครอยากยกย่องเชิดชูนักเพราะเป็นผู้หญิงกลางคืนที่ผ่านผู้ชายมาเยอะ