44

“เรื่องพี่พจน์มันเป็นอดีตไปแล้วค่ะคุณยาย พี่พจน์เองก็มีภรรยาไปแล้ว” ได้ฟังหลานสาวพูดเช่นนั้นก็ทำให้คุณยายพิตรถึงกับถอนใจเฮือกใหญ่

“คุณยายถอนใจทำไมหรือคะ”

“คนเราเกลียดอะไรมักได้อย่างนั้นจริง ๆ พ่อแม่ของพจน์น่ะเกลียดคนจน ดูถูกเหยียดหยามคนอื่นสารพัด แต่กลับได้ลูกสะใภ้เป็นผู้หญิงทำงานกลางคืน แถมตอนนี้พ่อพจน์น่ะ” คุณยายเหมือนไม่อยากเล่าเพราะกลัวหลานสาวจะสะเทือนใจ ท่านไปตลาดทีไร คนมักเอาเรื่องของครอบครัวพจน์นั้นมาเล่ากันสนุกปาก ด้วยว่าหลายคนไม่ชอบนิสัยชอบดูถูกคนอื่นของบัลลังก์กับช่อทิพย์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ท่านเองก็ไม่อยากใส่ใจและไม่ได้ร่วมวงนินทาอะไรกับใครหรอกเพราะไม่ชอบยุ่งวุ่นวายกับคนอื่น และไม่ค่อยเชื่อถือเรื่องนินทาว่าร้ายด้วย หากไม่ได้เห็นกับตาว่าเรื่องที่คนเขาพูดกันนั้นมันคือเรื่องจริง

“ตอนนี้พี่พจน์เป็นยังไงเหรอคะคุณยาย”

“ช่างเถอะจ้ะ เรากับเขาถือว่าหมดบุญกันแค่นี้ เราก็ทำวันนี้ของเราให้ดีที่สุด ส่วนเขาก็มีชีวิตของเขา” คุณยายลูบผมนุ่มของหลานสาวอย่างเอ็นดู ไม่อยากพูดเรื่องไม่สบายใจของคนอื่น เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องรู้ก็ไม่มีผลอะไรกับชีวิตของเราเลยสักนิด การรับรู้เรื่องไม่สบายใจไม่ใช่เรื่องดีกับตัวเอง มีแต่จะบั่นทอนกำลังกายกำลังใจหรือเครียดคิดมากก็เท่านั้น

“ถ้าผู้ชายคนไหนรักเรา เขาจะทำทุกอย่างเพื่อเรา แต่ครอบครัวของเขาก็ต้องดีด้วยนะ เราจะอยู่กับเขาได้อย่างไรกันถ้าครอบครัวของเขาไม่ชอบเรารังเกียจเรา เพราะอย่างไรก็ต้องดองกัน ไปมาหาสู่กัน จะแต่งงานกันแล้วตัดขาดพ่อแม่ญาติพี่น้องเลยก็กระไรอยู่ นอกจากว่าไม่ได้เลี้ยงดูกันมา” คุณยายลูบผมนุ่มของหลานสาวขี้อ้อนไปมา

“ตอนแม่ของเราจะแต่งงานกับพ่อเราน่ะ ยายก็ไม่เห็นด้วยหรอกนะ พ่อของเราเจ้าชู้ แต่ถึงกระนั้นยายก็ไม่ห้ามปราม หากกุลรักใครก็ขอให้ดูเขาให้ดี ๆ ก่อนนะลูก ชีวิตเป็นของเรา ยายจึงคิดว่าทุกคนมีสิทธิ์เลือก ยายอยากให้กุลตัดสินใจเลือกด้วยตัวเอง เขาอาจจะเป็นคนดีสำหรับคนอื่น แต่เขาดีกับเราไหม รักเราไหมก็อีกเรื่องหนึ่ง เขาแต่งงานกับกุลไม่ใช่กับยายหรือคนอื่น ดังนั้นใจของเราสำคัญที่สุด คนอื่นนั้นไม่สำคัญหรอก เพราะเราต้องอยู่กับเขาไปตลอดชีวิตนะ”

“ค่ะคุณยาย”

“ผู้ชายจะดีหรือไม่ดีไม่ใช่เพราะเขาพูดดีกับเราหรือทำดีกับเราแค่ช่วงแรก ๆ หรอกนะ แต่มันต้องเสมอต้นเสมอปลาย ดีกับเราทั้งต่อหน้าและลับหลัง ให้เกียรติเราทั้งต่อหน้าและลับหลัง ถ้าผิดก็ต้องยอมรับผิด ถ้ากุลคิดว่าดูดีแล้วแต่มันก็ยังผิดพลาด ยายก็จะไม่โทษไม่โกรธไม่ตำหนิหรือซ้ำเติมนะลูก คนเรามันก็ผิดพลาดกันได้ คิดว่าดูดีแล้วอาจจะไม่ดีอย่างที่คิดก็ถมเถไป ไม่อย่างนั้นคงไม่มีปัญหาหย่าร้างหรอก แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอกนะลูก ประเด็นก็คือเราต้องสามารถยืนหยัดและอยู่ได้ด้วยตัวเอง คนอื่นไม่สำคัญหรอกลูก ตัวเราเองสำคัญที่สุด เราต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้ ดูแลตัวเองให้ได้ ไม่เป็นภาระคนอื่นและสังคม รู้จักหน้าที่ของตัวเองเป็นสำคัญ”

“ค่ะคุณยาย”

“รู้จักตัวเองให้มาก ๆ ศึกษาและเข้าใจตัวเองให้มาก ๆ ถนอมน้ำใจตัวเองให้มาก ๆ”

“รู้จักตัวเองเหรอคะคุณยาย”

“ใช่จ้ะ รู้จักตัวเอง รู้ว่าเราคิดยังไง เป็นยังไง ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ยอมรับนับถือและเคารพตัวเอง และก็รักตัวเองให้มาก ๆ” ประโยคของคุณยายทำให้กุลยารับคำอย่างเข้าใจ

“ถ้าเราเข้าใจตัวเอง เราก็จะไม่ป่วย เพราะรู้ว่าตอนนี้ควรพักผ่อน ถ้าเราเข้าใจจิตใจตัวเองก็จะไม่ทุกข์ เพราะรู้ว่าปัญหาทุกอย่างแก้ไขได้ แต่ถ้าแก้ไม่ได้เราก็แค่ปล่อยมันไป ไม่มีใครบนโลกใบนี้ทำอะไรได้ทุกอย่างหรอกนะลูก และการที่เราเคารพตัวเอง เราก็จะไม่มัวแต่โทษตัวเองว่าตัดสินใจผิดพลาดเลยเป็นแบบนั้น เลยเป็นแบบนี้ เพราะคนเราถึงจะเก่งแค่ไหน ร่ำรวยแค่ไหนก็ต้องมีสักครั้งในชีวิตหรืออาจจะหลายครั้งในชีวิตที่ตัดสินใจผิดพลาด เราให้อภัยคนอื่นได้ก็ต้องให้อภัยตัวเองด้วยนะลูก”

“ค่ะคุณยาย”

“คนเราอายุไม่ถึงร้อยปีหรอกลูก ถึงเกินร้อยปีก็ไม่เยอะ ควรจะมีความสุขกับชีวิตที่ยังมีลมหายใจอยู่ มากกว่าไปทุกข์ใจเศร้าเสียใจกับสิ่งที่ผ่านมาแล้ว เวลาวารีไม่เคยหวนกลับ ชีวิตคนเราก็เหมือนกัน เราแก่ขึ้นทุกวัน และไม่กี่ปีเราก็ตายแล้ว ยายน่ะอายุปูนนี้เห็นโลกมาเยอะ จึงอยากบอกว่าเราไม่ควรเสียเวลาไปกับสิ่งที่ทำให้ทุกข์ใจเศร้าเสียใจหรือสิ่งที่ผ่านไปแล้ว และไม่ว่าอนาคตเราจะทำอะไรผิดพลาดอีก ทั้งจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตามทีก็ขอให้เราให้อภัยตัวเองและให้โอกาสตัวเองทุกครั้ง การซ้ำเติมตัวเองก็เหมือนกับการซ้ำเติมคนอื่นที่ผิดพลาดนั่นแหละ คนอื่นเป็นทุกข์เราก็เป็นทุกข์เหมือนกัน แต่การให้อภัยทำให้คนอื่นเป็นสุขเราก็สุขด้วยเหมือนกัน และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ เราต้องเข้าใจว่าไม่มีอะไรในโลกนี้จีรังยั่งยืนหรอกนะลูก ต้นไม้ก็ยังต้องตาย เราก็ต้องตาย แม้แต่โต๊ะเก้าอี้ก็ยังมีอายุของมัน ผุพังไปตามกาลเวลาฉันใดก็ฉันนั้น”

“ขอบคุณนะคะคุณยายที่เตือนสติหนูและทำให้หนูได้คิดอะไรอีกหลายอย่าง”

“กุลน่ะเป็นคนดี ต้องเจอแต่สิ่งที่ดี ๆ แน่นอนจ้ะ แต่ถ้าเจอสิ่งไม่ดีไปบ้างเราก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ ถือว่าเป็นประสบการณ์ชีวิต ถ้าเราเข้าใจว่าโลกนี้ไม่ได้มีแต่สิ่งดี ๆ หรือไม่ได้มีแต่สิ่งที่ไม่ดี เราก็จะไม่ทุกข์นะลูก”

“ค่ะคุณยาย” เธอกอดรัดคุณยายด้วยความรัก คุณยายพิตรกอดรัดหลานสาวด้วยความรักสุดหัวใจเช่นเดียวกัน ไม่ว่ากุลยาจะตัดสินใจเช่นไร ท่านก็อยากให้หลานสาวเลือกเส้นทางที่มีความสุขที่สุด และพร้อมจะอ้าแขนโอบรัดร่างน้อย ๆ นี้เอาไว้ทุกครั้งที่ผิดหวังเสียใจ

“งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ” กุลยาเห็นว่าคนที่เธอจะเอาเรื่องกำลังล้างรถอยู่ด้านล่างจึงเอ่ยขอตัวกับคุณยายทันที

“จ้ะ” คุณยายอมยิ้มมองตามหลานสาวไปด้วยสายตารักใคร่ กุลยาเดินลงมาหยุดใกล้ ๆ กับคนที่กำลังล้างรถอย่างสบายอารมณ์ เขาผิวปากไปด้วยล้างรถไปด้วย มือหนาจัดการบิดเสื้อยืดที่โดนน้ำจนเปียกจากการล้างรถเผยให้เห็นซิกซ์แพ็กอย่างชัดเจน

“คิดว่าใครอยากจะมองซิกซ์แพ็กตัวเองหรือไง” กุลยาเผลอพูดออกไป ทำให้นายหัวหนุ่มถึงกับอมยิ้ม

“ไม่มองจะพูดออกมาได้ยังไง”

“ก็คุณมาเปิดเสื้อผ้าให้ฉันดู”

“แล้วคุณก็ดูเหรอ ไม่ดูก็ได้นะครับ”

“ฉันไม่ได้อยากดู” กุลยาเดินไปทรุดนั่งที่ชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เขาเคยทำให้ ตอนแรกเธอก็ไม่ได้อยากนั่งมันหรอก แต่เพราะเห็นเขาตั้งใจทำให้อยู่หลายวันก็ทำให้เธอใจอ่อน อดที่จะมาแอบนั่งเล่นไม่ได้ แรก ๆ ก็แอบนั่ง พอไม่เห็นเขาว่าอะไรเธอก็นั่งเป็นประจำ ตรงนี้สามารถมองดาวได้ชัดเจนเพราะด้านหน้าไม่มีต้นไม้บดบัง อีกทั้งสามารถนั่งมองน้ำใสในลำคลองที่ไหลผ่านหลังบ้านได้อีกด้วย

“เหรอครับ” กุมภ์เอ่ยถาม เขาขยับตัวบิดไปมาท่าทางยั่วยวนเธอ ใจก็อยากให้เซ็กซี่ขยี้หัวใจของคนที่เขากำลังปลูกต้นรักอยู่

“โอ๊ย!” เพราะเอาแต่นึกท่าที่คิดว่าตัวเองเซ็กซี่ที่สุด รองเท้าแตะแบบหนีบที่สวมและเหยียบอยู่บนพื้นดินแฉะ ๆ ก็ทำพิษ นายหัวหนุ่มลื่นล้มก้นจ้ำเบ้าไปทางด้านหลังอย่างหมดท่า