43

“นั่นรายการค่ะ” เธอชี้ไปยังสมุดที่จดบันทึกรายชื่อและที่อยู่ลูกค้าที่สั่งขนมและโอนเงินเรียบร้อยแล้ว ในตอนกลางวันนั้นคุณยายจะช่วยเกณฑ์เด็ก ๆ ในหมู่บ้านมาช่วยบรรจุขนม เดี๋ยวนี้สะดวกมีเครื่องแพ็กขนมบรรจุเป็นสุญญากาศ แต่ก็ยังต้องใช้แรงงานคนบรรจุขนมอยู่ดี

กุมภ์หยิบรายการส่งขนมให้ลูกค้าขึ้นมาอ่านทวนดู เพราะเขาเป็นคนทำหน้าที่ขับรถให้กุลยา แรก ๆ เธอก็ไม่ยอม แต่เพราะขัดคุณยายไม่ได้จึงยอมให้เขาช่วยเหลือ พอหลัง ๆ ก็เหมือนกับเป็นหน้าที่ที่เขาต้องช่วยเหลือเธอไปโดยปริยาย

กุลยาเหลือบมองนายหัวหนุ่มที่กำลังช่วยเธอขนขนมขึ้นรถอย่างแข็งขัน หลังจากอาบน้ำรับประทานอาหารเช้ากับคุณยายเรียบร้อยแล้ว เขาก็จัดการงานทุกอย่างเองโดยไม่ต้องให้บอก กุมภ์เป็นคนรู้หน้าที่และไหวพริบดี อยู่กับเขามาหลายเดือนทำให้เธอรู้ว่าเขาเป็นคนฉลาดเฉลียวและเก่งไปเสียทุกอย่าง

หลายเดือนที่อยู่ด้วยกัน ถึงไม่ได้อยู่กันทุกวันเพราะเขาไปๆ มาๆ ระหว่างบ้านสวนของเธอกับประจวบคีรีขันธ์ แต่ก็ทำให้เธอกับเขาได้ศึกษานิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี

การมีกุมภ์คอยช่วยเหลือทำให้กุลยารู้สึกว่าเบาแรงไปได้เยอะ เขาแรงเยอะ แข็งแรง หอบหิ้วถุงขนมและตะกร้าขนมได้ทีละมาก ๆ แถมยังมี           มนุษยสัมพันธ์ดี พูดคุยกับลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

อีกอย่างคือเขาไม่เคยล่วงเกินเธออีกเลยหลังจากย้ายมาอยู่ที่บ้านสวนของคุณยาย ยกเว้นก็แต่เธอสมยอมแบบงง ๆ ให้เขาเท่านั้น ถือว่าเป็นการให้เกียรติเธอและคุณยาย นั่นทำให้เธอรู้สึกไว้วางใจเขามากขึ้นแบบที่ตัวเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัวเหมือนกัน

“พรุ่งนี้ผมต้องเดินทางกลับประจวบนะครับ” กุมภ์เอ่ยบอกหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ระหว่างที่ขับรถกลับบ้านสวน

“แล้วมาบอกฉันทำไมคะ”

“น้อยใจจัง ไม่ถามเลยเหรอว่าผมกลับไปทำไม”

“ฉันไม่เห็นอยากรู้เลย” เขากลับประจวบฯ ออกบ่อย ส่วนใหญ่ก็ไปทำงาน บางทีก็หายไปแรมเดือน เพราะเข้าใจว่าเขามีธุรกิจที่ต้องดูแล อยู่ทางนี้เขาก็ฝากฝังชัยชนะให้ดูแลเธอกับคุณยาย ถ้ารอบไหนเขาไปนานหน่อย เขาก็จะโทร. มาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของเธออยู่เสมอ เธอยอมรับว่าแอบรอโทรศัพท์จากเขาอยู่เหมือนกัน  

“ครับ” กุมภ์รับคำ ก่อนจะตั้งใจขับรถ คนที่อยากรู้ใจแทบขาดแกล้งว่าไปแบบนั้น แต่ไม่คิดว่าเขาจะไม่ยอมบอกจริง ๆ อดรนทนไม่ไหวก็เลยต้องเอ่ยถามออกไป

“รอบนี้คุณกลับประจวบฯ ทำไมคะ”

“ไปพานายแม่มาสู่ขอคุณไง”

กุลยาตาโตเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น แต่ยอมรับว่าหัวใจเต้นแรง นี่เธอเป็นอะไรไปนะ ทั้ง ๆ ที่เธอควรจะเสียใจที่เลิกรากับพจน์ซึ่งเป็นชายหนุ่มที่คบหากับเธอมานานเป็นสิบปีไม่ใช่เหรอ

“ใครไปตกลงอะไรกับคุณ ฉันยังไม่ได้ตกลงกับคุณเสียหน่อย”

“คุณยายตกลงแล้ว”

“ตกลงตอนไหน คุณน่ะเจ้าเล่ห์ทำให้คุณยายของฉันหลงรัก” เธอย่นจมูกใส่เขา กุมภ์ยกยิ้มที่มุมปาก

“แล้วคุณล่ะหลงรักผมไหม”

“บ้าน่ะสิ!” กุลยากัดปากหน้าแดง เสมองออกไปนอกรถ กุมภ์ถึงกับอมยิ้ม

“คุณไปถามคุณยายดูสิว่าผมพูดจริงไหม”

“คุณพูดจริง ๆ เหรอ แล้วคุณยายว่ายังไง”

“คุณยายตกลงน่ะสิ ท่านอยากได้ผมเป็นหลานเขย”

“แต่ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะ”

“ถ้าคุณไม่ตกลงคุณก็ต้องบอกคุณยายเอาเอง แต่ผมยังไม่อยากให้คุณตอบปฏิเสธนะ”

“ทำไมคะ”

“รับผมเอาไว้พิจาณาก่อนนะครับ” น้ำเสียงของเขาคือการอ้อน กุลยาเขินอายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

กุลยาไม่รอให้ตัวเองต้องสงสัยนาน เธอกลับถึงบ้านสวนก็เข้าไปถามคุณยายในทันที ในขณะที่กุมภ์แยกตัวไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธออยากตบหน้าเขาสักทีสองทีเพราะมันเป็นรอยยิ้มกวน ๆ แสนเจ้าเล่ห์และทำให้เธอหัวใจสั่นสะท้านทุกครั้งที่ได้เห็น

“คุณยายคะ”

“อ้าว... กลับมาแล้วเหรอลูก เหนื่อยไหม ยายกำลังให้เด็ก ๆ ช่วยกันบรรจุขนมอยู่พอดีเลย” ทั้งคุณยายและกุลยาเป็นที่รักของเด็ก ๆ ในละแวกนั้นด้วยว่าเป็นคนใจดีชอบทำขนมแจก เด็ก ๆ จึงมาช่วยงานอย่างไม่เกี่ยงงอน

“ค่ะคุณยาย ไม่เหนื่อยค่ะ”

“พ่อกุมภ์นี่ดีจริง ๆ นะ หาเครื่องแพ็กขนมมาให้ สะดวกแล้วก็เก็บไว้ได้นานอีกด้วย” คุณยายพิตรพูดถึงกุมภ์ด้วยสีหน้าและอาการที่ชื่นชมเป็นนักหนา

“ดูคุณยายจะชอบคุณกุมภ์มากเลยนะคะ” เธอเลียบ ๆ เคียง ๆ ถาม

“หรือว่าหนูไม่ชอบจ๊ะ” คุณยายพิตรหันมาถามหลานสาวพลางอมยิ้ม

“หนู เอ่อ... ไม่ทราบสิคะ” กุลยาหลบสายตาของคุณยายเมื่อถูกมองเหมือนรู้ทัน

“เรามีอะไรกับยายหรือเปล่า”

“กุลมีเรื่องจะถามคุณยายน่ะค่ะ”

“ถามอะไร” คุณยายดึงมือหลานสาวมานั่งอีกมุมหนึ่ง ปล่อยให้เด็ก ๆ ได้ทำงานกันอย่างแข็งขัน ซึ่งทุกคนได้ทั้งขนมกลับไปรับประทานและได้ทั้งเงินไปเรียนด้วย ช่วงนี้ปิดเทอมทำให้มีรายพิเศษเอาไว้ใช้ในช่วงเปิดเทอมโดยไม่ต้องรบกวนเงินจากบิดามารดามากนัก

“คุณกุมภ์บอกว่ามาสู่ขอกุลกับคุณยายเหรอคะ” กุลยาเอ่ยถามด้วยหัวใจเต้นระทึก แล้วคุณยายก็หัวเราะเมื่อได้ยินได้ฟังแบบนั้น

“คุณยายหัวเราะอะไรเหรอคะ”

“พ่อกุมภ์นี่ขี้เล่นเสียจริง” คุณยายพิตรอมยิ้ม

“ขี้เล่นยังไงเหรอคะ” กุลยาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“เขาแค่มาพูด ๆ กับยายว่าชอบเราไม่ได้สู่ขออะไร แล้วเขาไปบอกเราว่าไงรึ”

“ก็... เขาบอกว่ามาขอกุลกับคุณยายแล้ว แล้วคุณยายก็ตกลงยอมยกกุลให้เขาค่ะ” พอได้ฟังประโยคของหลานสาวคุณยายก็หัวเราะอีกยกใหญ่

“คุณยายน่ะ หัวเราะกุลเหรอคะ”

“เปล่า หัวเราะคนขี้ตู่น่ะ ยายยังไม่ได้ตกลงปลงใจที่จะยกกุลให้ใครหรอกนะ สำหรับยายแล้ว ความสุขของกุลสำคัญที่สุด ถ้ากุลไม่เต็มใจยายจะไม่บังคับหลานสาวของยายโดยเด็ดขาด”

“ขอบคุณค่ะคุณยาย”

“อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปีไม่รู้หรือไงว่ายายน่ะไม่บังคับกุลหรอกไม่ว่าเรื่องอะไร ยิ่งโตแล้วก็อยากให้ตัดสินใจด้วยตัวเอง ความสุขของกุลก็คือความสุขของยายด้วย แม้แต่ตอนที่กุลคบกับพ่อพจน์ ถึงยายจะไม่ชอบที่ครอบครัวของเขาดูถูกและรังเกียจเราขนาดไหน ยายก็ยังอนุญาตให้กุลคบกับพ่อพจน์ จริง ๆ แม้ยายจะเคยคิดว่ากุลกับพ่อพจน์คงไปกันไม่รอด” คุณยายลูบผมนุ่มสลวยของหลานสาวที่ตอนนี้นั่งพับเพียบหนุนที่ตักของท่านด้วยความเศร้าใจ เรื่องของพจน์ทำให้เธอวูบโหวงอยู่ในอก อย่างไรก็ผูกพันเพราะคบกันมานานถึงสิบปี แต่คนเราไม่ใช่คู่กัน ทำเช่นไรก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันอยู่ดี

เธอกับพจน์รู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ เธอก้าวเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นอายุแค่สิบสองสิบสามก็มีความรู้สึกดีๆ กับพจน์แล้ว ก่อนที่จะคบกันเป็นแฟนจริงจังตอนอายุสิบแปด และหมั้นหมายกันตอนเธอเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสาม

พูดกันตรง ๆ เธอเองก็ไม่รู้ว่ารักพจน์จริงหรือเปล่า ในตอนนั้นเธอคิดว่าเขาเป็นคนดีและเป็นผู้ชายที่เข้ามาจีบเธอเป็นคนแรก ทำให้เธอหวั่นไหวและตัดสินใจคบกับเขา แรกเริ่มเดิมทีเขาก็เป็นเพียงพี่ชายที่ดีเดินมาส่งเธอที่บ้านทุกวันหลังจากเลิกเรียน ซึ่งก็อยู่ในสายตาของคุณยาย

เธอคิดเสมอว่าอุปสรรคที่พบเจอไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร รวมถึงเรื่องบิดามาดาของเขาด้วยไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ความดีคงเอาชนะทุกอย่างได้ แต่เธอก็ค้นพบว่าหากใครไม่ชอบเรา เขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายล้างเราให้หลุดพ้นออกไปจากชีวิตของพวกเขาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เหมือนกับที่พวกท่านพยายามกำจัดเธอออกไปจากชีวิตของพจน์นั่นเอง