LOGIN“คิก ๆ” กุลยาหัวเราะเสียงใส เธอหัวเราะจนตาหยี กุมภ์รีบลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว แล้วพูดออกตัวเสียงดังแก้เก้อ
“ผมทดลองสมรรถภาพร่างกายดูน่ะครับ ปกติอยู่บนเกาะผมฝึกมวยเป็นประจำ แบบนี้ไง” เขานอนลงเพื่อวิดพื้นอย่างแข็งขันให้สาวเจ้าดู
“เหรอคะ” กุลยาอมยิ้ม อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงหมดปากกับความแถของเขา
“จริง ๆ ผมกำลังฝึกการยืดหยุ่นร่างกาย คุณไม่เชื่อผมหรือไง” กุมภ์พูดอย่างขึงขัง
“ฉันเชื่อคุณก็ได้ค่ะว่าคุณไม่ได้แอ็กท่าให้ฉันดูจนล้ม”
“นี่ผมออกอาการขนาดนั้นเลยเหรอ”
“คุณไม่เห็นเซ็กซี่เลย” เธอมองสบตาเขาแล้วเบือนหน้าหนี
“จริงเหรอครับ”
“อุ๊ย!” กุลยาอุทานเพราะเขาขยับใบหน้าเข้ามากระซิบถามอยู่ตรงริมหู เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองเขาในระยะกระชั้นแล้วหน้าแดง ทำท่าจะลุกหนีเขาก็จับชิงช้าเอาไว้
“ผมถามว่าจริงเหรอครับ”
“ไม่รู้ไม่ชี้ค่ะ”
“มาหาผมมีอะไรหรือเปล่า หรือว่าคิดถึงผม”
“ใครจะไปคิดถึงคนแบบคุณกัน”
“แล้วมีอะไรครับ” เขายิ้มให้เธอขณะเอ่ยถาม คนมองถึงกับกะพริบตาปริบ ๆ ทำตัวไม่ถูกเอาเสียเลย
“ฉันก็แค่จะมาต่อว่าคุณที่คุณโกหกฉัน”
“ผมโกหกคุณเรื่องอะไรครับ”
“เรื่องที่ไปสู่ขอฉันกับคุณยายไง คุณยายบอกว่าคุณไม่ได้ไปสู่ขอฉันเสียหน่อย”
“คุณอยากรู้ว่าผมพูดจริง ๆ จนต้องไปถามเลยเหรอครับ”
“ฉัน...” กุลยากัดปากตัวเอง
“ไหนบอกว่าไม่อยากรู้ไงครับ” เขาจ้องตาเธอเพื่อค้นหาความจริง
“ก็คุณพูด อุ๊ย!” กุลยาอุทานเมื่อโดนจุ๊บปากเร็ว ๆ หญิงสาวยกมือขึ้นแตะริมฝีปากด้วยความขัดเขิน
“ผมหิวจังเลยครับ”
“ไหนคุณสัญญาว่าจะไม่ล่วงเกินฉันไง คุณจะผิดสัญญาหรือไง คนลามก” เธอต่อว่าเขา ที่เธอสมยอมน่ะไม่นับ แต่ถ้าเธอไม่สมยอมเขาก็ห้ามทำอะไรเด็ดขาด
“ผมหิวกับข้าวฝีมือคุณครับ” แล้วท้องของเขาก็ร้อง กุมภ์ถึงกับลูบท้ายทอยด้วยท่าทีขัดเขินไม่น้อย
“ฉันไป... ไปทำกับข้าวก่อนนะคะ คุณอยากกินอะไรคะ”
“อยากกินคุณ”
“คะ? อุ๊ย! คนลามก” เธอต่อว่าเขาด้วยใบหน้าร้อนผ่าว
“แต่ตอนนี้ผมว่าคุณควรจะอาบน้ำก่อนนะครับ แก้มแดงไปหมดแล้ว อากาศท่าจะร้อน”
“ว้าย! คุณแกล้งฉันเหรอคะ คนบ้า นี่คุณหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ” เธอกรีดร้องเสียงดังเมื่อเขาใช้สายยางฉีดน้ำใส่เธอจนเปียกปอนไปหมด เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นตรงสนามหญ้า ก่อนที่เสียงตูมจากการกระโดดน้ำจะดังขึ้นตามมา ด้วยว่ากุมภ์กระโดดลงไปในน้ำเรียบร้อยแล้ว
“โอ๊ย! ผมเป็นตะคริว” กุมภ์ร้องเสียงหลงก่อนจะตะกายน้ำไปมาทำท่าจะจมน้ำ
“คุณล้อเล่นใช่ไหม” กุลยาเอ่ยถาม แต่เห็นเขาจมหายลงไปใต้ผืนน้ำเธอก็รีบกระโดดลงไปช่วยเขาทันที
“คุณ อย่าเป็นอะไรไปนะ” กุลยาว่ายน้ำเล่นที่คลองหลังบ้านตั้งแต่เด็กเธอจึงว่ายน้ำเก่ง หญิงสาวรีบดำลงไปหาคนที่จมน้ำหายไปในทันที ก่อนจะรีบพาเขาขึ้นมาเหนือน้ำ
“อื้อ...” กุลยาร้องประท้วงเมื่อโดนริมฝีปากหนาบดจูบอย่างดูดดื่ม เธอรัวกำปั้นใส่อกกว้างของเขาระรัว
“คุณเล่นอะไรของคุณนี่ ฉันเป็นห่วงคุณแค่ไหนรู้ตัวบ้างไหม” เธอเอ่ยถามอย่างเอาเรื่อง ยังทุบตีเขาไม่ยั้งโทษฐานที่เขาทำให้เธอเป็นห่วงขนาดนี้
“เป็นห่วงผมจริง ๆ เหรอ” เขาดึงร่างน้อยเข้าหา ว่ายน้ำพาเธอไปใต้ต้นไทร มุมนี้เขาสามารถกอดเธอได้โดยไม่มีใครเห็น อย่างน้อยเขาก็เกรงใจ คุณยายของเธอเพราะท่านเอ็นดูเขามาก จะทำรุ่มร่ามกับหลานสาวของท่านก็กระไรอยู่
“ใคร... ใครจะไปเป็นห่วง อื้อ...” คนปากแข็งโดนจูบซ้ำ ๆ อย่างมันเขี้ยว
“ถ้าปฏิเสธอีกผมจะจูบให้ขาดใจเลย”
“พอแล้ว ฉันเป็นห่วงคุณมากที่สุดเลย พอใจหรือยัง”
“ผมพอใจมากครับเวลาที่คุณปากกับใจตรงกันแบบนี้” เขาไล้แก้มสาวเบา ๆ กุลยาสบตาของเขาแล้วก้มหน้างุด
“คุณโอเคใช่ไหม ผมจะกลับประจวบคีรีขันธ์ไปบอกนายแม่ให้มาสู่ขอคุณกับคุณยาย”
“ฉัน เอ่อ...”
“ผมให้คุณตัดสินใจ ไม่เร่งรัดอะไร ให้คำตอบผมคืนนี้นะ”
“บ้าน่ะสิ คนอะไรชอบมัดมือชกคนอื่น”
“ผมรอคุณนานแล้วนะ”
“นานอะไรเราเพิ่งรู้จักกัน”
“ก็หลายเดือนแล้วนะ ไม่รวมที่ผมทำไม่ดีกับคุณเอาไว้ ไม่ใช่แค่อยากรับผิดชอบคุณนะ ผมรักคุณด้วย ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งรัก”
“คุณ!” เธออุทานหัวใจเต้นแรงแทบจะกระหน่ำออกมานอกอก
“คุณใจตรงกับผมไหม ยินดีจะให้ผมดูแลไปตลอดชีวิตหรือเปล่า ผมอยากดูแลคุณกับคุณยายของคุณจริงๆ นะ”
“ฉันขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ คุณให้เวลาฉันสักนิดได้ไหม”
“ผมรอคุณได้” เขาจุมพิตหน้าผากของเธอ กุลยาเกร็งเล็กน้อย แต่ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นทำให้เธอหวั่นไหวไม่น้อย
“คุณอยากกินอะไรเหรอคะ ฉันจะทำให้กิน พรุ่งนี้คุณก็ต้องกลับประจวบฯ แล้ว” กุลยาเอ่ยถามเสียงนุ่ม กุมภ์ถึงกับยิ้มกับประโยคคำถามน่ารักของคนในอ้อมแขน
“กินอะไรก็ได้ คุณทำอะไรให้ผม ผมก็กินได้หมดนั่นแหละ”
“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลย เดี๋ยวเอาพริกตำกับเกลือให้กินเลย”
“ผมก็กินได้นะ ถ้าคุณทำให้กิน”
“จริงเหรอคะ” กุลยาถามซ้ำ กุมภ์ก็พยักหน้าให้หญิงสาว
เขาไม่คิดว่าเธอจะตำพริกเกลือให้เขากินจริง ๆ นี่จึงเป็นที่มาของมื้ออาหารเย็นที่สุดแสนซี้ดซ้าดของเขา
“อร่อยเหรอพ่อกุมภ์ พริกกับเกลือน่ะ” คุณยายพิตรมองแล้วถึงกับทำตาปริบ ๆ ที่เห็นว่าวันนี้มีเมนูพริกกับเกลือถูกจัดขึ้นโต๊ะอาหารด้วย
“อร่อยครับ ฝีมือหลานสาวของคุณยายแซ่บที่สุดเลยครับ” กุมภ์ยกนิ้วโป้งขึ้นเอ่ยชม ในขณะที่กุลยาแอบขำ จริง ๆ เขาจะไม่กินก็ได้ พริกสดกับเกลือน่ะ แต่กุมภ์เป็นพวกรักษาหน้า รับปากอะไรเอาไว้ก็กินจริง ๆ อย่างที่ตัวเองพูดเอาไว้
“ยายว่าไม่ท้องเสียก็ปวดท้องละนั่น” เป็นจริงอย่างที่คุณยายพูดจริง ๆ กุมภ์ท้องเสียแล้วก็ปวดท้อง คนที่ต้องมาดูแลก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คือกุลยานั่นเอง
“เดี๋ยวฉันไปเอายามาให้คุณ”
“อย่าไปนานนะ ผมรอไม่ไหวเดี๋ยวขาดใจตาย”
“แค่กินพริกแล้วท้องเสียเอง คิก ๆ” กุลยาหัวเราะสะใจที่ได้แกล้งเขาบ้าง ถือว่าเอาคืนที่เขาจับตัวเธอไปทำมิดีมิร้ายเมื่อหลายเดือนก่อนก็แล้วกัน
“คุณน่ะแกล้งผม แต่ผมยอมให้คุณแกล้งนะ ยอมให้แกล้งตลอดชีวิตเลย” เขาทำตาปริบ ๆ อ้อนเธอ กุลยาหน้าแดงก่อนจะรีบเดินหนีออกมาหาหยูกยาให้คนป่วยขี้อ้อน
โทรศัพท์มือถือของกุมภ์ดังขึ้น เขากดรับปรากฏว่าเป็นญาติผู้น้องวิดีโอคอลมาหา
“ว่าไงคุณกุมภ์ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ” นุชรีเอ่ยถามพี่ชาย
“ท้องเสียน่ะ”
“กินอะไรเข้าไปถึงได้ท้องเสียคะ”
“พริกกับเกลือ”
“พริกกับเกลือ แล้วคุณกุมภ์นึกพิเรนทร์อะไร ถึงได้กินพริกกับเกลือ ฮ่า ๆ ๆ ๆ” นุชรีเอ่ยถามพลางหัวเราะท้องแข็ง
“ว่าที่พี่สะใภ้เรานั่นแหละ บอกว่าจะตำพริกกับเกลือให้กิน ก็ตำให้กินจริง ๆ”
“ทำไมคุณกุลถึงตำพริกกับเกลือให้คุณกุมภ์กินล่ะคะ” นุชรีเอ่ยถามอย่างสงสัย
“คุณกุมภ์บอกว่าเขาทำอะไรให้กิน พี่ก็กินได้หมด”
“สมน้ำหน้า” นุชรีหัวเราะไม่ยอมหยุด
“คุณกุมภ์กำลังแสดงความน่ารักให้เขาเห็น ว่าคุณกุมภ์ไม่ใช่คนเรื่องมาก เขาทำอะไรให้กินก็กินได้หมด”
“แล้วไงต่อคะ”
“ท้องเสียหนักมากครับคุณนุช” ประโยคน่าสงสารของพี่ชายทำให้นุชรีหัวเราะจนน้ำตาเล็ด
“แล้วคุณนุชจะให้คุณกุมภ์ทำยังไงล่ะ คุณกุมภ์ไม่เคยเอาใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย”
“ทำแบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ คุณกุลจะได้ใจอ่อนไง”
อังคารได้แต่งงานกับมยุริญสมใจ ตอนนี้ก็มีทายาทแล้วเหมือนกัน อายุไล่เลี่ยกับลูกๆ ของเจ้านายเลยเป็นเพื่อนเล่นกันกันต์ธีร์ กายสิทธิ์ กชกร กิรณาวิ่งมากอดมารดาก่อนจะแนบหูไปกับหน้าท้องนูน ๆ เพื่อคุยกับน้อง“วันนี้น้องเงียบกริบเลยครับ” กันต์ธีร์เอ่ยขึ้น“ใช่ ๆ น้องทำอะไรอยู่น้า ท่าทางจะหลับ”“อุ๊ย!” ไม่ทันขาดคำ กุลยาก็อุทานเบา ๆ เพราะสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าลูกภายในท้องของเธอ เคลื่อนไหวคล้ายตอบโต้กับบรรดาพี่ ๆ“น้องดิ้นด้วยครับ สงสัยจะรู้ว่าพวกเรามาทักทาย ผมอยากเห็นหน้าน้องจัง” กายสิทธิ์ลูบท้องนูน ๆ ของมารดาไปมา“หนูก็อยากเห็นหน้าน้องเหมือนกันค่ะคุณแม่” กชกรพยักหน้ายิ้มแป้น“หนูก็ด้วยค่ะ” กิรณาก็เช่นเดียวกัน ก่อนจะอ้อนให้บิดาอุ้มไปนั่งตัก“สงสัยว่าน้องก็อยากจะเห็นหน้าทุกคนแล้วเหมือนกันจ้ะ พี่กุมภ์คะ คุณแม่คะ ปะ... ปวดท้องจังเลยค่ะ”เสียงของกุลยาที่ร้องบอกทุกคนว่าเจ็บท้องทำให้กุมภ์ตื่นเต้นไม่น้อย“ไอ้อังคาร ไอ้อังคาร เอารถออกเดี๋ยวนี้เลย!”“น้องจะออกมาแล้วเหรอคะ น้องจะออกมาแล้ว”เด็ก ๆ เดินวนไปวนมามาให้วุ่นเพราะตื่นเต้นที่จะได้เห็นหน้าน้อง ทำเอานุชรีที่ยังไม่ถึงกำหนดคลอดถึงกับอมยิ้ม“ทุกคนตั้งส
“เล่นซะเนียนเลย พี่ตกอกตกใจหมดเลย เล่นเอามีดจี้คอขนาดนั้น พี่ทำอะไรไม่ถูกน่ะสิจ๊ะ” กุลยายอมรับว่าวันนั้นเธอตกใจจริง ๆ เลยรับปากไปเสียทุกอย่างที่น้องสาวต้องการ“ก็คุณธิดาเป็นดารานี่คะ ถ้าเล่นไม่เนียนจะเป็นดาราดังได้ยังไงกัน” ไม่ว่ายังไงนุชรีก็ยังชื่นชมในฝีมือการแสดงของกุลธิดาอยู่ดี“แล้วนั่นพี่กุมภ์กับผู้กองจะพาคุณราฟไปไหนคะ” กุลยาเอ่ยถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าแต่ละคนเตรียมถังเตรียมคบเพลิงมุ่งหน้าไปยังสวนหลังบ้าน“มีรังผึ้งรังใหญ่อยู่หลังบ้านน่ะครับ พวกเราหนุ่ม ๆ อยากจะไปจับผึ้งกันเสียหน่อย น้ำผึ้งแท้น่ะ เอามากินบำรุงสุขภาพนะ” กุมภ์หันไปตอบเมียรัก“ไปจับผึ้งกันเหรอคะ แล้วนั่นต้องเอาปี่ไปด้วยเหรอคะ” กุลธิดาถามอย่างสงสัย“ใช่ครับ พี่น่ะมือวางอันดับหนึ่งในการจับผึ้งเลยนะครับ” กุมภ์ยืดอก ตบเบา ๆ อย่างภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเอง“คุณกุลคงยังไม่รู้ว่าพี่กุมภ์น่ะจับผึ้งเก่ง เป่าปี่ก็เก่งด้วยค่ะ ไม่ใช่เป่าปี่เรียกผีเสื้อสมุทรนะคะแต่เรียกผึ้งนี่แหละ คิก ๆ” นุชรีเล่าแล้วทำท่าขำ“ทำไมคุณนุชต้องทำท่าขำแบบนั้นด้วยล่ะคะ”“หยุดเลยคุณนุช เมื่อก่อนกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ตอนนี้คุณกุมภ์เก่งแล้ว” ก
“พี่กุมภ์!” กุลยาถลาไปประคองร่างสามีเอาไว้ ทำเอาทุกคนตกใจกัน ยกใหญ่ สุดท้ายก็พากันไปโรงพยาบาลแทนที่จะไปสถานีตำรวจ“พี่กุมเป็นยังไงบ้างคะ” กุลยาเอ่ยถามสามีที่เดินขากะเผลก ๆ เพราะตกบันไดอย่างห่วงใย“ไกลหัวใจครับ แล้วคุณนุชเป็นยังไงบ้าง โดนคดีความมากไหม”“ผู้กองนะก็ทำตามหน้าที่น่ะค่ะ ผิดก็ว่ากันไปตามผิด ถูกก็ว่ากันไปตามถูก แต่พ่อหมอยอดยิ่งอะไรนั่นมีโจทย์เยอะนะคะ เพราะเที่ยวไปหลอกคนเอาไว้มากมาย เลยโดนดำเนินคดีทางกฎหมายข้อหาหลอกลวงและข้อหา อื่น ๆ อีกมากมายเลยค่ะพี่กุมภ์”“ดีแล้วครับ จะได้เข็ดหลาบไม่ทำอีก”“เพิ่งรู้นะคะว่าคืนนั้นคุณนุชให้ของขวัญเป็นชุดนอนไม่ได้นอน” กุลยานึกถึงแล้วอดที่จะขำปนหน้าแดงเสียไม่ได้ มารู้ในตอนหลังว่าคืนวันเข้าห้องหอนุชรีให้ชุดนอนวาบหวิวเพื่อให้เธอใส่ยั่วกุมภ์“คุณนุชทะเล้น แต่พี่ก็ว่าดีนะ อยากให้เมียใส่” เขากัดปากทำตาหวาน คนฟังถึงกับหน้าแดงลามไปถึงใบหู“กุมภ์เป็นไงบ้างลูก แม่ทำอาหารบำรุงให้กุมภ์เยอะแยะเลยนะ ทำกระเพาะปลาที่ลูกชอบด้วยนะจ๊ะ” เสียงหวาน ๆ ของมารดาทำให้กุมภ์โกรธไม่ลงเลยจริง ๆ ที่สำคัญก็รู้ว่ามารดานั้นเป็นห่วงเป็นใย อยากให้เขามีความสุขที่สุด จึง
“นาไม่กล้าแสดงความคิดเห็นค่ะพี่กันยา” นารีรีบตอบ“ไอ้อังคาร แทนที่แกจะมาช่วยฉัน แล้วนั่นแกชวนหลานสาวกับหลานเขยฉันไปดูคลิปอะไรห้ะ” คุณกันยาหันไปดุด่าลูกน้องเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องที่แอบถ้ำมองลูกชายกับลูกสะใภ้“ผมนั่งดูคลิปอยู่ครับคุณป้า โคตรมันเลยครับ” ชัยชนะเป็นคนเอ่ยตอบ“คลิปอะไรของแกที่บอกว่ามัน” คุณกันยาเดินขึ้นไปบนกระท่อม ในขณะที่กุมภ์กับกุลยารีบไปแต่งตัวในห้องน้ำให้เรียบร้อย“นี่ไงครับ สำนักอาจารย์ยอดยิ่งโดนปาระเบิดครับ ผมว่ามันคุ้น ๆ นะครับคุณป้า” ชัยชนะพูดออกมาก่อนทำท่านึก เหมือนเขาได้ยินชื่อสำนึกอาจารย์ยอดยิ่งที่ไหน“ห้ะ! เอามาให้ป้าดูสิ” คุณกันยารีบคว้าโทรศัพท์มาดูก่อนจะเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง“พี่กันยาคะ นี่มันสำนักอาจารย์ยอดยิ่งที่ดูดวงให้เรานี่คะ” นารีชะโงกหน้าไปดูก่อนจะอุทานเสียงดัง“ผมก็ดูวนไปวนมา คุ้น ๆ ชื่อสำนักอยู่เหมือนกันครับ ไปดูดวงที่นี่มาเหรอครับ ในข่าวบอกว่าโดนคนที่ไปดูดวงปาระเบิดใส่เพราะแค้นจัดที่ดูดวงไม่แม่น แถมยังไปแนะนำอะไรแปลกประหลาดด้วยครับ แต่รายละเอียดที่ลงลึกกว่านี้ผมไม่รู้นะครับ” อังคารสาธยายละเอียดยิบ“นี่แหละเรียกลงลึก” ชัยชนะกับนุชรีพูดประสานเสียงกัน“
“แล้วทำไมนายไม่ยุแยงตะแคงรั่วกันเล่า” นุชรีเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจ“ผมยุแยงตะแคงรั่วแล้วครับ แต่แพ้ทางนายหญิงจริง ๆ นายหญิงเล่นใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์ขนาดนั้น ผมเป็นแค่ลูกน้องจะไปสู้ยังไงไหว นั่นเขาเป็นถึงเมียเลยนะครับ”“อดเอาคืนคุณกุมภ์น่ะสิ เซ็งเป็ดเลย”“คุณนุชนี่หน้าซื่อใจคดนะครับ”“นายว่าฉันเหรอ”“ผมพูดไปตามเนื้อผ้าครับ”“ไม่ได้การละ พรุ่งนี้ต้องไปยุแยงตะแคงรั่วต่อ”“จะดีเหรอจ๊ะแม่นุช”“เฮ้ย! คุณป้ากับนายแม่มาแอบฟังนุชตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เสียงถามที่ดังขึ้นทำให้นุชรีหันไปมองก็เจอเข้ากับมารดาและผู้เป็นป้าที่กระซิบเข้ามาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น“นานแล้วครับ ตั้งแต่คุณนุชเรียกผมมาถามนั่นแหละครับ” อังคารช่วยตอบแทนบรรดาเจ้านายทั้งหลาย“แล้วทำไมนายไม่บอกฉัน”“ผมไม่กล้าครับ” ก็แต่ละคนเล่นจ้องเขาเหมือนจะปาดคอ เขาจะกล้าพูดอะไรได้“งั้นค่าสินสอดของมยุริญสองแสนนายก็อดนะอังคาร” นุชรีพูดอย่างงอน ๆ“นายแม่จ่ายให้ผมแล้วครับ”“ไอ้คนเห็นแก่เงิน” นุขรีด่าอย่างขัดใจ“ไม่ใช่นะครับ นายแม่มีบุญคุณ นายหัวก็มีบุญคุณ ผมหรือจะกล้าขัด”“หรา... อังคาร งั้นฉันขอให้นาย...” นุชรียังพูดไม่ทันจบประโยค ผู้ร้ายก็รีบสารภ
“กรี๊ด!!! ผีขี้โคลน” แล้วสติของหญิงสาวก็ดับวูบลงไปในทันที“เฮ้ย! ตายห่า นายหญิงหมดสติไปแล้ว”“มึงนี่แหละจะตาย ทำไมไม่บอกกูก่อนว่าเมียกูมา เป็นลมล้มฟุบไปแบบนี้ จะเป็นอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้” กุมภ์หันไปตบหัวลูกน้องเต็มแรง อังคารร้องเสียงหลง มึนลูกตบของเจ้านายจนแทบเข่าทรุด“ผมบอกไม่ทันครับ อย่าว่าแต่นายหญิงเลย ผมเห็นนายหัวครั้งแรกยังตกใจ”“มึงมาช่วยประคองเมียกูขึ้นเตียงก่อน เวรเอ๊ย!”“นายหัวด่านายหญิงทำไมครับ”“กูสบถไอ้นี่ เดี๋ยวถีบยอดอก”“ครับ ๆ” อังคารช่วยเจ้านายประคองร่างของกุลยาไปวางบนเตียง“มึงรีบไปหายาลมยาดมยาหม่องมาปฐมพยาบาลเมียกูเร็ว ๆ เลย”“ผมว่าเจ้านายไปอาบน้ำก่อนดีกว่าครับ”“เออ ๆ แต่มึงไปเอายามาก่อน” กุมภ์รีบสลัดเสื้อผ้าออกจากตัวและอาบน้ำเร็วที่สุดในชีวิต ก่อนจะรีบมาที่เตียงอย่างห่วงใย“เจ้านายดูเป็นห่วงนายหญิงมาก ๆ เลยนะครับ”“มึงเอาสักอย่างเถอะไอ้อังคาร จะเรียกกูว่านายหัวหรือเจ้านาย กูโคตรสับสน” เป็นประโยคเดิม ๆ ที่กุมภ์ด่าอังคารเป็นประจำ ซึ่งมันก็ยังเรียกเขาตามอารมณ์ และเขาก็ยังอยากจะด่ามันเช่นเดิม“นายหัวไม่คิดจะเล่นตัวสักนิดเลยเหรอครับ”“เล่นตัวอะไรของมึง”“ก็นายหญิงทิ้งนายห







