59

ก่อนหน้านี้ฝันแต่ตอนนี้เอาจริง

“ค่ะ”

“เราจะได้ใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น”

“เจ้านายครับ”

“หือ... อะไร”

“ตอนละเมอก็ประมาณนี้เลยครับ โอ๊ย!” อังคารร้องเสียงหลงเมื่อโดนเตะก้น ก่อนจะรีบขอตัวเผ่นออกจากห้องแทบไม่ทัน

“เดี๋ยวกุลปอกผลไม้ให้นะคะ”

“ครับ” เขารับคำ ยิ้มหวานให้เธอ เปิดทีวีดูแต่ไม่มีอะไรน่าดูก็เลยปิด

“ปิดทำไมล่ะคะ เมื่อกี้ได้ยินเหมือนพี่กุมภ์เปิดข่าวฟังเลย”

“พี่อยากคุยกับกุลมากกว่าครับ” เขาอ้าปากเพื่อให้เธอป้อนผลไม้ให้

“หวานไหมคะ” เธอเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“หวานครับ พรุ่งนี้ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว คิดถึงบ้านจะแย่”

“เบื่อโรงพยาบาลแล้วเหรอคะ”

“ใช่ครับ คิดถึงคุณยายจังเลยนะครับ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”

“ใช่ค่ะ กุลเองก็คิดถึงมาก ๆ เหมือนกันค่ะ”

“งั้นออกจากโรงพยาบาลแล้วเราไปหาคุณยายกันเลยนะ เดี๋ยวให้อังคารขับรถไปให้”

“พี่กุมภ์ไหวใช่ไหมคะ ถ้าไม่ไหวนอนพักฟื้นอีกสักวันสองวันก็ได้ค่ะ”

“พี่นอนเยอะแล้วครับ อยากไปเยี่ยมคุณยายมากกว่า” กุมภ์ยิ้มให้หญิงสาว ชวนเธอคุยเรื่องอื่นอย่างสนุกสนาน

ส่วนเรื่องงานแต่งนั้นกุลยาไม่ได้ติดขัดอะไร ปล่อยให้กันยาเป็นแม่งานจัดการทุกอย่าง ด้วยว่าเป็นงานแต่งของลูกชายคนเดียว กันยาจึงไม่อยากให้น้อยหน้าใคร

หลังออกจากโรงพยาบาลกุมภ์ก็พากุลยาเดินทางกลับบ้านสวนในทันที โดยมีอังคารเป็นคนขับรถให้ ส่วนงานทางนี้มีนุชรีกับญาติ ๆ คอยช่วยดูแลอยู่แล้วเขาจึงไม่ได้กังวลนัก ด้วยว่ากุมภ์ไม่ได้ดูแลโดยตรง ซึ่งส่วนใหญ่เขาจะอยู่เกาะแห่งรักเสียมากกว่า

“คิดถึงคุณยายจังเลยค่ะ” กุลยากอดรัดผู้เป็นยายอย่างแสนคิดถึง

“ยายก็คิดถึงเรามาก ๆ เลยนะ” คุณยายกอดตอบหลานสาวด้วยความรัก หันไปมองหน้าว่าที่หลานเขยด้วยรอยยิ้ม

“คุณยายเป็นยังไงบ้างคะ อยู่ทางนี้คงเหนื่อยน่าดู หนูว่าจะไปเยี่ยมคุณนุชสักวันสองวันกลายเป็นหายไปหลายวันเลย”

“ไม่เหนื่อยอะไรเลย พ่อกุมภ์เขาส่งคนมาช่วยเหลือยายทุกอย่าง มีคนเต็มบ้านมีความสุขไปอีกแบบ” กุลยาได้ยินแบบนั้นก็หันไปยิ้มกับกุมภ์ มองเขาอย่างขอบอกขอบใจ ครอบครัวของกุมภ์เป็นครอบครัวใหญ่ มีอะไรจะคอยช่วยเหลือกัน อีกทั้งคนงานและพนักงานของเขาก็เปรียบเสมือนคนในครอบครัว ลูกหลานเรียนจบกลับมาก็เข้ามาช่วยงานทั้งที่เกาะ ที่ฟาร์ม ที่โรงแรม และที่รีสอร์ต

“ทำเลดี ๆ ที่จะเปิดร้านขนมได้แล้วนะ ทีนี้เราก็จะมีร้านเป็นของตัวเอง ส่งของได้ง่าย ลูกค้ามารับของเองก็ง่ายด้วย”

“ดีจังค่ะ ใครหาให้คุณยายเหรอคะ หรือคุณยายไปเจอที่ไหน”

“คนรู้จักน่ะ” คุณยายตอบแล้วอมยิ้ม มองหน้าคนที่แอบช่วยอยู่เงียบ ๆ นิ่ง

“ดีจังเลยค่ะ”

“มากันเหนื่อย ๆ ไปอาบน้ำอาบท่า พักผ่อนกันก่อนเถอะจ้ะ เดี๋ยววันนี้ยายจะทำอาหารให้กิน” คุณยายผู้ชอบทำอาหารเอ่ยยิ้ม ๆ

“เดี๋ยวหนูมาเป็นลูกมือคุณยายค่ะ”

“ผมด้วยครับ” กุลยาหันไปมองคนที่รีบอาสาแล้วยิ้มกว้าง กุมภ์เป็นคนที่สามารถปรับตัวให้เข้ากับทุกสถานการณ์ได้เสมอ

กลับมาบ้านสวนรอบนี้ความสัมพันธ์ของกุมภ์กับกุลยานั้นรุดหน้าไปมาก ทั้งสองพัฒนาความสัมพันธ์แบบก้าวกระโดด กุมภ์เข้ามาช่วยเหลืองานทุกอย่างของกุลยาจนหญิงสาวได้เปิดร้านขนมสมใจพร้อมด้วยพนักงานที่กุมภ์หามาให้ ซึ่งมีคุณสมบัติตรงตามที่กุลยาต้องการทุกประการ คือขยัน พูดจาไพเราะ ซื่อสัตย์ สะอาดสะอ้าน และมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ ร้านขนมของกุลยาจึงมีรายการทีวีมาขอสัมภาษณ์และมาชิมขนมที่ร้านหลายรายการทำให้หญิงสาวเป็นที่รู้จักและมีรายได้เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

กุลยาภาคภูมิใจในสูตรอาหารและขนมของคุณยายเป็นอันมาก ตอนเด็ก ๆ เธอเข้าใจถึงความลำบากของผู้เป็นยายและมารดาที่เลี้ยงเธอมา โตขึ้นเธอจึงขยันและไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคใด ๆ ที่เกิดขึ้น

กุลยาถอนใจออกมาเบา ๆ อดที่จะคิดถึงเรื่องราวเมื่อสองวันก่อนไม่ได้ เธอกลับมาจากประจวบฯ ได้ไม่กี่วัน บิดามารดาของพจน์ก็มาคุกเข่าขอร้องให้เธอกลับไปคบกับพจน์เหมือนเดิม เธอได้แต่อึ้งเพราะไม่คิดว่าคนที่เคยดูถูกและรังเกียจเธอมาตลอด จะมาคุกเข่าขอร้องกันแบบนี้ แต่เธอก็คงไม่สามารถกลับไปหาพจน์ได้อีกเพราะทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว พอสองสามีภรรยารู้เข้าก็กลับด่าว่าเธออย่างสาดเสียเทเสีย ทำให้คุณยายต้องออกมาไล่ด้วยตัวเอง

“กลับไปเสียเถอะค่ะ หลานสาวของฉันไม่คู่ควรกับลูกชายของพวกคุณหรอก” คุณยายพยายามพูดอย่างใจเย็น

“แหม... อีแก่ มึงพูดว่าหลานมึงไม่คู่ควร แล้วทีสมัยก่อนมึงอยากให้หลานสาวของมึงได้ลูกกูเป็นผัวจนตัวสั่น เดี๋ยวนี้มึงให้หลานสาวของมึงจับผู้ชายที่รวยกว่าลูกกูได้แล้วสินะ ถึงได้พูดแบบนี้”

ประโยคนั้นทำให้กุลยาถึงกับอ้าปากค้าง ไม่คิดมาก่อนเลยว่าสองสามีภรรยาจะพูดเช่นนี้ และที่ยิ่งทำให้กุลยาตกใจคือคุณยายของเธอกับป้าสายบัวเอาน้ำมาสาดใส่สองผัวเมียจนเปียกไปหมดทั้งตัว

“ล้างซะ จิตใจจะได้สะอาดขึ้น ถึงหลานของฉันจะคบกับลูกชายของพวกคุณ ก็ไม่เคยแบมือขอเงินลูกชายของคุณ แม่กุลเขาทำงานของเขา ที่ฉันไม่ได้ห้ามปรามถึงแม้ว่าพวกคุณจะรังเกียจแม่กุลเพราะฉันเห็นว่าพวกเขารักกัน คุณสองคนไปคิดดูให้ดีก็แล้วกันว่าเมื่อก่อนทำตัวยังไง อย่าเอาแต่โทษคนอื่นหรือดูถูกคนอื่น ต้องหัดมองตัวเองบ้าง”

“อีแก่! มึงกล้าเอาน้ำมาสาดกูเหรอ” ช่อทิพย์กับบัลลังก์ตรงเข้าไปจะทำร้ายคุณยายพิตร กุลยาเข้าขวางเอาไว้ ในขณะที่สองผัวเมียจะฟาดฝ่ามือเข้าหา มือของกุมภ์ก็เข้ามารวบเอาไว้ ก่อนจะผลักสองผัวเมียจนเซไปทางด้านหลัง กุลยามองอย่างขอบคุณ เธอเองก็คิดว่าจะโดนตบแล้วเหมือนกัน

“ไอ้หมอนี่ใช่ไหมผัวใหม่ของแก จับให้แน่น ๆ ล่ะ มันรวย พลาดจากคนนี้ไปคงไม่มีคนรวย ๆ ตาต่ำคนไหนเอาแกหรอกนังกุล” ช่อทิพย์เจ็บใจที่ผู้หญิงที่เคยเกลียดเพราะคิดว่าอยากจะจับลูกชายของตัวเองได้ดีมีความสุขกับผู้ชายคนอื่น แล้วทิ้งลูกชายของนางให้ตกต่ำเช่นนี้

“ถ้าคุณหมายความถึงผมคงไม่ใช่กระมังครับ” กุมภ์พูดเสียงเย็น

“ก็คุณนั่นแหละตาต่ำ ผู้หญิงดี ๆ มีมากมายไม่เลือก เอาของเหลือเดนจากลูกชายของฉัน มันน่ะพยายามจะจับตาพจน์ แต่ฉันรู้ทัน”

ช่อทิพย์คิดว่ากุลยาไม่กลับไปคืนดีกับลูกชายอีกแล้วนางก็ไม่จำเป็นต้องพูดดี ๆ ยกย่องเชิดชูอะไรมันนักหรอก ถึงแม้ลึก ๆ จะรู้สึกเสียดายกุลยาจับใจ ญาติ ๆ ที่เคยดูถูกกุลยาให้ฟังว่ายากจน เป็นแค่แม่ค้าขายขนม ไม่รู้ตาพจน์ไปชอบได้ไง ตอนนี้ถามกันใหญ่ว่าทำไมถึงเลิกกับผู้หญิงดี ๆ แบบกุลยาไปเอาโสเภณีมาทำเมีย นั่นยิ่งทำให้สองผัวเมียแทบกระอักเลือด เจ็บใจจนแทบตีอกชกตัว

ช่อทิพย์คิดว่าถ้ายิ่งพูดให้มันเลิกกับผู้ชายคนใหม่ได้ยิ่งดี จะได้สะใจที่มันหยิ่ง ไม่กลับไปคืนดีกับลูกชายของตน

“ถึงแม้กุลยาจะผ่านอะไรผมก็รักของผมครับ แต่ผมคงไม่เชื่อคนที่จ้องจะทำร้ายหรือดูถูกผู้หญิงที่ผมรักหรอกครับ กุลยาเป็นผู้หญิงที่ดี ไม่เคยปล่อยเนื้อปล่อยตัว จะเป็นของเหลือเดนของลูกชายคุณได้ยังไง ผมว่าคุณสองคนกลับไปซะเถอะครับ แล้วอย่ามาที่นี่อีก ก่อนที่ผมจะโทร. แจ้งตำรวจให้มาเชิญคุณสองคนออกไป คนบ้านนี้คือคนในครอบครัวของผม ขอความกรุณาอย่ามายุ่งวุ่นวายอีก ไม่อย่างนั้นจะหาว่าผมไม่เตือน!” กุมภ์พูดเสียงเข้มดุดัน