60

กุลยาไม่ค่อยเห็นท่าทีแบบนี้ของกุมภ์สักเท่าไหร่นัก แต่เวลาเขาเอาจริงขึ้นมาก็ไม่มีใครกล้าตอบโต้ และนั่นก็ทำให้บัลลังก์กับช่อทิพย์ถอยร่นกลับไปแทบจะทันที ก่อนไปยังด่าว่าอย่างสาดเสียเทเสีย แต่ก็ได้แค่ด่าและเจ็บใจตัวเองเพราะทำอะไรไม่ได้

“กุลอยู่นี่ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ พี่เป็นห่วง” กุมภ์หันไปเอ่ยกับหญิงสาว

“กุลไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”

“ช่วงนี้พี่ต้องไป ๆ มา ๆ เดี๋ยวจะหาคนมาอยู่เป็นเพื่อนที่บ้านดีไหม พี่เป็นห่วงกุลกับคุณยาย”

“คิดมาก ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พ่อแม่ของพี่พจน์ก็คงไม่มายุ่งวุ่นวายกับกุลอีกแล้ว”

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” กุลยาอุทาน หลุดจากภวังค์ความคิดเมื่อถอยหลังไปชนเข้ากับใครคนหนึ่ง เธอยังไม่เปิดร้านจึงคิดว่าคงเป็นพนักงานที่มาทำงานในตอนเช้า

“กุลสบายดีเหรอ” น้ำเสียงคุ้นเคยนั้นคือพจน์ เขาดูเปลี่ยนไปมาก จากพจน์ที่ดูสุภาพเรียบร้อย ดูดีสะอาดสะอ้าน แต่ตอนนี้เขาไม่ได้พิถีพิถันในการแต่งตัวเหมือนก่อน ผมเผ้าดูยุ่งเหยิง หนวดเครารกครึ้ม เสื้อผ้าดูยับย่นบ่งบอกว่าไม่ได้ผ่านการรีดมาเลย เขาปล่อยชายเสื้อออกมานอกกางเกงแลดูไม่เรียบร้อย ซึ่งพจน์ในอดีตนั้นแต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าแม้กระทั่งเขามาแค่บ้านของเธอที่อยู่ไม่ไกลกันมากนัก

ซึ่งตอนนี้เขาคีบรองเท้าแตะซึ่งดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่พจน์ เพราะเขาไม่เคยสวมรองเท้าหรืออะไรแบบนี้ออกจากบ้าน

“เชิญนั่งก่อนสิคะพี่พจน์” กุลยาตั้งสติได้ก็รีบเชิญเขานั่ง ตอนนี้ไม่มีลูกค้าในร้านเพราะยังเช้ามาก เธอเพิ่งเปิดร้านได้ไม่กี่นาทีพนักงานจึงยังไม่มา

ส่วนกุมภ์... วันนี้เขาไม่เข้าร้านเพราะกลับประจวบคีรีขันธ์ไปตั้งแต่เมื่อวานด้วยว่าต้องไปจัดการงานหลายอย่างที่คั่งค้าง ซึ่งเธอก็เข้าใจว่าเขาจะให้ความสำคัญกับงานพอๆ กับการมาดูแลเธอที่บ้านสวน

“พี่พจน์รับโกโก้ร้อนไหมคะ”

ประโยคคำถามนั้นทำให้พจน์ถึงกับยิ้มกว้าง

“กุลยังจำได้ว่าพี่ชอบดื่มโกโก้ร้อน”

“เดี๋ยวกุลไปชงให้นะคะ” กุลยาเห็นสายตาหวานหยดของเขาก็รีบเบือนหน้าหนี เดินเลี่ยงไปทางหลังร้านเพื่อชงโกโก้ร้อนให้พจน์ในทันที

“พี่คิดถึงกุลมากเลยนะ” อ้อมแขนของพจน์ที่โอบกอดมาจากทางด้านหลังทำให้กุลยาสะดุ้งสุดตัวรีบเบี่ยงหลบอย่างตกใจ

“ปล่อยนะคะพี่พจน์ อย่าทำแบบนี้เลย” เพราะยังไม่มีพนักงานคนไหนมาทำงาน เลยทำให้กุลยาเป็นกังวล พจน์ในวันนี้ดูหยาบคายและไม่น่าไว้วางใจ เขาไม่เหมือนพี่พจน์คนเดิมที่เคยอบอุ่นใส่ใจเธอเหมือนก่อน

“รังเกียจอะไรพี่นักหนา ทีกับไอ้หมอนั่นกุลไปเที่ยวกับมันได้เป็นนานสองนาน คงได้กับมันมาหลายครั้งแล้วสิ”

“พี่พจน์!” กุลยาอุทานไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคหยาบคายแบบนี้จากพจน์

“ร้านนี้มันก็หาให้ มันบำเรออะไรให้กุลอีก”

“ร้านนี้คุณยายเป็นคนติดต่อขอเช่า เกี่ยวอะไรกับพี่กุมภ์” กุลยาเอ่ยถามอย่างสงสัย

“อ้อเหรอ ก็เห็นว่ามันให้คนช่วยติดต่อหาให้ พี่เห็นกับตา”

“คะ?” กุลยาอุทาน นี่เป็นเรื่องใหม่ที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน

“มันรวยกว่าพี่สินะ เป็นถึงเจ้าของเกาะ กุลกับยายถึงได้ชอบมันมากกว่า”

“พี่พจน์จะดูถูกคุณยายกับกุลมากเกินไปแล้วนะคะ” เธอไม่ได้เห็นแก่เงิน ไม่อย่างนั้นคงขอเงินเขามาใช้หนี้ให้คุณยายไปแล้ว คงไม่ก้มหน้าก้มตาทำขนมงก ๆ เพื่อไปส่งขายหรอก

“พี่ดูถูกว่าเธอเห็นแก่เงิน”

“พี่พจน์ปล่อยเดี๋ยวนี้นะคะ กุลไม่ใช่คนแบบนั้น พี่พจน์ก็รู้”

“ไม่ใช่คนแบบนั้นน่ะเมื่อก่อน ที่พี่ไม่รู้ว่าเธอคบกับพี่เพราะอะไร”

“เหอะ! แล้วกุลคบกับพี่เพราะอะไรล่ะคะ” กุลยาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยาะ ไม่ใช่เยาะเขา แต่เยาะตัวเองที่หลงคบกับพจน์นานหลายปี ในที่สุดเขาก็ไม่ต่างจากบิดามารดาของเขา ดูถูกเธอเหมือนกัน

กุลยารู้สึกว่าเธอคิดถูกแค่ไหนที่เลิกกับพจน์ไปได้ ในสมองของเขามีความคิดแบบนี้อยู่ได้อย่างไรกัน เขาน่าจะรู้ดีว่าเธอเป็นคนเช่นไร และที่ต้องเลิกกันเพราะอะไร ไม่ใช่เพราะเธอฝ่ายเดียวแต่เพราะครอบครัวของเขาด้วย

“เพราะบ้านพี่รวยไง แต่พอไปเจอคนใหม่ที่รวยกว่าก็ตีตัวออกหาก ไปเอากับมัน ทีกับพี่ทำเป็นรักนวลสงวนตัว แตะนิดแตะหน่อยก็ไม่ได้ พยายามทำให้ตัวเองดูมีคุณค่าดูสูงส่งกว่าคนอื่น” บิดามารดาของเขาเล่าให้ฟังแล้วว่า    กุลยากับไอ้นายหัวปักษ์ใต้นั่นสนิทสนมกันมากแค่ไหน แถมยังอยู่บ้านหลังเดียวกันอีก คุณยายก็คงสนับสนุนให้หลานสาวเข้านอกออกในห้องไอ้หมอนั่น เพื่อจะจับผู้ชายรวย ๆ เขามองคนผิดไปจริง ๆ

“พี่พจน์ควรมองตัวเองและครอบครัวบ้างนะคะ ที่เราเลิกกันเพราะอะไร”

ใจหนึ่งเธอแอบยอมรับว่าไม่คู่ควรกับเขา แต่อีกใจเธอก็เหนื่อยกับการที่จะต้องทนกับบิดามารดาของเขา

“เมื่อก่อนไม่เห็นเคยพูดแบบนี้ แต่เดี๋ยวนี้กลับพูดแบบนี้ มีที่หวังใหม่ก็ยอมรับมาเถอะ” พจน์กระชากหญิงสาวเข้าไปทางด้านหลังของร้าน กุลยาจับเคาน์เตอร์เอาไว้แน่น ไม่ยอมให้เขาลากเข้าไปได้โดยง่าย เสื้อผ้าของเธอฉีกขาดเพราะแรงกระชาก เธอเห็นว่าลูกน้องมายืนอยู่หน้าร้านแต่เข้ามาไม่ได้เพราะล็อกจากด้านในก็พยายามจะตะโกนเรียก

“ชะ... ช่วย ปล่อยนะ ว้าย!” เสื้อตัวสวยของกุลยาโดนฉีกทึ้งอีกครั้ง

หญิงสาวยกเสื้อผ้าขาดวิ่นขึ้นมาปิดอกตัวเอง ในใจหวาดหวั่นเหลือคณานับ

“ทำเป็นสะดีดสะดิ้งรักนวลสงวนตัว กับมันไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว ไหนมาลองกับพี่ดูบ้างซิอาจจะติดใจรสสวาทของพี่มากกว่ามันก็ได้”

เพียะ! เสียงฝ่ามือของกุลยากระแทกกับซีกแก้มของพจน์เต็มแรง

“ต่ำ! ก่อนหน้านี้กุลเคยเสียใจที่บอกเลิกพี่ คิดว่าตัวเองไม่ดีพอ แต่ตอนนี้กุลรู้แล้วว่าตัวเองคิดถูกที่ทำแบบนั้น พี่เอาความคิดต่ำ ๆ ของพี่ไปใช้กับตัวเองเถอะ”

“นี่เธอกล้าตบหน้าพี่อย่างนั้นเหรอ” ใบหน้าที่หันตามแรงตบ พร้อมด้วยดวงตาแข็งกร้าว กุลยาเพิ่งรู้ตัวว่าเธอไม่น่าทำเช่นนี้กับพจน์เลย

กุลยากรีดร้องสุดเสียงเมื่อร่างของพจน์โถมทับเข้ามาหา ความรู้สึกของเธอในเวลานี้คือรังเกียจเขาจับขั้วหัวใจ ทั้งขยะแขยงกับใบหน้าหื่นกระหายของเขาด้วย

“ฮือ ๆ ๆ” กุลยาปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น เธอตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

“เรากลับมาเหมือนเดิมนะกุล พี่ยังรักกุลอยู่เสมอ ให้โอกาสพี่นะ”

พจน์เห็นน้ำตาของหญิงสาวก็รีบพูดง้องอน เขารู้สึกทนไม่ได้ที่ต้องสูญเสียเธอไป ตอนนี้ครอบครัวของเขามีปัญหาอย่างหนักหนาสาหัส และ       กุลยาอาจจะช่วยเขาได้เพราะว่าเธอกลายเป็นคนมีชื่อเสียงและมีรายได้มากมายกว่าสมัยก่อน

“ปล่อยกุลนะพี่พจน์” กุลยาดิ้นหนีอย่างไร้เรี่ยวแรงเพราะโดนกอดรัดอย่างหนักหน่วง หญิงสาวร้องไห้น้ำตาไหลพราก ร้องให้คนเข้ามาช่วยแต่พจน์ปิดปากของเธอเอาไว้

พจน์โดนกระชากคอเสื้อเต็มแรง และถูกเหวี่ยงไปชนเข้ากับผนังทำให้    กุลยาหลุดพ้นจากพันธนาการอันน่าขยะแขยงนั้นได้

“กุล” เสียงคุ้นเคยที่เรียกชื่อของเธอเอาไว้ทำให้กุลยาร้องไห้หนักขึ้นไปอีก เธอโผเข้ากอดร่างของกุมภ์อย่างแสนดีใจ

“กุลกลัวค่ะพี่กุมภ์ พี่พจน์น่ากลัว” กุลยาร้องไห้อยู่กับอกกว้างของกุมภ์ด้วยความรู้สึกหวาดกลัว เนื้อตัวของเธอสั่นเทาไปหมด

“ไม่ต้องกลัวนะกุล ไม่เป็นอะไรแล้ว พี่อยู่ตรงนี้แล้ว”

กุมภ์กอดปลอบหญิงสาวคนรักในอ้อมแขน ลูบหลังลูบไหล่เธออย่างปลอบประโลม เขาคิดถึงเธอ ทำธุระเสร็จก็รีบกลับมาหาเพราะอยากเซอร์ไพรส์ มาถึงก็ปรากฏว่าด้านในร้านล็อก เลยย่องมาทางด้านหลัง ไม่คิดว่าเธอจะกำลังตกอยู่ในอันตราย