61

“มึงตายซะเถอะ!!!” พจน์ถือมีดที่เขาหาได้จากในห้องครัวของร้านก่อนจะตรงเข้ามาหากุมภ์

“พี่กุมภ์ระวังนะคะ” กุลยาเอ่ยเตือนเสียงสั่น กรีดร้องเสียงหลง แต่กุมภ์ไวกว่าเขารีบคว้ามือของพจน์เอาไว้ก่อนจะบิดข้อมือของอีกฝ่ายเต็มแรงจนมีดตกพื้น

“โอ๊ย!” พจน์ร้องด้วยความเจ็บ กุมภ์รวบข้อมือของพจน์มาทางด้านหลังก่อนจะกดไปกับพื้น เขารีบโทรศัพท์ไปแจ้งตำรวจในทันที ไม่นานตำรวจก็มาพาตัวพจน์ไปที่โรงพัก พนักงานที่ออกันอยู่หน้าร้านรีบเข้ามา ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“กุลเป็นยังไงบ้าง” กุมภ์เอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงห่วงใย ถ้าเขามาไม่ทันเธอคงโดนข่มเหงไม่เหลือชิ้นดี

“กุลไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ แต่ไม่คิดว่าพี่พจน์จะทำอะไรแบบนี้ได้ เมื่อก่อนพี่พจน์ไม่ได้เป็นแบบนี้นะคะ ฮึก ๆ” กุลยาพูดแล้วยกมือขึ้นปิดปาก เธอร้องไห้ออกมาเบา ๆ ทั้งตกใจทั้งเสียใจในเวลาเดียวกัน

“ตำรวจบอกว่าพ่อแม่ของหมอนั่นสมรู้ร่วมคิดด้วยนะ”

“ยังไงเหรอคะ” กุลยาเงยหน้าขึ้นเอ่ยถามกุมภ์ เขาเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ

“จากกล้องวงจรปิดน่ะ พ่อแม่ของหมอนั่นเดินมาดูลาดเลาก่อนที่จะให้ลูกชายเข้ามาในร้าน”

“เมื่อกี้กุลกลัวมาก ๆ เลยค่ะ” เนื้อตัวของเธอยังสั่นเทา เขาจึงกอดเธอแน่นขึ้น

“ไม่เป็นอะไรแล้วนะ ต่อไปพี่จะไม่ให้ใครทำอันตรายกุลได้อีก”

“ขอบคุณที่มาช่วยกุลนะคะ” กุลยากล่าวขอบคุณเขาอย่างซาบซึ้งใจ

“อย่าคิดมากเลยครับ ที่เหลือให้ตำรวจจัดการ” กุมภ์พอจะรับรู้เรื่องของพจน์อยู่บ้างว่าตอนนี้ชีวิตครอบครัวลำบากแค่ไหน แต่คนเราชีวิตมีขึ้นมีลง เจอเรื่องร้ายบ้างดีบ้าง เขาเองก็นึกสงสารครอบครัวพจน์อยู่ไม่น้อย จากเศรษฐีกลายเป็นยาจกในเวลาเพียงไม่กี่เดือน อาจเพราะครอบครัวของพจน์นั้นก็เคยทำไม่ดีกับคนอื่นเอาไว้มาก แต่คนเราไม่ควรโทษคนอื่น ควรหันกลับไปมองการกระทำของตัวเองให้มาก

“อย่าเอาเรื่องพจน์เลยนะ ถือว่าพ่อกับแม่ขอร้อง” เป็นประโยคของคุณนายช่อทิพย์ กุลยาถอนใจเฮือกใหญ่ ด้วยว่าสมัยก่อนคนที่ต้องทำตัว       ลีบเล็กคล้ายจะขอความสงสารจากพวกท่านคือเธอ ที่อาจเอื้อมไปคบหาดูใจเป็นคู่หมายของพจน์ แต่บัดนี้ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

“กุลอโหสิกรรมให้ทั้งหมดค่ะ แต่เรื่องคดีคงต้องปล่อยให้ทางตำรวจจัดการนะคะ กุลคงไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว” ประโยคของกุลยาทำให้สองสามีกอดคอกันร้องไห้ แล้วเรื่องราววุ่นวายต่าง ๆ ก็จบลงโดยการช่วยเหลือของกุมภ์

ญาติผู้ใหญ่ของกุมภ์เดินทางมาจากปักษ์ใต้เพื่อมาสู่ขอกุลยากับ         คุณยายพิตร เรื่องสินสอดทองหมั้นนั้นคุณยายไม่ได้เรียกร้องว่าต้องการเท่านั้นเท่านี้ แต่ให้จัดหาตามที่เห็นสมควร ด้วยว่าคุณยายเห็นความสุขของหลานสาวสำคัญกว่าเงินทอง มารดาของกุมภ์นั้นมีลูกชายคนเดียว ท่านไม่ได้ขี้เหนียวเงินทองเพราะมีมากมายก็จัดให้อย่างสมน้ำสมเนื้อ ด้วยว่าตอนที่กุมภ์พากุลยาไปที่บ้าน หญิงสาวก็เข้ากับท่านและญาติ ๆ ทุกคนได้เป็นอย่างดี แถมยังผ่านคุณสมบัติมากมายหลายประการที่ท่านตั้งเอาไว้เสียอีก อย่างเช่นงานบ้านงานเรือน ความเป็นระเบียบเรียบร้อย กิริยามารยาท เรื่องอาหารการกินก็เก่งไม่แพ้ใคร ใช่ว่าท่านจะยึดเรื่องนี้เป็นสำคัญ ถ้าเก่งด้านอื่นก็ว่ากันไป มีหลาย ๆ ข้อผสมเข้าด้วยกันก็ถือว่าผ่านเกณฑ์ เพราะคนเราไม่ได้เก่งไปเสียทุกอย่าง ถ้าเป็นคนดี ขยัน มีน้ำใจก็ถือว่าดีในระดับหนึ่งแล้ว

คุณกันยานั้นเข้าใจถึงความแตกต่างระหว่างบุคคล ท่านจึงไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอคนที่ดีพร้อมไปเสียทุกอย่าง นอกจากคาดหวังคนดี ๆ ที่จะเข้ามาเป็นสมาชิกคนใหม่ในครอบครัวของท่าน

“กุล” กุมภ์เรียกหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตรงศาลาท่าน้ำ มองดอกบัวที่ผุดขึ้นมาในคลองแล้วอมยิ้ม เขาเคยพาเธอพายเรือไปเก็บดอกบัวมาถวายพระและเก็บสายบัวมาแกงเมื่อหลายวันก่อน ที่นี่บรรยากาศดีและเงียบสงบ

“คะ” กุลยาหันมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่เธอจะแต่งงานด้วย

“เรือนหอของเราเอาที่พี่สร้างเอาไว้นะครับ”

“ที่พี่สร้างเอาไว้” เธอทวนคำ ก่อนกะพริบตาปริบ ๆ แล้วเขาก็จะชี้ไปยังที่พักของตัวเอง ทำเอากุลยาหลุดขำออกมา

“หัวเราะพี่ทำไม”

“กุลเคยคิดนะคะว่าถ้าพี่กุมภ์จะสร้างบ้านบนพื้นที่สิบหกตารางเมตรของพี่เสร็จได้ยังไงกัน ก้าวออกจากบ้านก็เหยียบที่ของคุณยายแล้ว”

“นั่นสิ”

“กุลเลยคิดว่าถ้าพี่ข้ามเขตเข้ามาในที่ดินของคุณยาย กุลจะเอารังมดแดงปาใส่หน้า”

“โหย.. ทำไมกุลต้องโหดกับพี่ด้วยครับ” กุมภ์ทำท่าสยองจนกุลยาหลุดหัวเราะออกมา

“ก็ได้แค่คิดน่ะค่ะ ไม่กล้าทำจริง ๆ หรอก กลัวพี่กุมภ์หักคอกุลด้วยมือเปล่า” เธอพูดขำ ๆ เคยได้ยินเวลาเขาขู่ลูกน้องว่าถ้าหือจะหักคอด้วยมือเปล่า

“ถ้ากุลทำแล้วสะใจพี่ก็ยอม” เขาดึงมือเธอมากุมเอาไว้

“เมื่อก่อนกุลแค่อยากแก้แค้นพี่กุมภ์เพราะพี่เคยทำไม่ดีกับกุลเอาไว้ แต่ตอนนี้กุลไม่ได้อยากแก้แค้นอะไรพี่แล้วค่ะ”

“แต่งงานกับพี่ พี่ให้แก้แค้นตลอดชีวิตเลยครับ รังมดแดงก็ได้ หมามุ่ยก็ได้”

“จริงเหรอคะ” กุลยาเอ่ยถามด้วยดวงตาเป็นประกาย

“วาจาเหมือนงาช้าง ลูกผู้ชายพูดแล้วคำไหนคำนั้น ให้แก้แค้นได้ตามอำเภอใจเลยครับ แต่ตอนกลางคืนกุลต้องโดนพี่เอาคืนนะ” เขาจุ๊บหลังมือของเธอเบา ๆ กุลยาตาโตกับประโยคของเขา เธอเลยรีบส่ายหน้าไปมา

“ส่ายหน้าหมายความว่าอะไรครับ ไม่สมยอมหรือว่าไม่แกล้งพี่แล้ว” กุมภ์เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าเขินอายแดงก่ำของเธอ

“ทั้งสองอย่างค่ะ เล่นขู่กันแบบนี้ ใครจะไปกล้าแกล้งล่ะคะ ที่จริงแล้วตอนที่พี่กุมภ์ช่วยกุลเอาไว้จากคนพวกนั้น กุลก็ซาบซึ้งในน้ำใจของพี่กุมภ์มากแล้วค่ะ กุลให้อภัยพี่กุมภ์ทุกอย่างเลยนะคะตอนนี้”

“จริง ๆ คนพวกนั้นอยากทำร้ายพี่ กุลไม่เกี่ยวอะไรด้วย ทุกอย่างเป็นเพราะพี่ล้วน ๆ อย่าคิดมากเลยครับ” กุมภ์ดึงร่างหญิงสาวมากอดเอาไว้ เขาไม่อยากให้เธอคิดมากเรื่องไม่สบายใจอีก ด้วยรู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องทั้งหมดทั้งมวลมาจากเขา แต่สิ่งที่เขารู้อยู่แก่ใจคือเขารักเธออย่างแท้จริง และคงเสียเธอไปไม่ได้

“พี่อาจจะต้องกลับประจวบฯ สักพัก ไปช่วยคุณนุชเคลียร์งาน กุลรอพี่อยู่นี่นะ” นายหัวหนุ่มพูดกับหญิงสาวอันเป็นที่รักด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะ ไม่ต้องห่วงกุลนะคะ เรื่องงานแต่งของเรากุลต้องทำอะไรบ้างคะ ไม่เคยแต่งงานกับเขา เลยทำอะไรไม่ถูกเลยค่ะ” กุลยาพูดกับเขาด้วยรอยยิ้ม

“พี่ก็ไม่เคยแต่งงานครับ แต่นายแม่จัดการทุกอย่างแล้ว กุลของพี่ก็แค่ใส่ชุดเจ้าสาวสวย ๆ เข้าพิธีแต่งงานกับพี่ก็พอ” เขาจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงของเธออย่างแสนรัก

“ค่ะ” เธอรับคำ ก่อนจะมองหน้าเขานิ่ง

“มองหน้าพี่มีอะไรครับ”

“ขอบคุณนะคะสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง”

“พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย ขอบคุณพี่ทำไม”

“กุลรู้หมดแล้วค่ะว่าพี่กุมภ์คอยช่วยกุลในทุก ๆ เรื่อง” หลังจากพจน์พูดออกมาในวันนั้น เธอก็เลยไปถามคุณยายกับนุชรี จึงได้รู้ความจริงว่าตลอดระยะเวลาที่เธอเจอแต่สิ่งดี ๆ มีเรื่องดี ๆ เข้ามาในชีวิตนั้น เป็นเพราะกุมภ์แทบทั้งสิ้น ดังนั้นเธอก็อยากจะขอบคุณเขาต่อหน้าแบบนี้

“พี่จะรับคำขอบคุณเอาไว้แล้วก็จะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำเพื่อผู้หญิงที่รักได้” ประโยคนี้ทำให้กุลยาซุกใบหน้าเข้าหาอกกว้างของเขาด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในหัวใจ