62

กุมภ์เดินทางกลับประจวบคีรีขันธ์ไปหลังจากกันยาและครอบครัวเดินทางกลับไปก่อนหลายวัน กุลยารับออร์เดอร์ใหม่ ๆ จากร้านที่ติดต่อเข้ามา แต่เธอก็เบาแรงไปได้เยอะเพราะมีลูกน้องดี ๆ ที่กุมภ์หามาให้

เสียงโทรศัพท์มือถือของกุลยาดังขึ้น ทำให้เธอต้องผละจากบัญชีที่ทำอยู่ชั่วขณะ ตอนนี้เธอยังอยู่ที่ร้านขนมคนเดียว หลังจากลูกน้องกลับกันไปหมดแล้วเพื่อเคลียร์บัญชีประจำเดือน พอกดรับสายก็พบว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์ของน้องสาว

“พี่กุล มาหาธิดาหน่อย” น้ำเสียงของน้องสาวสะอึกสะอื้นดังมาตามสาย

“ธิดาทำใจดี ๆ เอาไว้ ใครทำอะไรธิดา บอกพี่มา” กุลยาเอ่ยถามอย่างร้อนใจ

“ธิดาอยากตาย ฮือ ๆ ๆ”

“ตอนนี้น้องอยู่ที่ไหน พี่จะไปหาเดี๋ยวนี้”

“อยู่ที่... ฮึก ๆ ฮือ ๆ ๆ” กุลธิดาบอกสถานที่ให้พี่สาวได้รับรู้ นั่นคือบ้านพักแถบชานเมืองของบิดานั่นเอง

“พี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้ ธิดารอพี่อยู่นั่นก่อน”

“พี่กุลรีบมานะคะ ธิดามีเรื่องไม่สบายใจ เครียดมากเหลือเกิน ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว ธิดาอยากจะตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยค่ะ” กุลธิดาร้องไห้หนักขึ้นกว่าเก่า เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นแทบจะขาดใจ

“จ้ะ ๆ พี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ” กุลยาเดินไปคุยโทรศัพท์ไป

“ธิดา ฮึก ๆ ฮือ ๆ ๆ พี่กุลรีบมานะ ธิดาอยากกอดพี่กุล ตอนนี้ธิดา ฮือ ๆ”

กุลธิดายังร้องไห้ไม่ยอมหยุด พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องจนกุลยานึกเป็นห่วงน้องสาวจับใจก่อนที่สายจะตัดไป กุลยาพยายามโทรศัพท์ไปหาน้องสาวใหม่ แต่ปรากฏว่าโทร. ไม่ติด

กุลยารีบเดินทางไปหาน้องสาวโดยด่วน กุลธิดาอาจจะมีเรื่องทุกข์ร้อนใจอะไรให้เธอช่วย เพราะปกติแล้ว หากไม่มีอะไรร้ายแรง กุลธิดาไม่เคยโทร. มาหาเธอเลย

หลังจากวางสายโทรศัพท์จากพี่สาวเรียบร้อยแล้ว กุลธิดาก็ปาดน้ำตา   เบา ๆ ด้วยความรู้สึกหดหู่ใจ ในขณะที่บิดาผู้แสนใจร้ายและข่มเหงเธอมาตั้งแต่เด็ก ๆ กำลังนั่งหัวเราะเหมือนคนเสียสติอยู่ข้างๆ

“ทำแบบนี้ทำไม”  น้ำเสียงของกุลธิดาแห้งผากไร้ความสุข  แม้เธอไม่ได้รักใคร่ไยดีพี่สาวนักเพราะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่เธอก็ไม่ได้อยากให้พี่สาวต้องมาเผชิญชะตากรรมเฉกเช่นเดียวกันกับเธอ

“ทำทำไมอย่างนั้นเหรอ” พลกระชากผมของกุลธิดาจนหน้าหงาย บังคับให้อีกฝ่ายโทร. ไปหลอกล่อกุลยาให้มาหา เขาจะได้จัดการมันทั้งพี่ทั้งน้อง

“คนสารเลว” กุลธิดาด่าอย่างเกลียดชัง พลเห็นคนอื่นเป็นแค่เครื่องมือ เพื่อหาประโยชน์ให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการเท่านั้น เธอเคยคิดน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองหลายครั้งที่ไม่ได้อยู่กับแม่กับยาย ถึงได้มีชีวิตเลวร้ายเช่นนี้ เธอเคยคิดสั้นฆ่าตัวตาย ถ้าไม่เจอเข้ากับปนัดดาก็คงไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้ ปนัดดาคือคนที่บิดาพามาทำงานด้วย แต่หล่อนไม่ใช่คนของบิดาอย่างที่เธอเข้าใจในคราแรก

เธอยอมรับว่าเมื่อก่อนเธอแคร์คนอื่น อยากให้คนอื่นมาสนใจไยดีบ้าง ลึกๆ ก็แอบอิจฉาพี่สาวที่ได้อยู่กับแม่กับยาย แต่หลังความเป็นความตายในวันนั้น เธอก็หันมารักตัวเองมากขึ้น และไม่แคร์คนอื่นอีกต่อไป เพราะไม่มีใครรักเธอจริง เท่ากับตัวเธอเอง เธอเลิกเป็นคนอ่อนแอ และไม่ยอมให้ใครรังแกเหมือนในอดีต เวลาไม่พอใจอะไรก็ไม่เห็นต้องเก็บเอาไว้เหมือนก่อน รักใครชอบใครก็แสดงออกไป ใครรับนิสัยของเธอได้ก็รับไป รับไม่ได้ก็ช่างหัวมัน โชคชะตาไม่มีอยู่จริง เธอต่างหากคือคนที่จะกำหนดชะตาชีวิตของตัวเอง

เรื่องของณัฐเป็นเรื่องที่เธอยอมรับว่าเสียใจ เพราะเขาเป็นคนดีและเธอก็หมดรักเขาแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะคิดสั้นฆ่าตัวตาย เธอยอมรับว่าเสียใจจริงๆ กับเรื่องนี้

หญิงสาวครุ่นคิดไปถึงอดีตอันแสนเจ็บปวดของตัวเอง กว่าเธอจะได้เงินจากบิดาไปโรงเรียนสักบาท เลือดตาแทบกระเด็น

จำได้ว่าวันนั้นเธอประสบอุบัติเหตุตอนอายุสิบห้า แล้วความเลวร้ายก็เกิดขึ้นกับชีวิต การโดนบิดาข่มเหงย่ำยีว่าแย่แล้ว แต่การโดนผู้ชายอื่นข่มเหงยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ เธอทนมานานหลายปีจนเรียนจบ จนเธอได้เจอกับปนัดดาเข้า

“คุณจะทำอะไรคะ” ปนัดดาร้องตะโกนเมื่อเห็นว่ากุลธิดากำลังจะกระโดดสะพานฆ่าตัวตาย

“อย่ามายุ่งกับฉัน ฮือ ๆ ๆ” กุลธิดาปาดน้ำตาทิ้ง เธอเกาะราวสะพานเอาไว้แน่น ถ้าร่างของเธอดำดิ่งลงไปในน้ำเบื้องล่าง ก็คงจะหมดทุกข์หมดโศก หมดเวรหมดกรรมกันสักที

“พี่จะช่วยคุณเอง ถ้าคุณยอมทำตามที่พี่บอก”

“ช่วยอะไร เธอเป็นคนของมันไม่ใช่เหรอ จะเอาฉันไปเร่ขายที่ไหนอีก” กุลธิดาตวาดกลับไปอย่างเจ็บแค้น

“คุณก็ลงมาก่อน แล้วพี่จะบอกความจริงกับคุณทุกอย่าง”

“อย่ามาโกหกตอแหล มันใช้เธอมาใช่ไหม มันให้เธอมาดูแลฉัน ให้ฉันไปเป็นดาราเพื่อจะเอาฉันไปเร่ขาย”

“พี่เป็นตำรวจ คุณเชื่อไหมล่ะ” ปนัดดาพูดออกมา เธอต้องเสี่ยงเพราะตอนนี้กุลธิดากำลังจะกระโดดลงไป คนที่กำลังจะกระโดดชะงัก น้ำตานองหน้า หันมามองเหมือนไม่เชื่อถือ

“ลงมาคุยกันก่อน คุณจะยอมตายง่ายๆ แบบนี้แล้วปล่อยให้คนชั่วลอยนวลเหรอ” ประโยคของปนัดดาทำให้กุลธิดาลังเล ก่อนที่เธอจะโดนชาร์จตัวและดึงไปที่รถ

“ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน!”

“สงบสติอารมณ์แล้วไปคุยกันดีๆ พี่มาช่วยคุณจริงๆ” ปนัดดาจัดการรัดเข็มขัดนิรภัยให้กุลธิดาก่อนจะขับรถพาไปสงบสติอารมณ์ที่บ้านพักเงียบสงบของตัวเอง

“คุณไม่ต้องกลัวว่าพี่จะร่วมมือกับนายพลพาคุณไปเร่ขายอีก พี่จะช่วยให้คุณรอดจากเงื้อมมือของมันเอง แต่คุณก็ต้องร่วมมือกับพี่ด้วย” ปนัดดาเปิดเผยทุกอย่าง เธอยื่นเอกสารสำคัญให้กุลธิดาดูว่าเป็นตำรวจจริงๆ กุลธิดารู้สึกว่าเธอได้เกิดใหม่อีกครั้ง

“ถ้าคุณร่วมมือกับพี่ คุณก็จะได้แก้แค้นคนที่ทำลายชีวิตคุณไง”

“ธิดาต้องทำยังไงคะ ธิดาอยากจับมันมาสับเป็นหมื่นๆ ชิ้น” กุลธิดาเอ่ยถาม หลังจากพยักหน้าตกลง มันไม่ใช่พ่อของเธอ แต่มันเป็นสัตว์เดรัจฉานที่ทำร้ายเธอให้ตายทั้งเป็น

“ทำตามที่พี่บอกก็พอค่ะ เพราะพี่อุตส่าห์เข้ามาตีสนิทกับนายพลได้แล้ว ยังไงก็ต้องทำให้เขาไว้ใจมากที่สุด พี่ถึงจะได้รู้เรื่องทุกอย่างและจัดการเขาได้” ประโยคของปนัดดายังก้องอยู่ในหูของกุลธิดา

 “เดี๋ยวกูบอกมึงสองคนพี่น้องเองว่าทำไมกูถึงทำแบบนี้” น้ำเสียงอำมหิตของพลทำให้กุลธิดาหลุดจากภวังค์ความคิด

พลนึกไปถึงอดีตของตัวเองกับแพรวพรรณ ผู้หญิงที่เขาอยากครอบครองและแย่งชิงมาได้จนสำเร็จ

เขาอยากเอาชนะชัยยศ จึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ครอบครอง           แพรวพรรณ ยิ่งรู้ว่าเธอมีลูกเขาก็ยิ่งยินดี ถึงเขาจะมีบ้านเล็กบ้านน้อยบ้างแต่เธอก็ควรจะภูมิใจที่เขาตบแต่งยกย่องให้เธอเป็นเมีย ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เขาไม่ได้จริงจังด้วย แต่แพรวพรรณกลับไม่พอใจ คิดจะหย่าจากเขา เขาเอาลูกไว้คนหนึ่ง ส่วนคนโตหล่อนอยากได้เขาก็ให้ จริงๆ หล่อนก็อยากได้ทั้งสองคนนั่นแหละ แต่เขาไม่ยอมให้เพราะว่ากุลธิดาติดเขามากกว่ากุลยา และเขาก็เอ็นดูกุลธิดามากกว่า

ไอ้เมียสารเลวกับไอ้เพื่อนทรยศของเขามันรวมหัวกันหักหลังเขา ปล่อยให้เขาเลี้ยงลูกชู้อยู่ได้ตั้งนานสองนาน มันคงอยากได้มรดกของเขามากสินะ

นี่ไง! มรดกที่เขายกให้ลูกของมัน เขายัดเยียดให้มันตั้งแต่เด็ก!!!

“ชัยเพื่อนรัก ฉันไม่รู้ว่าแกหนีไปอยู่ที่ไหน แต่ถ้าแกได้เห็นสภาพลูกสาวสุดที่รักของแกกับเมียของฉัน แกคงกระอักเลือดตาย” พลยิ้มเยาะตรงมุมปาก ชัยยศนั้นโดนคดีจนต้องหนีไปอยู่ต่างประเทศ แพรวพรรณคงคิดว่าเลิกกับเขาเพื่อไปอยู่กับมันคงจะอยู่ดีมีสุข แต่ที่ไหนได้มันกลับไม่เป็นแบบนั้น