ตอนที่ 2 ความคิดถึง

ตอนที่ 2

ความคิดถึง

         “คุณแม่คะพี่ภูจะหายเป็นปกติไหม”

         สาวสวยในชุดกระโปรงยาวที่ถูกตัดเย็บอย่างดีถามมารดาด้วยความกังวล

         “วันนี้พี่เขาเริ่มกินข้าวได้เองก็นับว่าดีขึ้นกว่าตอนแรกอยู่มาก พิมอย่าสิ้นหวังสิลูก ภูวิศต้องกลับมาเป็นปกติเราต้องเชื่อมั่นนะลูก”

         สองคนแม่ลูกยืนกอดกันด้วยความหวัง หลังจากที่ภูวิศประสบอุบัติเหตุนอนติดเตียงมาได้สักพักตอนนี้ลูกชายคนเดียวของบ้านก็เริ่มมีอาการที่ดีขึ้นแต่ก็เฉพาะทางร่างกายส่วนทางด้านสมองเขาสูญเสียความทรงจำบางส่วนไปและยังไม่ทีท่าว่าจะกลับมา

         “พิมอย่าลืมลาที่มหาวิทยาลัยให้พี่นะ” คนป่วยหันมาบอกน้องสาวหลังจากที่กินข้าวด้วยตัวเองจนเสร็จ

         “พี่ภูเรียนจบมาหลายปีแล้วค่ะ ”

         “ยัง พี่ยังไม่จบรีบลาให้พี่เลย”

         พิมมี่ได้แต่พยักหน้าตามเพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่เธอจะเถียงกับพี่ชายในเวลานี้

         “ไปเลย แม่บอกกี่ครั้งแล้วห้ามร้องไห้ต่อหน้าพี่”

         อำภาไล่ให้ลูกสาวรีบออกจากห้องของคนป่วยไปเพราะคนเป็นแม่ไม่อยากให้ลูกชายรู้สึกแย่ไปกว่านี้

         ภูวิศประสบอุบัติเหตุเพราะเขาหลับในก่อนถึงบ้านไม่ถึงสิบกิโลเมตร เขาฟื้นขึ้นมาโดยที่ขยับร่างกายไม่ได้แต่ก็ใช้เวลาไม่นานเขาก็กลับมาช่วยเหลือตัวเองได้บางส่วนแต่เรื่องสูญเสียความทรงจำ หมอบอกว่าคงต้องใช้เวลา

         อำภาคิดถึงลูกชายแทบทุกวันตั้งแต่ที่เขาหนีไปเพราะผิดหวังในเรื่องความรัก การกลับมาครั้งนี้ถึงแม้จะกลับมาแบบไม่เหมือนเดิมคนเป็นแม่ก็ดีใจที่สุดที่ลูกชายจะไม่ทิ้งเธอไปไหนอีกแล้ว

         ภูวิศผิดหวังจากผู้หญิงที่เขากำลังจะแต่งงานด้วยแต่เธอกลับไปแต่งงานกับเพื่อนสนิทของเขา ความผิดหวังที่เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจทำให้ชายหนุ่มหนีออกจากบ้านทันทีเมื่อรู้ข่าวและไม่มีใครติดต่อเขาได้อีกเลย วันเวลาผ่านไปเกือบสองปีทุกคนมาได้ข่าวอีกทีก็คือเขาเกิดอุบัติเหตุ

         “ภู กินข้าวได้เยอะเลยนะลูก”

         “คุณแม่ครับ ผมยังจำไม่ได้หมดทุกเรื่องใช่ไหม สงสัยน้องคงงอนไปแล้วที่ผมไม่เชื่อว่าตอนนี้ผมเรียนจบแล้ว”

         อำภาได้ยินลูกชายพูดแบบนี้ เธอโผเข้ากอดยอดดวงใจไว้แน่นพยายามห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลแต่มันก็สุดแสนจะกลั้นไว้ได้เพราะสงสารชายหนุ่มในอ้อมกอดเหลือเกิน

         “ไม่หรอก น้องไม่ได้โกรธ ค่อย ๆ รื้อฟื้นความจำกันไปนะลูกและถึงแม้ว่าจะจำไม่ได้ เราก็มาสร้างความทรงจำกันใหม่นะ”

         ภูวิศกอดมารดาไว้แน่น เขารู้สึกเหมือนตัวเองมีกังวลอะไรบางอย่างอยู่ในหัวใจแต่พยายามคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกจึงได้แต่หวังว่าสักวันความกังวลใจนี้จะหายไปเพราะมันทำให้เขาฝันร้ายเกือบทุกคืน

         “คุณแม่ครับ ผมรู้สึกเหมือนมีใครรอผมอยู่ที่ไหนสักแห่ง ถ้าคุณแม่กับพิมมี่รู้รีบบอกผมนะ ”

         “ได้ลูก พักผ่อนเถอะนะเดี๋ยวหมอจะมาพาทำกายภาพลูกจะได้กลับมาเดินได้ไว ๆ ”

         คนเป็นแม่พยายามช่วยลูกชายคิดมาตลอดว่าใครนะกันที่รอลูกชายของเธออยู่เพราะตั้งแต่ภูวิศกลับมาพูดได้ เขาก็พูดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ทุกวันแต่อำภาก็ยังหาคำตอบไม่ได้สักทีเพราะตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าตลอดเวลาที่ลูกชายหายไปเขาไปอยู่ที่ไหนหรือทำอะไรจึงได้แต่รอให้คนป่วยจำอะไรได้มากกว่านี้ก่อน

สามเดือนผ่านไป

         อำภาทุ่มเงินสุดตัวในการรักษาลูกชายจนตอนนี้ภูวิศกลับมาเดินได้ถึงแม้จะยังไม่ปกติก็ตามแต่มันก็ทำให้ทุกคนในครอบครัวต่างพากันดีใจและมีความหวังมากขึ้นที่จะได้ลูกชายคนเดิมกลับมา

         “พักก่อนไหมลูก”

         อำภาถึงจะอยากให้ลูกชายเดินได้ไว ๆ แต่ก็กลัวว่าถ้าขืนหัดเดินมากแบบนี้จะแย่เอามากกว่า

         “ผมยังไม่อยากพัก อยากเดินให้เหมือนคนปกติไว ๆ             ผมอยากจะไปตามหาว่าใครหรืออะไรที่ทำให้ผมรู้สึกว่ามีคนรอผมอยู่ถ้าเรื่องนี้ยังไม่ถูกสะสางจากความคิดไปได้ ผมไม่มีทางนอนหลับได้สนิทแน่ครับคุณแม่”

         พิมมี่และอำภาต่างมองสบตากันและถอนหายใจด้วยความไม่สบายใจอีกครั้ง ทั้งสองคนพยายามสืบแล้วแต่ก็ไม่มีอะไรเพิ่มเติมนอกจากรู้ว่าลูกชายของเธอเดินทางไปที่ภาคเหนือก่อนจะมาประสบอุบัติเหตุก็เท่านั้น

         “พรุ่งนี้พิมจะเอารูปสถานที่ท่องเที่ยวมาให้พี่ภูเลือกนะคะ เดือนหน้าเราจะไปเที่ยวกัน คุณพ่อตอบตกลงแล้วด้วยเหลือก็แต่พี่ภูว่าอยากจะไปไหม”

         น้องสาวชวนพี่ชายเปลี่ยนเรื่องเพื่อให้อีกฝ่ายเลิกหัดเดินและกลับมานั่งที่รถเข็นเหมือนเดิม

         “ไปเที่ยว ไปไหนดีพี่จำไม่ได้ว่าที่ไหนสวย”

         “ไม่ต้องจำได้ก็ได้ค่ะ พิมจะหาภาพมาให้พี่ภูเลือกเองรับรองว่าสวยทุกที่”

         พยาบาลหันรถเข็นเพื่อพาคนเจ็บกลับเข้าห้องแต่ทุกคนต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อภูวิศโวยวายขึ้นมา

         “หมอก ไปดูหมอกกัน ผมเห็นหมอกเห็นภูเขา”

         “ลูกจำอะไรได้ตาภู”

         อำภารีบโน้มตัวลงมากอดลูกชายด้วยความดีใจว่าความทรงจำของเขาเริ่มจะกลับมาแล้ว

         “ผมเห็นตัวเองใส่ชุดเสื้อแขนยาวใส่หมวกอยู่ที่ไหนสักแห่ง ข้างหลังมีภูเขาและมองเห็นหมอก ต้องเป็นที่นั่นแน่ ๆ ที่มีคนรอผมอยู่”

         ภูวิศมองหน้ามารดาอย่างมีความหวัง ชีวิตของชายหนุ่มตอนนี้เหมือนคนที่มีความกังวลตลอดเวลา เขารู้สึกคิดถึงใครบางคนทุกครั้งที่หลับตาแต่พอกลางดึกเขากลับฝันร้ายว่ามีผู้หญิงกำลังมองเขาและร้องไห้อยู่ทุกคืน

         “เราจะไปที่ที่มีหมอกมีภูเขากัน บางทีลูกอาจจะจำขึ้นมาได้อย่าคิดมากนะลูก แม่เชื่อว่าในที่สุดแล้วลูกชายของแม่จะจำทุกอย่างได้”

         ทุกคำที่อำภาพูดไม่ใช่เพียงเพื่อปลอบใจแต่เขาคิดแบบนั้นจริง ๆ หมอที่ดูแลภูวิศยังชื่นชมในการฟื้นตัวของสภาพร่างกายที่ดีขึ้นเร็วมากทำให้ความหวังเรื่องความทรงจำมีมากขึ้นตามมาด้วย