Share

ตอนที่ 17 การร่วมมือลับ

last update publish date: 2026-01-14 20:18:44

ตอนที่ 17 การร่วมมือลับ

 

คุกใต้ดินศาลต้าหลี่ยามนี้เงียบงัน ภายในห้องขังมีเพียงเซี่ยอวี้เทียนผู้เดียว

กับแสงคบเพลิงสลัวที่ทอดเงาเหล็กลูกกรงเป็นริ้ว ๆ

แม้อากาศเย็นชื้น พื้นกลับสะอาด มีเตียงนอนและผ้าห่มผืนหนาวางอยู่

มิเฉกเช่นห้องขังนักโทษ

เซี่ยอวี้เทียนนั่งอยู่บนเตียงไม้

หลังตรง

มือวางบนเข่า

แม้โซ่ตรวนยังคล้องอยู่ แต่ท่วงท่านั้นไม่ต่างจากยามนั่งบัญชาการกองทัพ

เสียงฝีเท้าด้านนอกดังขึ้น

เสียงฝีเท้าหนักแน่น ไม่เร่งรีบ

เงาร่างสูงโปร่ง ท่วงท่าสง่างามทอดยาวมาตามแสงไฟ

ประตูลูกกรงเหล็กถูกไขกุญแจเปิดออก

โม่จิ่งเหิงก้าวเข้ามาเพียงลำพัง

ไม่มีกองอารักขา มีเพียงหลิวจิ้งเหยียน

สายตาคมกริบที่ทอดมองชายตรงหน้า แม้เขาจะสูงวัยกว่า แต่มีเค้าโครงบุรุษรูปงาม

ใบหน้าที่มีส่วนคล้าย เซี่ยหลัวเยี่ยน

“แม่ทัพเซี่ย”

น้ำเสียงเรียบ ไม่เย้ย ไม่ถากถาง แต่ให้เกียรติ

เซี่ยอวี้เทียนเงยหน้าขึ้น

สายตาสบกับรัชทายาทโดยไม่หลบเลี่ยง

“องค์รัชทายาท”

เขาเอ่ยช้า ๆ

“วันนี้…พระองค์ทรงแสดงได้สมบทบาทมาก”

โม่จิ่งเหิงยกมุมปากเล็กน้อย

“ท่านเองก็เช่นกัน”

“ยอมให้คนทั้งแผ่นดินดูถูก เกลียดชัง

ยอมให้บุตรสาวถูกสาปแช่ง

เพื่อแลกกับการร่วมมือกับข้า”

เขาหยุดยืนห่างจากเซี่ยอวี้เทียน

สายตานิ่งลึก จริงใจ

“ท่านนึกเสียใจแล้วหรือไม่”

เซี่ยอวี้เทียนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

เป็นเสียงหัวเราะของคนที่ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วน

“หม่อมฉันไม่นึกเสียใจ หากจะเสียใจก็คือตอนที่พระองค์ชักชวนด้วยน้ำชา

หม่อมฉันกลับไม่ดื่ม ดันมาดื่มเหล้าพิษ”เขาพูดทั้งยังกลั้วขำ

พลันใบหน้านิ่งเงียบลง

“แต่หม่อมฉันรู้สึกเสียใจและผิดจริง ๆกับหลัวเยี่ยน”

เมื่อเอ่ยถึงเซี่ยหลัวเยี่ยน

ทำให้ดวงตาองค์รัชทายาทไหววูบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที

“นางทำได้ดี”เซี่ยอวี้เทียนกล่าวต่อ หากแววตาหดหู่ลง

“ดีกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก”เขาเอ่ยอีกอย่างแผ่วเบา

โม่จิ่งเหิงไม่เอ่ยปฏิเสธ

“นางเข้มแข็งกว่าที่ท่านเห็น”

“และโหดพอที่จะอยู่รอด”

เขาหยุดเล็กน้อย

ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงต่ำลง

“เหมือนท่าน”

ความเงียบปกคลุมชั่วอึดใจ

ชายสองคนที่กำลังคิดถึงคน คนเดียวกันและความชื่นชม

ที่เหมือนกัน

แต่คนหนึ่งคิดถึง คือ ลูกสาวที่เขารักทะนุถนอม

แต่อีกคนหนึ่งคิดถึงคือ หญิงสาวผู้ทำให้เขาพึงพอใจ

เซี่ยอวี้เทียนถอนหายใจยาว

ราวกับปลดภาระที่แบกมานาน

“เป่ยเซี่ยน…”

เขาพึมพำ

“ชายแดนที่ถูกลืม

ทหารเก่านับหมื่นนาย

เสบียงที่ขาดแคลน

คนของข้าพวกเขาอยู่ที่นั่น”

โม่จิ่งเหิงสบตาเซี่ยอวี้เทียน

อย่างเข้าใจทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยถาม

“สามปี”

ในฐานะอดีตแม่ทัพใหญ่เซี่ยกล่าว

“ขอเพียงสามปีหม่อมฉันจะรวบรวมกำลังให้พระองค์”

“โดยต้องไม่มีใครสงสัยท่าน”

โม่จิ่งเหิงต่อประโยคให้

“เพราะคนทั้งแผ่นดินเชื่อแล้ว

ว่าเซี่ยอวี้เทียนคือคนพ่ายแพ้ไม่มีอะไรเหลือให้ต้องกังวล”

เซี่ยอวี้เทียนพยักหน้า

“คนที่ถูกเหยียบจนจมดิน

มักถูกลืมว่า…ยังหายใจอยู่ ไหนเลยจะมีค่าให้ต้องมาระแวง”

โม่จิ่งเหิงเงียบไป

ก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างชัดถ้อย

“และเพราะเหตุนี้ท่านจึงยังมีชีวิตรอด”

จากนี้ข้าจะส่งคนไปให้”

“ไม่มาก ไม่เด่น พอให้ท่านตั้งหลัก”

“และเมื่อถึงเวลา”

สองสายตาผสานกันอีกครั้ง

ราวกับเข้าใจกันและกัน

“หม่อมฉันมอบชีวิตนี้ให้พระองค์”

เซี่ยอวี้เทียนเอ่ยเสียงมั่นคง

“ไม่ใช่ในฐานะขุนนาง

แต่ในฐานะทหารคนหนึ่ง”

โม่จิ่งเหิงพยักหน้า

“ได้และข้าก็จะรักษาสัญญา”

เขาชะงัก ก่อนเอ่ยประโยคสุดท้าย

“บุตรสาวของท่าน ข้าจะไม่ปล่อยให้นางได้รับอันตรายและมีชีวิตที่ดี”

เซี่ยอวี้เทียนยิ้ม

เป็นรอยยิ้มโล่งใจของคนเป็นพ่อ

“เพียงเท่านี้หม่อมฉันก็พอใจแล้วพะย่ะค่ะ”

โม่จิ่งเหิงหันหลังเดินออกไป

ประตูเหล็กถูกปิดลงอีกครั้ง

คุกกลับมาเงียบงัน

แต่ในความเงียบนั้น

เกมที่ใหญ่กว่าศาลต้าหลี่

กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 77 หมากกระดานนี้ควรเดินเยี่ยงไร?

    บนถนนสายหลักที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนและร้านค้าเรียงราย ตรงหัวมุมถนนทำเลทองคือที่ตั้งของร้านอาหาร ‘ซื่อฟางเว่ย’ ชื่ออันสื่อถึงรสชาติท้องถิ่นจากสารทิศ เพื่อให้นักเดินทางไกลได้คลายความคิดถึงบ้านเกิด หน้าร้านมีป้ายแสดงรูปอาหารพร้อมระบุราคาชัดเจน ลูกค้าสามารถคำนวณงบประมาณในกระเป๋าได้ก่อนก้าวเท้าเข้าร้านหลินหลัวเยี่ยนในคราบบุรุษก้าวเดินเข้าไปด้านใน ภายในร้านแบ่งสัดส่วนอย่างเป็นระบบ มีเคาน์เตอร์รับออเดอร์ ถัดไปด้านหลังเป็นม่านเปิดเข้าออกของห้องครัว พร้อมจุดวางจานเพื่อให้พนักงานมารับอาหารไปเสิร์ฟตามโต๊ะ โต๊ะอาหารจัดวางเป็นแถวเป็นระเบียบ แต่ละโต๊ะมีป้ายตัวเลขกำกับชัดเจน หลินหลัวเยี่ยนนำวิธีคิดและการจัดการจากยุคอนาคตมาปรับใช้กับร้านทั้งหมด หน้าร้านอาจเลียนแบบกันได้ง่าย ทว่าระบบหลังบ้านและโครงสร้างการบริหารย่อมไม่อาจลอกเลียนกันได้โดยง่าย นางได้จัดทำผังขั้นตอนและแผนผังการทำงานไว้ให้พ่อบ้านกับเอ้อเหนียงนำไปปฏิบัติตามได้สะดวก ร้านนี้จึงไม่จำเป็นต้องมีนางมานั่งเฝ้าอยู่ประจำ เพียงแค่ส่งจดหมายรายงานความคืบหน้าเป็นระยะก็เพียงพอ และแน่นอนว่าเบื้องหน้าคือร้านอาหารที่คึกคัก แต่เบื้องหลัง นางยังอน

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 76 ห่างเหิน

    แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องต้องกำแพงเมืองสีเทาทมึฬที่ตั้งตระหง่านเบื้องหน้า ขบวนรถม้าและกองทหารเกียรติยศเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างสง่างาม ธงประจำพระองค์ของรัชทายาทโบกสะบัดพลิ้วไหว ประกาศแสนยานุภาพอันเกรียงไกร ทหารเฝ้าประตูต่างจัดแถวรอรับเสด็จอย่างแข็งขัน“เปิดประตูเมือง! รับเสด็จองค์รัชทายาท!”เสียงประกาศก้องกังวานหนักแน่น เหล่าชาวบ้านต่างพากันหลีกทางและคุกเข่าลงริมสองฝั่งถนน บนหลังอาชาศึกสีนิล พระวรกายสูงโปร่งประทับตั้งตรงอย่างสง่าผ่าเผย สายพระเนตรคมกริบทอดมองตรงไปเบื้องหน้า พระพักตร์งดงามราวกับเทพสงครามจุติลงมา ขับเน้นให้ผู้คนไม่อาจละสายตาไปได้ เสียงซุบซิบชื่นชมในพระสิริโฉมของเหล่าดรุณีดังเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งสายถนนทว่าท่ามกลางเสียงเพ้อฝันเหล่านั้น กลับมีเพียงสตรีผู้หนึ่งที่ลอบเบะปากใส่อย่างไม่ไยดีหลินหลัวเยี่ยนในคราบชายหนุ่มนั่งปะปนอยู่ในขบวนเสด็จ บนรถขนเสบียงที่ห่างจากแผ่นหลังกว้างขององค์รัชทายาทราวยี่สิบก้าว ครั้นได้ยินถ้อยคำเยินยอของสาวชาวเมือง นางก็อดค่อนขอดในใจไม่ได้ ‘หึ รูปงามแล้วอย่างไร พวกเจ้าคงยังไม่เคยเห็นธาตุแท้ของมัจจุราชในร่างทองผู้นี้กระมัง’นับตั้งแต่วันที่นางได้รับการช่วยเหลือจาก

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 75 เสี้ยนหนาม

    แสงอาทิตย์อัสดงสาดทาบขอบภูเขาหินจำลองริมสระใหญ่ ทอดเงาสีส้มซีดจางสะท้อนระลอกน้ำ ความหนาวเย็นเยียบแผ่วบางชวนให้ผู้คนจ่อมจมในห้วงสุนทรี ทว่ายามนี้ บรรยากาศอันสงบงามกลับมิได้หลงเหลืออยู่ในใจของเซี่ยอวี่เฟิงเลยแม้แต่น้อยมือเรียวที่กำแผ่นกระดาษสั่นเทา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน เนินอกไหวกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหอบหายใจอันพลุ่งพล่าน “บัดซบนัก!” เสียงคำรามรอดไรฟันดังขึ้นจนเหล่าบ่าวไพร่ต่างพากันทรุดกายลงคุกเข่า ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว มีเพียงชายผู้ส่งสาน์สที่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า “เจ้าว่า… กู้ซู่อิ๋งตายด้วยน้ำมือมันงั้นรึ?” นางตวัดสายตาขึ้นจ้องเขม็ง ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากจะเชื่อ“เป็นเช่นนั้นขอรับ” คนของคหบดีกู้โค้งคำนับตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยเติมเชื้อไฟต่อ“นายท่านกู้เคียดแค้นยิ่งนัก ถึงกับส่งคนออกล่าตัวนาง หวังเอาไปฟันเป็นหมื่นๆ ชิ้น แต่กลับคว้าน้ำเหลวไม่เป็นท่า”สิ้นคำกล่าว ใบหน้าของฮูหยินเซี่ยอวี่เฟิงก็ยิ่งคล้ำลงอีกหลายส่วน นางผ่อนลมหายใจร้อนรุ่มออกจากอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ริมฝีปากที่บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นเปล่งวาจาออกมาอย่างหมายมาด“เจ

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 74 ฉุดคร่า

    ทิวเขาลดเลี้ยวทอดยาวขนาบสองฝั่งทะเลสาบสีเขียวใสราวหยกเนื้อดี บนถนนดินเลียบชายป่าอันเงียบสงบ จนได้ยินเพียงเสียงล้อรถม้าสามคันบดไปตามพื้นขรุขระในจังหวะเนิบช้าขบวนเดินทางกลับเมืองหลวงของหลินหลัวเยี่ยนที่มีผู้ร่วมทางเพียงสิบคน นั่นเพราะนางต้องการกลับไปโดยไม่ให้ใครรู้หญิงสาวนั่งอยู่ภายในรถม้าคันกลาง ม่านหน้าต่างถูกเปิดออกเล็กน้อย ปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้างามหลังจากผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนาน ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด กลิ่นหญ้าอ่อนและดินชื้นลอยมากับสายลม ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างผ่อนคลายหนทางเบื้องหน้าคือเมืองหลวง เมื่อไปถึงที่นั่น ความสงบเช่นนี้เกรงว่าคงไม่มีอีกแล้วดังนั้น นางจึงขอปล่อยตัวปล่อยใจให้เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ตรงหน้าทว่า... ขบวนเคลื่อนผ่านป่าครึ้มไม่ทันไร หลินหลัวเยี่ยนกลับขมวดคิ้วด้วยผิดสังเกตุบางประการเมื่อเสียงล้อรถยังคงหมุนไปเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบด้านกลับเงียบเกินไปไม่มีเสียงนกร้องไม่มีเสียงสัตว์เล็กเคลื่อนไหวในพุ่มไม้แม้แต่สายลมเมื่อครู่ก็พลันแผ่วลงอย่างน่าประหลาดนางกำลังจะปล่อยม่านลง ทว่าในหางตากลับเหลือบเห็นเงาดำวูบหนึ่งตรงชายป่

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 73 ตัวตนที่บิดเบี้ยว

    ไอเย็นพัดวูบในคืนเดือนมืดจากค่ายพักแรม ส่งผ่านไปจนถึงจวนอัครเสนาบดีใหญ่ ที่ยามนี้ยังคงเริงรมย์อยู่ในคาวโลกีย์ เว่ยชางหลงนั่งพนักพิงบุนวมนุ่ม มีหญิงสาวเปลือยกายลูบคลำเคล้าคลึงลำท่อนเอ็นของเขาอยู่เบื้องล่าง มีอีกนางหนึ่งแอ่นอกเบียดสู้มือหนา หากสายตาหื่นของเขากลับมองดูบทสวาทของหลิวอวี้เหวินบนเตียงใหญ่ร่างบางขาวผุดผาดถูกขนาบด้วยชายหนุ่มกำยำ ที่บีบเคล้นดูดขบสองเต้าจนนางแอ่นรับรัญจวน สองขาก่ายกระหวัดบ่าหนาของชายอีกคนที่ ละเลงลิ้นและเล็มร่องสวาท อย่างเมามันเว่ยชางหลงส่งเสียงครางไปพร้อมกับบีบเค้นเต้าอวบหนักมือ พลางหันไปดูดถันใหญ่ขาวดัง จ๊วบ!“อ๊า นายท่าน”หญิงสาวร้องคราง ยิ่งว่าเขายิ่งดูดหนักหน่วง ทุกสิ่งในวังวนนี้สร้างอารมณ์ปราถนาให้เขาจนแทบกระอัก เขาพลันหลับตาแหงนเงยรับแรงดูดจนเสียวซ่านจากกึ่งกลางกาย ที่หญิงสาวดูดเลียโยกโยนใครจะรู้ได้ว่าในห้วงคิดคำนึงของเว่ยชางหลงกลับปรากฎภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มองอย่างไรก็คล้ายเป็น ‘หลินหลัวเยี่ยน’ ใช่แล้วเขาคิดถึงนาง ภาพในวันที่พบกันในศาล ชุดนักโทษกับ โซ่ตรวน ลำคอระหงขาวผ่อง ทรวดทรงองเอวชวนหลงไหล หากที่สะกดตรึงใจเขาคือ แววตาร้ายกาจ เย่อหยิ่งทระนงนั่น กระต

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 72 ความเงียบที่แฝงเร้น

    เทือกเขาสูงทอดยาวสุดสายตา มองเห็นหิมะขาวที่เคยปกคลุมยอดเขาราวผืนแพรเงิน เริ่มละลายลงทีละน้อย เผยให้เห็นพื้นดินสีเข้มและผืนหญ้าเขียวที่แทรกตัวขึ้นเป็นหย่อม ๆ ตามเชิงเขาฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป เช่นเดียวกับการเดินทางของขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงนับจากออกจากหัวเมืองใต้ล่วงเข้าสู่เขตเมืองหน้าด่าน เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วตลอดเส้นทางไม่มีมือสังหาร ไม่มีการซุ่มโจมตี หรือแม้แต่ข่าวผิดปกติ ทุกอย่างสงบเรียบร้อยเกินไป...ภายในกระโจมพักแรมขององค์รัชทายาท แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง ทอดเงาร่างของชายหนุ่มสองคนลงบนผืนผ้าใบสีเข้มโม่จิ่งเหิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ แผนที่เมืองหลวงกางอยู่ตรงหน้า ปลายนิ้วของพระองค์วางทาบลงบนตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ พระเนตรทอดมองเส้นทางเหล่านั้นอย่างสงบนิ่งใช้ความคิดหลิวจิ้งเหยียนเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมาครู่ใหญ่แล้วจนรัชทายาทเหลือบเนตรขึ้นมองเขาอย่างรู้สึกผิดสังเกตุ “เจ้าเป็นอะไรไปอีก” ทรงตรัสถาม ก่อนละพระหัตถ์ออกจากแผนที่“หม่อมฉันเพียงรู้สึกว่า...ตลอดทางทุกอย่างราบเรียบเกินไปพะย่ะค่ะ”หลิวจิ้งเหยียนตอบตามตรงโม่จิ่งเหิงแค่นพระสรวลเบา ๆ “ยิ่งเงียบ ภัยยิ่งมาก”พระสุรเสี

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 28 ใต้แสงจันทร์ หัวใจแห่งพันธนาการ 1

    ยามราตรีอันเยียบเย็น ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะปลิวบางเบา แสงจันทร์สีเงินสาดต้องระเบียงชั้นสองของห้องนอน เงาไม้ไหวสะท้อนบนพื้นดั่งระลอกน้ำแห่งความลับ เซี่ยหลัวเยี่ยน ในอาภรณ์ผ้าแพรสีอ่อนกับผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวนวล สะบัดพลิ้วในสายลม ใบหน้าละไมต้องแสงจันทร์ราวรูปแกะสลักจากหยกขาว ดวงตาคู่งามซึ้งนั้นกลับแฝง

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 27 เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก

    ศาลาริมน้ำใต้จันทร์กระจ่าง แสงจันทร์สาดนวลทั่วผืนหล้า ดาวดาราระยิบระยับดังโปรยเกล็ดเพชรกลางฟากฟ้า สายลมเหมันต์พัดต้องยอดสนจนเกิดเสียงครวญเบา ๆ สายน้ำใต้ศาลาเคลื่อนไหวแผ่วเบา สะท้อนเงาจันทร์เป็นระลอกคลื่นงดงาม ใต้แสงเงินอันเยือกเย็นนั้น เงาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีครามเข้มยืนทอดพระเนตรดวงจันทร์อยู่

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 26 ฟ้าหลังฝน

    เรือนไม้กลางป่า ในห้วงเหมันต์ ลมหนาวยามราตรีพัดต้องยอดสนให้เอนเอียง เสียงไม้ไผ่กระทบกันดังแว่วอยู่ในความเงียบของผืนป่า แสงจันทร์ขาวนวลลอดผ่านม่านหมอกบางต้องพื้นไม้บนเรือนเรียบง่ายกลางป่า เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เก่าซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารและสมุดบัญชี เสียงดีดลูกคิด “แกรก ๆ

  • ข้าคือนางร้าย แต่ไม่ยอมตายตามบท   ตอนที่ 25 จงฉงจื่อ

    ยามค่ำหลังราชกิจสงบ ลมราตรีพัดผ่านสวนหลวง กลิ่นดอกเหมยลอยคลุ้งปะปนกับไอเย็นของน้ำค้าง ใต้เงาจันทร์เสี้ยวที่ทอดผ่านม่านไม้ไผ่ องค์รัชทายาทประทับอยู่เพียงลำพังในศาลาแก้วกลางสวน พระองค์มิได้สวมฉลองพระองค์หรูหราเช่นในท้องพระโรง แต่ทรงฉลองพระองค์ผ้าแพรเรียบสีเทาอ่อน ผมดำยาวรวบไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นพระพ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status