เข้าสู่ระบบแดนอสูร ภาพชีวิตคู่ของมนุษย์คู่หนึ่งปรากฏขึ้นมาในมโนจิตของจอมมารผู้ปกครองแดนอสูรใต้พิภพ เฉินซีห่าวแค่นหัวเราะเมื่อเห็นภาพคนทั้งสองใช้ชีวิตด้วยกันจนแก่เฒ่า ไม่ว่าฝ่ายหนึ่งพยายามหลีกหนีเพียงใด สุดท้ายก็ได้ครองคู่กันมาสามภพ ยอมกระทั่งสลับวิญญาณแม้ตนจะสูญเสียอายุขัยก็ยอม แต่ที่น่าขบขันกว่านั้นคือ บุรุษที่ดูลุ่มหลงสตรีขั้นหนักนั้นกลับเป็นจอมมารเช่นเขาที่แบ่งจิตไปตามพระชายาตน แม้เสี้ยวจิตนั้นจดจำเรื่องในแดนอสูรไม่ได้ ทว่ากลับหลงรักสตรีคนเดิมซ้ำ ๆ อยู่แดนอสูรเป็นอย่างไร การลงไปยังโลกมนุษย์ก็เช่นเดิม เหตุนั้นเกิดจากสวรรค์อยากสานไมตรีกับแดนอสูรจึงส่งสตรีเทพมาบรรณาการ ทว่าจ้าวลี่กลับไม่เห็นด้วยทะเลาะกันบ่อยครั้ง จนวันหนึ่งเทพอี้หลินถูกจ้าวลี่อิงทำร้ายเพราะถูกยั่วโทสะ จอมมารเช่นเขาที่กลัวเกิดปัญหากับเทพสวรรค์จึงสั่งกักขังบริเวณพระชายา นางโกรธมากจึงหนีไปเกิดเป็นมนุษย์ ทิ้งเพียงกายอสูรไว้พร้อมกับจดหมายตัดขาด พร้อมกับของวิเศษหยั่งรู้ที่นางใช้เวทมนตร์ควบคุมไว้ เพราะเช่นนี้ทุกครั้งนางจึงย้อนอดีตหลายครั้งหลายหน นางจะกลับมาก็ต่อเมื่อรู้สึกอภัยให้จอมมารจากใจจ
สายลมพัดผ่านหน้าต่างกระทบสองร่างที่กำลังเคร่งเครียด เหตุการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เรื่องย้อนเวลานั้นว่ามหัศจรรย์ เรื่องที่ราชครูเฉินกำลังจะบอกนั้นยิ่งกว่า เพราะตลอดสองชีวิตของนางชัดเจนว่าอยู่กับผู้อื่น “ยามเมื่อต้นดอกเหมยแผ่กิ่งก้านดอกบานสะพรั่ง เจ้าเคยบอกว่าจะรักข้า อีกคราวในฤดูเหมันต์ เจ้าก็เคยรับปากว่าจะรักข้ามากกว่าผู้ใดและรักตลอดไป ยังจำได้หรือไม่” ราชครูสบตากับใบหน้างามที่กำลังงงในสิ่งที่เขาเอ่ย เป็นเจ้าที่ให้คำมั่นใยคราวนี้มาแปรผัน “ท่านพูดไร้สาระอันใด ข้าไม่รู้เรื่อง” เป็นไปไม่ได้ ราชครูเฉินจะเป็นคนที่เคยอยู่กับนางได้อย่างไร “ลองพิจารณาให้ดีเถิด คนที่เจ้าอยู่ด้วยคือผู้ใด นึกให้ดีว่าหลังแต่งงานกับก่อนหน้านั้น สามีของเจ้านิสัยใจคอเป็นอย่างไร” สตรีตรงหน้าหาใช่คนโง่เขลา หลายคราวนางคงแอบนึกเอะใจอยู่บ้าง เพียงแต่เขาปกปิดไว้อย่างแนบเนียนเสมอมา “เป็นไปได้อย่างไร สองชาติก่อนข้าอยู่กับเจียซุนเหรินและหลินจื่อเย่ ไม่ใช่ท่านสักครั้ง” ใบหน้าท่าทางการกระทำล้วนตรงข้ามกับเฉินซีห่าว สามีของนางล้วนเอาอกเอาใจ เอ่ยปากขอสิ่งใดไม
การมาของท่านราชครูส่งผลให้จ้าวลี่อิงคิดหนัก ทั้งที่ตัดสินใจแล้วก็เถอะ นางไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายชาตินี้จะทำอย่างไรหากนางปฏิเสธเขาอีกคราว ทุกครั้งก็เป็นเขาที่คอยตามนางไม่เลิกจนจากไป คงต้องลองดูกันว่าเฉินซีห่าวจะทำให้นางพอใจได้แค่ไหน หากเขายอมถอนหมั้นก็แล้วกันไป แต่หากสามารถทำให้นางหลงรักได้อีกสักครา ค่อยว่ากัน ชีวิตนี้ขออยู่อย่างสงบไม่ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมมาก นางคร้านจะเสแสร้ง “เข้าจวนเถิด ลมแรงเช่นนี้อย่าออกมาเลย” ราชครูเฉินรีบถอดอาภรณ์ของตนมาคลุมให้กับนาง กิริยานี้ทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก “รบกวนท่านพี่เกินไปแล้ว” นางกระชับอาภรณ์ของเขาคลุมกาย ทั้งคำพูดและการกระทำหลายอย่างของเขาแปลก ทว่ากลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด “เชิญท่านนั่งก่อนเจ้าค่ะ” นางชั่งน้ำหนักในใจก่อนเอ่ย อย่างไรเสียชีวิตนั้นไม่แน่นอน อนาคตเป็นอย่างไรนางไม่อาจคาดเดา “สีหน้าเจ้าเคร่งเครียดมีเรื่องใดให้กังวลหรือ” มือใหญ่ยื่นไปหมายจะแตะบนหน้าผากนาง ทว่าจ้าวลี่อิงรีบเบี่ยงกายหลบ “ท่านมาก็ดี ข้าอยากพูดเรื่องการถอนหมั้นของเรา” นางกล่าวพร้อมทั้
เมื่อเจียซุนเหรินกลับไปจ้าวลี่อิงถึงได้โล่งอก ในสถานการณ์นี้เธอไม่ต้องการให้มีการทะเลาะเบาะแว้งกันในเวลานี้ เจียซุนเหรินใจร้อนกว่าผู้ใด หากปล่อยไว้ย่อมเกิดเรื่องใหญ่ ชาตินี้นางไม่คิดสานสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับอีกฝ่าย การทำเช่นนี้ย่อมเป็นผลดีต่อตัวเขามากที่สุด หากนางคอยให้ความหวัง คนเจ็บก็รังจะมีแต่เจียซุนเหรินเท่านั้น นางอยากให้เขาเป็นสหายหาใช่อื่นใด เฉินซีห่าวมองคู่หมายที่แสดงสีหน้ากังวลด้วยใจไม่สงบ จ้าวลี่อิงคิดถึงเจ้านั่นเหรอ ไยแสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมา นางไม่ควรใส่ใจผู้อื่นมากกว่าคู่หมั้นตน “ท่านเป็นอย่างไรเจ้าคะ เจ็บตรงที่ใดบ้าง” นางสำรวจบุรุษรูปร่างองอาจผ่านทางสายตา ทว่าก็ไม่พบเห็นความเจ็บปวดใดจากคนตัวโต “ข้าเพียงไม่ทันระวัง เจ้าไม่ต้องห่วง” ชายหนุ่มเชิดหน้าหลังตรงไม่สบตากับเจ้าของจวน ด้วยกำลังน้อยใจในการกระทำเล็กน้อยของจ้าวลี่อิง นางแอบห่วงใยเจียซุนเหริน! “เช่นนั้นกินอาหารกันเถิดเจ้าค่ะ หวังว่าท่านพี่จะชอบ” นางส่งยิ้มให้บุรุษที่นั่งหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับงง ๆ เป็นไปได้ว่ายังอารมณ์เสียจากเหตุการณ์ก่อนหน้า “เจ้าว่าสิ่
“คุณชายเจียมาพบข้าถึงจวนมีเรื่องใดเจ้าคะ” นางถามผู้มาใหม่ที่กำลังจ้องหน้าเฉินซีห่าวไม่วางตา สองคนนี้ดูเกลียดชังกันทุกชาติเลยสินะ ทุกครั้งก็ยังคงมองกันราวกับจะฆ่าแกง นางอยากจับแยกแต่จนปัญญาเหลือเกิน “ข้าเพียงผ่านมาทางนี้ ได้ยินว่าเจ้าอยู่จวนลำพังจึงนึกเป็นห่วง แวะมาทักทาย แต่คงไม่น่าห่วงอย่างที่คิด” ผู้พูดแค่นยิ้มเล็กน้อยขณะที่หางตาเหลือบมองบุรุษหน้านิ่งที่ไม่ได้ยินดีกับการมาของตนเท่าไหร่นัก “รบกวนคุณชายเกินไปแล้ว เช่นนั้นนั่งดื่มชาก่อนเถิดเจ้าค่ะ” นางจนปัญญาจะขับไล่ อย่างไรเสียเขาก็คือคนที่นางเคยร่วมชีวิตด้วย แม้เป็นเพียงอดีต ทว่ายังคงจดจำความดีที่เจียซุนเหรินทำเพื่อนางได้ อดีตสามีผู้นี้โหดเหี้ยมแต่หาใช้คนไร้เหตุผล ท่านราชครูเองก็เป็นคนมีความคิด ไม่น่ามีปัญหากันอย่างที่นางแอบกังวล อีกส่วนคือทั้งคู่ไม่ได้มีใจให้นางเสียทีเดียว แค่เพียงสะดุดตา ชื่นชอบเล็กน้อยเท่านั้น “เจ้ากำลังจะเตรียมอาหารไม่ใช่เหรอ หากยังคุยอยู่เช่นนี้ เมื่อใดข้าจะได้กิน” ราชครูหนุ่มทักท้วงเมื่อเห็นใบหน้างามกำลังครุ่นคิด เขาถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นพยา
หญิงงามนั่งจิบชาต่อระหว่างรอให้สาวใช้เตรียมของให้นางเข้าครัว กลิ่นหอมจากชาชั้นดีช่วยให้จิตใจนางผ่อนคลายได้หลายส่วน ทว่าความสงบถูกรบกวนด้วยบุรุษร่างสูงที่เดินเข้ามาทักทายนางด้วยถ้อยคำน่ารำคาญ วุ่นวายนัก ชักรำคาญเสียแล้ว ไม่รู้คิดถูกหรือผิดที่เลือกจะเล่นกับเฉินซีห่าวในชาตินี้ “ช่างประจวบเหมาะเสียจริงศัตรูที่เพิ่งมีปัญหากับเจ้ากระเด็นออกจากเมือง ลู่จูหนิงคว้าพ่อค้าเกลือมาทำสามีราวกับถูกจับวาง ขณะที่เจ้านั่งจิบชาอย่างเพลิดเพลิน” เสียงเนิบนาบกล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉย “แล้วข้าต้องทุกข์ร้อนอันใดเจ้าคะ ท่านพี่ต้องการสื่อถึงสิ่งใดเอ่ยมาตามตรงเถิด” คงไม่คิดกล่าวหานางหรอกนะ คนตัวเล็กเชิดหน้าขึ้นก่อนจะมองผู้มาใหม่ด้วยหางตา ใบหน้างามล่มเมืองบึ้งตึง สายตารำคาญนั้นส่งผลให้เฉินซีห่าวรู้ว่าตนนั้นพูดจาไม่เข้าหูนางแล้ว “ข้าก็พูดไปอย่างนั้นเอง ข่าวลือหนาหูจนอดเล่าให้เจ้าฟังไม่ได้ แม้หลายสิ่งจะดูแปลก ๆ ก็ตามที” ท่านราชครูกล่าวด้วยเสียงอ่อนลง ด้วยเกรงว่าคู่หมั้นจะน้อยใจ “หากสงสัยข้าก็ตามสบายเจ้าค่ะ ข้าหาได้ใส่ใจความคิดผู้ใด ทำหรือไม่นั้น ไม่จำเป็
ชาตินี้เลือกผู้ใดดี พระเอก พระรอง ตัวร้าย เล่นบทซ้ำแต่เปลี่ยนช่วงท้ายมาหลายคราวช่างน่าเบื่อ อยากรู้นักหากนางลองแย่งพระเอกมาเลี้ยงดูเล่นจะเป็นอย่างไร มิรู้นางทำกรรมอันใดต้องวนเวียนอยู่เช่นนี้ไม่รู้จบ ถามเจ้าแหวนก็ไม่รู้ความเสียทั้งหมด บอกเพียงนางต้องผ่านห้วงเวลาแห่งรักนี้ไปให้ได้จึ
ชาติที่สองอ่อยพระรองให้หลงหัวปักหัวปำ สามีคนนี้ของนางนิสัยน่าเอ็นดูยิ่งนัก หลินจื่อเยว่ คุณชายตระกูลหลิน บุตรชายคนเล็กของท่านแม่ทัพหลินจื่อหลง จิตใจอ่อนโยนเมตตา นางกับเขาเดิมทีรู้จักกันมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ด้วยอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน หลินจื่อเยว่เรียนสำนักเดียวกับนาง กล่าวได้ถูกคื
ถอนหมั้นได้นางก็ไม่รอช้าสานสัมพันธ์กับเจียซุนเหริน บุรุษตัวร้ายที่น่าสงสารที่สุด เขาเป็นเพียงคนที่ขาดความรักความอบอุ่นเท่านั้น นิสัยใจคอโหดเหี้ยมไร้ความเมตตา แต่ใช่ว่าจะฆ่าคนไปทั่ว เจียซุนเหรินจะลงมือฆ่าเฉพาะคนทรยศเท่านั้น พื้นฐานเขาไม่ใช่คนไร้เหตุผล มิเช่นนั้นคงไม่ช่วยหนุนกองกำลั
กลับถึงเรือนได้นางจำได้ว่าตนเองร้องไห้เป็นเผาเต่า จนท่านปู่มอบแหวนมิติให้เป็นการปลอบใจและนั่นทำให้นางได้รู้ว่าชีวิตตนเองเหมือนนางร้ายในหนังสือโง่เง่าเล่มหนึ่งเท่านั้น ท่านปู่กล่าวว่ามันคือแหวนที่ติดตัวนางมาตั้งแต่เกิด แหวนนี้ไม่เพียงรู้อนาคตเจ้าของแต่มีทุกอย่างบนโลกที่ต้องการ นางเพียงสุ่มห







