16

เมื่อรู้ตัว นางก็รีบหลบสายตา ทว่าหลินเฟิงเจี๋ยกลับยกมุมปากขึ้นทันที

"อืม สามสี่วัน" เขาจงใจตอบช้า ๆ ก่อนกล่าวต่อ

"เพราะฉะนั้นข้าจึงนำสิ่งนี้มาให้เจ้า"

หลินเฟิงเจี๋ยหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนยื่นให้นาง

เจียงสวินรับมาอย่างงุนงง

"อะไรหรือเจ้าคะ"

"เปิดดูสิ" นางจึงเปิดฝากล่อง

ภายในมีสร้อยข้อมือหยกเนื้อนวลสีเขียวมรกตฉลุลวดลายอย่างประณีต วางอยู่บนผ้าเนื้อนุ่ม

เพียงมองก็รู้ว่ามีค่ามหาศาล

"ของชิ้นนี้..." เจียงสวินเบิกตากว้าง ก่อนรีบปิดฝากล่อง

"ราคาแพงเกินไป ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ"

หลินเฟิงเจี๋ยกลับไม่ยื่นมือมารับคืน

"มันมิใช่เพียงเครื่องประดับ"

"หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ"

ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว

"ด้านในสลักอักษรประจำตัวของข้าไว้ หากเจ้ามีเรื่องเดือดร้อนหรือจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือในยามที่ข้าไม่อยู่ เพียงแสดงกำไลชิ้นนี้ คนของข้าจะรู้ทันทีว่าเป็นคำสั่งจากเจ้า"

เจียงสวินชะงัก "คนของท่าน"

"องครักษ์เงาที่ข้าทิ้งไว้ในเมืองหลวง"

"ทั้งหมดหรือเจ้าคะ"

"ทั้งหมด" คำตอบสั้น ๆ ทำให้หัวใจของเจียงสวินเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

นางก้มลงมองกำไลในกล่องอีกครั้ง สิ่งนี้ไม่ใช่แค่ของขวัญราคาแพง

การมอบตราประจำตัวที่สามารถเรียกใช้องครักษ์เงาของตนได้ เท่ากับเขากำลังมอบทั้งความไว้วางใจ อำนาจ และการคุ้มครองให้นางโดยไม่มีเงื่อนไข

"นายท่าน"

หลินเฟิงเจี๋ยยื่นมือออกมา เขารับกล่อง ก่อนหยิบกำไลหยกออกมา แล้วค่อย ๆ สวมลงบนข้อมือเรียวด้วยตนเอง

เจียงสวินนิ่งงัน ปลายนิ้วอุ่นที่แตะผ่านผิวทำให้หัวใจยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะ

"เจียงสวิน" เขาเรียกชื่อของนางช้า ๆ หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้น สายตาคมลึกล้ำของบุรุษตรงหน้าสบเข้ากับนางโดยตรง

ครั้งนี้ไม่มีแววหยอกเย้า มีเพียงความจริงใจชัดเจนจนคนถูกมองแทบไม่รู้จะหลบสายตาไปทางใด หลินเฟิงเจี๋ยกุมมือเรียวของนางไว้เบา ๆ

"ข้ามอบความไว้วางใจให้เจ้าแล้ว"

เจียงสวินเม้มริมฝีปาก ชายหนุ่มจึงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงต่ำลง

"และหัวใจของข้า" เขาหยุดไปเพียงนิด

"ก็คงถูกทิ้งไว้ที่เรือนหลังแห่งนี้นานแล้วเหมือนกัน"

"ท่าน..." ดวงตาของเจียงสวินเบิกกว้าง นางพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เสี่ยวอวี๋ที่ยังอยู่ในอ้อมแขนอีกข้างของหลินเฟิงเจี๋ยมองหน้าท่านอาสามสลับกับแม่นม ก่อนหัวเราะคิกคักอย่างรู้ความเกินวัย มือเล็กทั้งสองข้างรีบยกขึ้นปิดตาตัวเอง

"เสี่ยวอวี๋ไม่เห็นอะไรเลยขอรับ"

เจียงสวินแทบสำลัก

"คุณชายน้อย"

เด็กน้อยยิ่งหัวเราะชอบใจ หลินเฟิงเจี๋ยเองก็หลุดหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของเจียงสวินร้อนผ่าวจนแทบลามไปถึงใบหู นางพยายามดึงมือกลับ แต่ชายหนุ่มกลับกระชับมือไว้แน่นขึ้นเพียงเล็กน้อย

ไม่แรงพอจะบังคับ แต่ชัดเจนว่าไม่คิดปล่อย เจียงสวินจึงเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง

ภายในดวงตาคมคู่นั้นไม่มีความล้อเล่นอยู่แม้แต่น้อย มีเพียงความรัก ความไว้วางใจ และความจริงใจที่ส่งตรงมายังนางอย่างเปิดเผย กำแพงบางอย่างที่เจียงสวินเคยสร้างขึ้นในหัวใจ ตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ ค่อย ๆ พังทลายลงทีละน้อย

และช่องว่างที่เคยเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว ก็กำลังถูกเติมเต็มด้วยความอบอุ่นอ่อนหวานอย่างที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน

หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างหลินเฟิงเจี๋ยกับเจียงสวินก็ค่อย ๆ ถักทอแน่นแฟ้นขึ้นทีละน้อย เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความละมุนละไมที่คนรอบข้างต่างมองออกอย่างชัดเจน

ท่านอาสามผู้เคยเย็นชา เคร่งขรึม และจริงจังกับทุกเรื่อง บัดนี้กลับหาเหตุแวะเวียนเข้ามาในเรือนหลังวันละหลายรอบ หากมีเวลาว่างจากหน้าที่ เขามักมานั่งอยู่ข้างเจียงสวินเสมอ

บางวันช่วยฝนหมึกให้นางขณะตรวจบัญชีร้านค้า บางวันก็ย่อกายลงนั่งบนพื้นไม้ ใช้มีดค่อย ๆ เหลาไม้ทำของเล่นชิ้นใหม่ให้หลานชายด้วยตนเอง

จากบุรุษที่แทบไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ กลับยอมใช้เวลาว่างทั้งหมดอยู่กับสตรีหนึ่งคนและเด็กชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง

"แม่นมขอรับ" เสียงเล็กใสของเสี่ยวอวี๋ดังขึ้นกลางห้องพักผ่อน

เด็กน้อยในชุดสีฟ้าสดใสนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเจียงสวินกับหลินเฟิงเจี๋ย ดวงตากลมโตฉายประกายซุกซน ยามเห็นว่าผู้ใหญ่ทั้งสองนั่งเว้นระยะห่างกันเล็กน้อย

เสี่ยวอวี๋มองซ้ายที ขวาที ก่อนริมฝีปากเล็กจะยกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

จากนั้นมือเล็กทั้งสองข้างก็ยื่นออกไป มือหนึ่งคว้ามือของเจียงสวิน อีกมือจับมือหนาของหลินเฟิงเจี๋ย ก่อนออกแรงดึงให้มือของคนทั้งสองมาประสานเข้าหากันแน่น

"เสี่ยวอวี๋..." เจียงสวินสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าเนียนพลันขึ้นสีระเรื่อ

เสี่ยวอวี๋กลับทำราวกับไม่เห็น

"ท่านอาสามขอรับ เมื่อไหร่ท่านอาจะแต่งงานกับแม่นมหรือขอรับ เสี่ยวอวี๋อยากอยู่กับท่านอาสามและแม่นมพร้อมหน้ากันทุกวัน ไม่อยากให้ท่านอาสามต้องเดินกลับเรือนของตัวเองตอนดึก ๆ อีกแล้ว" คำถามซื่อตรงของเด็กน้อยทำเอาเจียงสวินแทบสำลักลมหายใจ

นางรีบพยายามถอนมือกลับด้วยความเขินอาย ทว่าฝ่ามือใหญ่ของหลินเฟิงเจี๋ยกลับพลิกมากุมมือเรียวไว้แน่นกว่าเดิม ไม่ยอมเปิดโอกาสให้นางถอยหนี

เจียงสวินเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ

"นายท่าน..." หลินเฟิงเจี๋ยกลับไม่ปล่อย ดวงตาคมที่เคยเย็นชา บัดนี้กลับทอประกายอ่อนโยนจนคนถูกมองหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

เขาหันไปลูบศีรษะหลานชายเบาๆ

"อาสามก็อยากแต่งงานกับแม่นมของเจ้าเร็วๆ เช่นกัน"

"จริงหรือขอรับ" เสี่ยวอวี๋ตาโตขึ้นทันที

"แล้วพวกเราจะได้อยู่ด้วยกันเมื่อไหร่หรือขอรับ"

"จริงสิ" หลินเฟิงเจี๋ยตอบ ก่อนหันกลับมามองสตรีข้างกายด้วยสายตาทอประกายลึกซึ้ง

"รอฎีกาพระราชทานงานแต่งส่งกลับมาเมื่อใด อาสามจะรีบยกขบวนขันหมากมาหมั้นหมายแม่นมของเจ้าทันที" เจียงสวินหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม รีบก้มหน้าจนแทบชิดอก

"นายท่าน พูดอะไรต่อหน้าเด็กก็ไม่รู้เจ้าค่ะ"

"ข้าพูดความจริง"

"แต่..."

"แม่นมหน้าแดงแล้วขอรับ" เสี่ยวอวี๋รีบชี้อย่างตื่นเต้น

"คุณชายน้อย"

เด็กน้อยหัวเราะคิกคักทันที หลินเฟิงเจี๋ยเองก็ยกมุมปากขึ้นอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเสียเอง เพราะรู้ดีว่าหากแกล้งมากกว่านี้ สตรีข้างกายคงหาทางหนีเขาไปจริง ๆ

"พรุ่งนี้เป็นวันหยุดราชการ"

เจียงสวินเงยหน้าขึ้น

"เจ้าคะ"

"ข้าอยากพาเจ้ากับเสี่ยวอวี๋ออกไปเที่ยวพักผ่อนนอกเมืองหลวงสักวัน"

เสี่ยวอวี๋รีบตบมือ

"ไปขอรับ เสี่ยวอวี๋อยากไป"

เจียงสวินมองเด็กน้อยที่ตื่นเต้นจนแทบนั่งไม่ติด ก่อนหลุดหัวเราะ

"เช่นนั้นก็ไปเจ้าค่ะ"

หลินเฟิงเจี๋ยมองนางด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

"ดี"

เช้าวันรุ่งขึ้น รถม้าของจวนโหวแล่นออกจากประตูเมืองหลวง มุ่งหน้าสู่ทุ่งดอกท้อบนเนินเขานอกเมือง