หาผักป่าอัพเกรดระบบ

เธอเหลือบมองน้อง ๆ ทั้งสามที่ยังคงหลับใหลอยู่บนเสื่อฟางเก่าๆ ใบหน้าของพวกเขายังคงซูบผอม แต่ก็ดูสงบขึ้นกว่าเมื่อวาน มากนัก หลิงเหม่ยเม่ยยิ้มบางๆ ในใจ  เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เมื่อน้อง ๆ ตื่นขึ้นมา หลิงเม่ยเม่ยก็จัดแจงนำบะหมี่เกี๊ยวน้ำชามโตในยุคปัจจุบัน และน้ำดื่มจากที่ระบบจัดให้ออกมาให้พวกเขากินอีกครั้งตามเวลาที่ระบบกำหนด       

เสียงเคี้ยว เสียงซดน้ำซุปโฮกๆ..ดังขึ้นอย่างมีความสุข  ในบ้านที่เคยเงียบอ่อนล้าสิ้นหวัง หลิงห้าวจื่อที่เมื่อวานยังหวาดระแวง วันนี้กลับเป็นคนแรกที่รีบคว้าเกี๊ยวน้ำมาซด “พี่ใหญ่ขอรับ!!...ข้าไม่เคยได้กินอาหารที่อร่อยเช่นนี้มาก่อนเลย อาหารจากเมืองเซี่ยนนี่ มันอร่อยจริงๆ ไหนจะน้ำดื่มนี่อีก”   ห้าวจื่อว่า   ทำให้หลิงเหม่ยเม่ยนึกขึ้นได้ว่าภาชนะพวกนี้    จะต้องนำปัญหามาให้  เพราะยุค 70 นี้ ของพวกนี้ยังไม่มีให้เห็น  

“เจ้าของพื้นที่ไม่ต้องกังวล  สิ่งของเหล่านั้น ระบบสามารถรับซื้อคืน เพื่อนำไปรีไซเคิลได้ ถ้วยบะหมี่ซื้อคืน ในราคา 1 เหรียญทองแดง  ขวดพลาสติกสามารถขายได้ 1 เหรียญเงินต่อ 1 ขวด  ถ้าเจ้าของพื้นที่จะขาย  กรุณายืนยันการขาย” ทันทีที่ยืนยัน ของหายไป  เงินก็ปรากฏขึ้นที่มือ

“โห!...พี่ใหญ่  ข้าไม่เคยเห็นเงินเยอะเท่านี้มาก่อนเลยขอรับ”  ห้าวจื่อว่า “เอาล่ะน้อง ๆ  เราต้องมาทำความเข้าใจกันอีกครั้ง  พวกเราจะไม่รอกินอาหารจากท่านเซี่ยนอย่างเดียว  เราจะต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้  เกิดวันไหน ท่านเซียนไม่ส่งอาหาร  หรืออาหารท่านเซียนหมด เราจะต้องกลับไปอดอยากกันอีก   

เพราะฉะนั้นน้อง ๆ ต้องเชื่อฟังพี่ใหญ่  และทำตามที่พี่ใหญ่บอกเท่านั้น  พี่สัญญาว่าจะพาน้อง ๆ  ให้อยู่ดีกินดีและจะได้เรียนหนังสือด้วย  ที่สำคัญทุกเรื่องต้องรักษาเป็นความลับของครอบครัวเรานะ เข้าใจไหม”   “พวกเราเข้าใจแล้วพี่ใหญ่”   "วันนี้พี่ใหญ่จะพาพวกเจ้าขึ้นเขาไปหาของป่ากัน"  เธอประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"เราต้องหาของมาขายให้ระบบ เพื่อให้ระบบอัพเกรด และพวกเราจะได้มีอาหารดีๆ กินทุกวัน"  หลิงห้าวจื่อเบิกตากว้าง  "หาของป่าหรือพี่ใหญ่?  แต่...แต่พี่ใหญ่ตัวใหญ่ขนาดนี้จะขึ้นเขาไหวหรือขอรับ "   เขาเอ่ยถามด้วยความกังวลใจแต่จริงใจ  หลิงเหม่ยเม่ยยิ้ม 

"พี่ใหญ่ไม่เป็นไรหรอกน่า  วันนี้พี่ใหญ่รู้สึกมีแรงขึ้นเยอะเลย" เธอพยายามขยับตัวให้ดูคล่องแคล่วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะยังรู้สึกอึดอัดกับน้ำหนักตัวมหาศาลก็ตาม   "พวกเจ้าไปเตรียมตะกร้ากับมีดมา  แล้วเราจะรีบไปกัน เพราะนี่ก็ไม่เช้าแล้ว "   น้อง ๆ พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง พวกเขารีบไปหยิบตะกร้าสานเก่าๆ ที่ใช้สำหรับเก็บของป่า และมีดพร้าที่ขึ้นสนิเล็กน้อยมาให้พี่สาว  หลิงเหม่ยเม่ย ตรวจสอบสภาพของมีด และตะกร้าอย่างละเอียด เธอคิดในใจว่าหากมีเงินมากพอ เธอจะต้องซื้ออุปกรณ์ที่ดีกว่านี้จากระบบมาใช้

เมื่อทุกคนพร้อม หลิงเม่ยเม่ยก็พาหลิงห้าวจื่อ จินเป่าและหงส์เป่าออกจากบ้าน  มุ่งหน้าสู่ป่าด้านหลังของหมู่บ้าน เส้นทางขึ้นเขาค่อนข้างลาดชันและเต็มไปด้วยก้อนหิน   หลิงเหม่ยเม่ยรู้สึกเหนื่อยหอบตั้งแต่ยังไม่ทันถึงครึ่งทาง  เหงื่อกาฬไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง  เสื้อผ้าที่สวมใส่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ การเคลื่อนไหวแต่ละก้าวเป็นไปอย่างเชื่องช้าและยากลำบาก ท้องของเธอสั่นคลอนไปมาตามจังหวะการเดิน

"พี่ใหญ่... พักก่อนไหมขอรับ"  หลิงห้าวจื่อเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นพี่สาวหายใจหอบถี่  และใบหน้าแดงก่ำ   "ไม่เป็นไรหรอกห้าวจื่อ พี่ใหญ่ไหว" เธอตอบ  พยายามกลั้นเสียงหอบหายใจไว้  เธอรู้ดีว่าหากเธอท้อแท้ น้อง ๆ ก็จะหมดกำลังใจไปด้วย เธอต้องเป็นเสาร์หลัก ให้พวกเขา พวกเขาเดินลึกเข้าไปในป่าเรื่อยๆ หลิงเหม่ยเม่ยใช้ความรู้ด้านพืชพันธุ์ที่เธอมีจากยุคปัจจุบัน  สอดส่องมองหาสมุนไพรและพืชผักที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้

สายตาของเธอคมกริบกว่าน้อง ๆ ที่คุ้นเคย กับการหาของป่าทั่วไป   นอกจากสายตาจะคมกว่าแล้ว ระบบยังแจ้งเตือนอีก เมื่อเจอของโฮสต์ ที่สามารถขายหรือกินได้  เธอสังเกตเห็นพืช บางชนิดที่ดูไม่เหมือนผักป่าธรรมดา แต่กลับมีลักษณะคล้ายสมุนไพรหายากที่เธอเคยศึกษาในห้องแล็บ

"ดูนั่นสิห้าวจื่อ!"  หลิงเม่ยเม่ยชี้ไปที่พุ่มไม้เตี้ยๆ ที่มีใบสีเขียวเข้มและดอกเล็กๆ สีม่วงอ่อน หลิงห้าวจื่อ  เดินเข้าไปดูตามที่พี่สาวบอก  "นี่มัน... ผักป่าธรรมดาขอรับพี่ใหญ่?"