อาหารจากโลกเซี่ยน

“เอาละ ระบบ บอกวิธี การอัปเกรดมา”  ง่ายๆ เพียงแค่นายท่านหาของป่ามาขาย ระบบจะอัพเกรดหนึ่งครั้ง “อ๋อ…แค่นี้เอง สบายมาก ว่าแต่ผักกับหน่อไม้นี่หละขายได้ไหม?”  “แน่นอนว่าได้  ผักป่าได้สิบสามเหรียญเงิน  หน่อไม้ได้ ยี่สิบเหรียญเงิน รวมเป็น สามสิบสามเหรียญเงิน กรุณายืนยันการขาย” “ขายเลย!”   สิ้นเสียงของเหลิงเหม่ยเม่ย ผักและหน่อไม้ก็หายไปต่อหน้าต่อตา เงินก็ปรากฏขึ้นในมือของ หลิงเหม่ยเม่ย

เมื่อน้องทั้งสามเห็นต่างก็ตกใจ วิ่งเข้าไปหลบที่มุมห้อง แต่แล้วก็มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบอีกครั้ง กรุณารับอาหารมื้อแรกของวันได้เลย..ปิ๊ง!” ทันใดนั้นซาลาเปาลูกโตๆ 8 ลูกกับน้ำสี่ขวด ก็ปรากฏที่บนโต๊ะอาหาร ทั้งสามยิ่งตะลึงไปใหญ่ แต่กลิ่นซาลาเปาก็หอมยั่วน้ำลายเหลือเกิน

“มาเร็วน้อง ๆ ๆ …มากินซาลาเปาไส้เนื้อก่อนสิกำลังร้อนๆ ..นี่น้ำสะอาด มาเร็วมากินกัน”    “ไม่!!..พวกเราไม่กิน แกเป็นใคร  แกไม่ใช่พี่ใหญ่ของพวกเราใช่ไหม แกเป็นปีศาจ หลิงห้าวจื่อ ตะโกนเสียงดังด้วยความหวาดกลัว  เขาปกป้องน้องสาวทั้งสองที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง ดวงตาของเขาฉายแววไม่ไว้วางใจ หงส์เป่าและจินเป่าเองก็พยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วยกับพี่ชาย พวกเธอไม่เคยเห็นเรื่องแบบนี้มาก่อนในชีวิต และความเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจก็ฝังลึกอยู่ในจิตใจ ของชาวบ้านในยุคนี้

หลิงเม่ยเม่ยถอนหายใจ เธอรู้ดีว่าต้องอธิบายให้น้อง ๆ เข้าใจ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่กล้ากินอาหารที่ปรากฏขึ้นมาอย่างปริศนานี้เป็นแน่  เธอจะต้องสร้างเรื่องโกหก  ที่น่าเชื่อถือที่สุด  "ฟังพี่นะน้อง ๆ" หลิงเหม่ยเม่ยพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูจริงจังและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน    "เมื่อคืนนี้... ตอนที่พี่ใหญ่กำลังจะจากพวกเจ้าไป ได้มีท่านเซียนองค์หนึ่งปรากฏกายขึ้นมา"  เธอเริ่มเล่าเรื่องโกหกที่เธอคิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน                              

"ท่านเซียนเห็นว่าพวกเราน่าสงสาร พ่อแม่ก็จากไปแล้ว แถมยังต้องอดอยาก ท่านจึงมอบของวิเศษนี้ให้แก่พี่ใหญ่"  เธอชี้ไปที่ซาลาเปาและน้ำดื่มที่วางอยู่บนโต๊ะ  "ท่านบอกว่า นี่คือ 'ระบบแห่งความอุดมสมบูรณ์'  ที่จะช่วยให้พวกเรามีกินมีใช้ ไม่ต้องอดอยากอีกต่อไป

"ดวงตาของน้อง ๆ ทั้งสามคนค่อยๆ คลายความหวาดกลัวลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย "ท่านเซียนบอกว่า ของวิเศษนี้จะปรากฏให้เห็นเฉพาะ คนที่จิตใจเท่านั้น และหากใครนำเรื่องนี้ไปบอกคนอื่น ของวิเศษนี้ก็จะหายไปทันที และพวกเราก็จะกลับไปอดอยากเหมือนเดิม" หลิงเหม่ยเม่ยเน้นย้ำเรื่องความลับอย่างหนักแน่น เธอจ้องมอง น้อง ๆ ทีละคน เพื่อให้พวกเขาเห็นถึงความจริงจังในแววตาของเธอ   "พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่?   นี่คือความลับของครอบครัวเรา ที่จะทำให้พวกเราทุกคนรอดตาย และมีชีวิตที่ดีขึ้น"

หลิงห้าวจื่อมองพี่สาวอย่างพิจารณา  แม้จะยังไม่เข้าใจทั้งหมด  แต่คำว่า "รอดตาย" และ "มีชีวิตที่ดีขึ้น"  นั้นช่างเย้ายวนใจนัก   พวกเขามองไปที่ซาลาเปาไส้เนื้อที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนอีกครั้ง ท้องของเขาร้องครวญครางอย่างรุนแรง "จริงหรือพี่ใหญ่? พวกเราจะไม่ต้องอดอยากอีกแล้ว"  จินเป่าถามเสียงแผ่วเบา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง

"จริงสิ"  หลิงเหม่ยเม่ยยิ้ม "พี่ใหญ่ขอสัญญา"  เธอหยิบซาลาเปาขึ้นมาหนึ่งลูก แล้วกัดเข้าไปคำใหญ่เพื่อแสดงให้น้อง ๆ เห็นว่ามันปลอดภัย  "ดูสิ อร่อยมากเลยนะ" กลิ่นหอมของซาลาเปาที่โชยมาพร้อมกับภาพที่พี่สาว กำลังกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย  ทำให้ความหิวโหยเข้าครอบงำความหวาดกลัวของน้อง ๆ ในที่สุดหลิงห้าวจื่อเป็นคนแรกที่ค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร  ตามด้วยจินเป่าและหงส์เป่าที่ยังคงลังเลเล็กน้อย

"มาสิ อย่ากลัวเลย"  หลิงเหม่ยเม่ยยื่นซาลาเปาให้ห้าวจื่อหนึ่งลูก "ลองชิมดูสิ"  หลิงห้าวจื่อรับซาลาเปามาอย่างระมัดระวัง เขากัดเข้าไปคำเล็กๆ  ก่อนที่ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ รสชาติของเนื้อหมู  ที่นุ่มละมุนลิ้น ผสมกับแป้งที่เหนียวนุ่มและไส้ที่ปรุงรสอย่างกลมกล่อม มันเป็นรสชาติที่เขาไม่เคยลิ้มลองมาก่อนในชีวิต "อร่อย... อร่อยมากพี่ใหญ่!" ห้าวจื่ออุทานด้วยความตื่นเต้นน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งใจ

เขากัดซาลาเปาคำแล้วคำเล่าอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่ามันจะหายไป เมื่อเห็นพี่ชายกินอย่างเอร็ดอร่อย จินเป่าและหงส์เป่า  ก็ไม่รอช้า พวกเธอรีบหยิบซาลาเปามาคนละลูก  กัดเข้าไปอย่างไม่ลังเล เสียงเคี้ยวตุ้ยๆ ดังไปทั่วห้อง ใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความสุขและรอยยิ้มที่แท้จริงเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน พวกเธอไม่เคยคิดฝันว่าจะได้กินอาหารที่อร่อยขนาดนี้  หลิงเหม่ยเม่ยมองภาพน้อง ๆ กินอาหารอย่างมีความสุข หัวใจของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและโล่งใจ นี่คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง เธอจะต้องทำให้ชีวิตของน้อง ๆ ดีขึ้นให้ได้

 เธอจะต้องใช้ระบบซูเปอร์มาร์เก็ตนี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เพื่อให้พวกเขารอดพ้นจากความอดอยาก และมีชีวิตที่สมบูรณ์ พูนสุขอย่างที่ควรจะเป็น เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์อ่อนๆ สาดส่องผ่านรอยร้าวของผนังไม้เข้ามาในบ้านเก่าๆ ของตระกูลหลิง   หลิงเหม่ยเม่ย ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในร่างนี้ ความหิวโหยที่เคยกัดกินกระเพาะอาหารได้หายไปแล้ว แทนที่ด้วยความอิ่มเอมใจจากซาลาเปาไส้เนื้อที่เธอได้รับจากระบบเมื่อคืนนี้ แม้จะยังไม่เต็มอิ่มมากนัก  แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ร่างกาย  มีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง