LOGINตอนที่ 22
หนีเสือและหนีจระเข้ เช้ง! ปึง! หลิวซินซินนึกถึงคำกล่าวเมื่อครู่ 'สตรีของข้า' จากปากเขา นางก็รู้สึกประหลาดขึ้นมา...เขาห่วงนางหรือ?....แต่...นี่ไม่ใช่เวลามาคิดอะไร นางจะต้องไปช่วยมู่หลันกับซิงหยงก่อนหญิงสาวคิดก่อนวิ่งกลับไปยังจุดที่จากมาเมื่อครู่ เสียงกระบี่ดังขึ้นเป็นระยะ ในขณะที่นางวิ่งมุ่งไปตรงห้องนางก็พบองครักษ์ผู้หนึ่งที่นางจำได้ว่าเป็นคนของเฉิงเจิงอวี้ อีกฝ่ายกำลังต่อสู้กับสตรีอีกสองคนที่หันกระบี่มาทางเขาพอดี...หลิวซินซินไม่รอช้านางอาศัยที่สตรีพวกนั้นเผลอสาดเข็มพิษยาสลบใส่อีกฝ่ายจนล้มลงทันที ตุบ ตุบ "พระชายา! " เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ "ข้ามิใช่พระชายาแล้ว…รีบพาพวกนางออกไปเถิด" นางเอ่ยบอกเขา เสี่ยวจ้านตัดสินใจพาดซิวหยงไว้ในบ่าข้างหนึ่งและพาดมู่หลันไว้ข้างหนึ่ง "เสี่ยวจ้าน! ท่านแกร่งเกินไปแล้ว" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะเบิกตากว้าง "ท่านพาพวกนางไปก่อน ส่วนข้าจะไปดูเฉิงเจิงอวี้" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น ในขณะที่เสี่ยวจ้านพยักหน้ารับ หลิวซินซินรีบพาตนเองมายังลานกว้างที่ทั้งจี้หานและเฉิงเจิงอวี้กำลังฟาดฟันกันสุดเดือด เช้ง! "สมเป็นทหารเก่าจริง จี้หาน" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะฟาดกระบี่ลงไปที่อกแกร่งของอีกฝ่าย ฉึก! "เจ้า!..." จี้หานเมื่อรู้ว่าตนเสียท่าก็ร้องขึ้นก่อนจะยกมือกุมบาดแผลตนเองไว้ มือที่กำกระบี่อีกข้างหนึ่งจ้วงแทงอีกฝ่ายแต่ทว่าเฉิงเจิงอวี้หลบแต่ไม่พ้นกระบี่อีกฝ่ายจึงเฉียดสีข้างของเขา "เฉิงเจิงอวี้!" หลิวซินซินร้องขึ้นก่อนจะดึงปาเข็มพิษเป็นสิบเล่มไปยังจี้หานที่กำลังตวัดกระบี่สู้กับเฉิงเจิงอวี้ "อึก! เจ้า!" จี้หานที่ถูกโจมตีทีเผลอเอ่ยขึ้นก่อนจะสลบไป เมื่อหลิวซินซินเห็นว่าเฉิงเจิงอวี้เป็นฝ่ายชนะแล้ว แทนที่นางจะเข้าไปหาเขาแต่กลับรีบหมุนตัวเพื่อหนีไปทันที... นางคิดแผนไว้แล้ว ว่าจะกลับไปหาโม่ชิงหนานเพื่อขอความช่วยเหลือ.... ส่วนผู้ช่วยหมอสองคนนั้นที่อยู่กับเสี่ยวจ้าน นางคิดว่าเฉิงเจิงอวี้คงไม่คงทำร้ายเป็นแน่...แม้เฉิงเจิงอวี้จะดูร้ายกาจกับนางแต่กับสตรีนางอื่นคงจะไม่... ‘มู่หลัน ซิงหยง ข้าจะไปพาอาจารย์มาช่วยท่านรอก่อนนะ’ หลินซินซินคิดกับตนเองก่อนจะรีบใช้วิชาตัวเบาที่ไม่ชำนาญเท่าใดนักข้ามกำแพงจวนสกุลจี้ เฉิงเจิงอวี้ช่วยเหลือนางก็ ช่างเถิด.... ไว้ค่อยตอบแทนเขาภายหลัง นางเดาว่าเขาต้องชีวิตนางเพื่อตอบแทนเป็นแน่...แต่ตอนนี้นางไม่พร้อมตอบแทนด้วยชีวิตจริงๆ หญิงสาวคิดในขณะที่วิ่งไปยังจุดพักม้า แม้นางจะ ไม่ชำนาญในการขี่ม้าเท่าใดนักแต่เวลานี้นางต้องหนีกลับไป โรงหมอโม่ชิงหนานให้ได้เสียก่อน "เจ้าม้าเชื่อง...พาข้าหนีออกไปจากที่นี่ที ข้าจะเลี้ยงขนมเจ้าอย่างดีเลย " หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะพยายามกระโดดขึ้นม้า ในขณะนั้นเอง "ข้าเพิ่งรู้หมอหญิงเช่นเจ้าคิดตอบแทนข้าด้วยการหนี" เฉิงเจิงอวี้ที่มาตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบปรากฏต่อหน้าหลิวซินซินที่ พยายามกระโดดขึ้นม้าของจวนสกุลจี้ "เฉิงเจิงอวี้! คือข้า......" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นในขณะเบิกตากว้าง...มือเรียวบางค่อยๆดึงเข็มยาสลบออกมาเพื่อเตรียมพุ่งใส่เขา...แต่ทว่าคล้ายกรรมคืนสนองที่นางคิดร้ายต่อผู้ที่ช่วยชีวิตเมื่อครู่เจ้าม้าที่นางกำลังควบขี่เกิดพยศขึ้นมาเสียอย่างนั้น กรี๊ด! เฉิงเจิงอวี้ที่เห็นเช่นนั้นก็รีบกระโดดขึ้นม้าก่อนจะกุมบังเหียนทันทีก่อนจะบังคับม้าให้สงบลงจนสำเร็จ จากนั้นเขาจึงพาสตรีตัวแสบลงจากหลังม้าทันที ด้านหลิวซินซินที่ยังไม่ยอมแพ้...นางคว้าเข็มพิษยาสลบเตรียมปักลงไปที่แผงอกกว้างแต่ทว่า เฉิงเจิงอวี้ไวกว่ามากจึงสกัดจุดนางจนสลบไป ปึก! ฟุบ! "สตรีร้ายกาจ" ชายหนุ่มพึมพำก่อนจะช้อนอุ้มนางไปยังม้าของตนที่ผูกไว้ เขาช่วยนางไว้แท้ๆ นางยังคิดใช้เข็มยาสลบกับเขาอีก "องค์ชาย คนขององค์รัชทายาทมาถึงแล้ว ตอนนี้กำลังจับกุมจี้หานกับผู้ที่เกี่ยวข้องขอรับ....ส่วนผู้ช่วยหมอสองนางนั้นข้าให้คนของเรา พานางไปไว้ที่จวนลับของท่านแล้วตามที่ท่านบอก" เสี่ยวจ้านรายงานทันที "ดี คืนนี้ข้าจะนอนที่จวนลับ" เขาเอ่ยในขณะที่จับร่างบางของหลิวซินซินพาดบ่าก่อนจะขึ้นม้าตนออกควบไป ณ จวนลับองค์ชายสี่ ห้วงฝันของหลิวซินซิน... เฉิงเจิงอวี้ถือกระบี่จี้คอหลิวซินซิน โดยมีโม่ชิงหนานยืนอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ฉึก! "อย่าคิดว่าจะหนีข้าพ้น!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะตวัดกระบี่ฟันไปที่ขาของนางจนขาดเป็นสองท่อน "กรี๊ด!" หลิวซินซินร้องด้วยความเจ็บปวด "อาจารย์โม่! ช่วยข้าด้วย!" นางร้องขึ้น "อาจารย์โม่!" เฮือก! หลิวซินซินลืมตาขึ้นก็พบว่าสถานที่แห่งนี้อยู่ในที่แปลกตานัก...ที่นี่คือที่ใด? "ขนาดหลับ เจ้ายังคิดถึงแต่บุรุษผู้อื่น....หลิวซินซิน ข้าควรทำอย่างไรกับเจ้าดี!" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยเสียงลอดไรฟัน เขานั่งฟังนางที่หลับตาเรียกชื่อบุรุษอื่นมาหลายคราแล้ว "เฉิงเจิงอวี้....คือข้า..." นางเอ่ยขึ้น "ช่างเถอะ....ข้า อยากอาบน้ำ..ถ้าไม่อยากตาย ก็มาอาบน้ำให้ข้าเสีย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่บอกถึงอาการไม่พอใจ ด้าน หลิวซินซินที่ได้ยินเช่นนั้นจึงค่อยๆลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว... ณ ห้องอาบน้ำ น้ำอุ่นภายในอ่างมีควันขึ้น นางได้กลิ่นหอมจากกำยานกลิ่นสมุนไพร รู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก "ซินซิน เจ้าถอดอาภรณ์ให้ข้า" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยก่อนจะกางแขนออก หลิวซินซินเกิดอาการสั่นเล็กน้อย แม้นางจะเคยมีสัมพันธ์กับเขามาก่อนครั้งหนึ่งแต่ทว่า...หากต้องมาเห็นเขาเปลือยเช่นนี้อีกใบหน้าก็แดงซ่านขึ้นมาอย่างอดไม่ได้...ช่างมันเถิด นางควรรีบอาบน้ำให้เขาแต่โดยดีถือเป็นการทดแทนคุณที่เขาช่วยนางและผู้ช่วยหมออีกสองนางไว้ หญิงสาวคิดในขณะดึงสายรัดเอวออกตามด้วยอาภรณ์ชั้นนอกเมื่อถึงอาภรณ์ชั้นในสุดจนถึงแผงอกเปลือยแข็งแรงของเขา นางก็สังเกตบาดแผลบริเวณสีข้างของเขา "ท่านบาดเจ็บหรือ? เหตุใดไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้เล่า" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น สัญชาตญาณหมอเริ่มทำงาน นางสังเกตว่ามีมีเลือดซิบบริเวณสีข้างของเขา "แผลเล็กน้อย ช่างมันเถิด...เวลานี้ข้าอยากอาบน้ำกับเจ้ามากกว่า" เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาสวมกอด มือหนาของเขาปลดอาภรณ์ออก "ท่าน!" "ซินซิน...ข้าจะทำให้เจ้าจำใส่ใจว่าบุรุษที่เจ้าจะฝันถึงได้มีเพียงข้าเท่านั้น!" เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางลงไปใน อ่างน้ำขนาดใหญ่พร้อมกัน หลิวซินซินรู้สึกว่าสมองของนางในตอนนี้ขาวโพลน...นางถูกเขาขบดูดซอกคอจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบน่าเกลียดยิ่ง "เฉิงเจิงอวี้..."ตอนที่ 42 ข้าคือฮองเฮายามอิ๋น(03:00-04:59)...หลิวซีจินลืมตาขึ้นก็พบเพดานห้องที่หรูหรา นางยกแขนและมือขึ้น อาภรณ์ที่นางสวม ล้วนไม่ใช่อาภรณ์ของนางเหตุการณ์ก่อนหน้ามิใช่ความฝัน...นางมาอยู่ในร่างหลิวซีจินฮองเฮาจริงๆ หญิงสาวคิดก่อนลุกเดิน สำรวจรอบห้อง....นางเดินเข้าไปใกล้คันฉ่องอย่างช้าๆ หญิงสาวมองดูคันฉ่องที่ปรากฏใบหน้างามหยดย้อยของฮองเฮาหลิวซีจิน...เวลานี้นางไม่ใช่หลิวซีจินหมอหญิงคนเดิม.....นี่นาง...เกิดใหม่ในร่างคนตายเช่นนั้นหรือ?หรือสวรรค์จะให้โอกาสนางได้ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้...หลิวซีจินคิดในขณะที่ใช้มือจับที่ใบหน้างามที่ไม่ใช่ของตนเองก่อนจะมองในคันฉ่องหรูหราก่อนสลบไป...นางได้เห็นความทรงจำของหลิวซีจินฮองเฮาที่ผุดขึ้นมาหลิวซีจินฮองเฮาผู้นี้เป็นบุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีฝ่ายขวาที่มีนามว่าหลิวโซว่ เพราะหลิวโซว่เคยรับคมดาบให้ชุนหลุนซีผู้เป็นฮ่องเต้ในเวลานี้ เพื่อตอบแทนความดีของเสนาบดีหลิวโซว่ ประจวบกับความดีเรื่องการช่วยฮ่องเต้องค์ก่อนทำงานเพื่อบ้านเมืองมาโดยตลอดหลิวซีจินซึ่งเป็นบุตรสาวจึงถูกยกให้แต่งกับชุนหลุนซีในเวลาต่อมา....ในตอนนั้นหลิวซีจินอายุเพียงสิบหกหนาวเท่านั้นก็ถูกแต่งเข้าตำ
ตอนที่ 41 การฟื้นคืนชีพ"สวรรค์! เหตุใดท่านไม่ให้ข้าช่วยพวกเขาก่อน! ไยต้องให้ข้าตายก่อนจะมาช่วยคนพวกนี้ด้วย! ใจร้ายเกินไปแล้ว!"สิ้นเสียงของนาง...ทันใดนั้นเอง... ก็มีเสียงฟ้าผ่าตรงหน้าหลิวซีจินครั้งหนึ่ง เปรี้ยง!พรึ่บ!หลิวซีจินมองสายฟ้านั้นนางรู้สึกราวกับร่างโปร่งแสงนี้ถูกบางอย่างดึงดูดไปอีกครั้ง....ก่อนสติทุกอย่างจะดับวูบไป....ณ ตำหนักฮองเฮาแคว้นหนิงหลง....หลังจากที่หลิวซีจินฮองเฮาหมดลมหายใจวันนี้นับเป็นวันที่สามแล้ว..... แต่ทว่า...ร่างกายฮองเฮานั้นยังคงอุ่นคล้ายคนมีชีวิตอยู่ สร้างความประหลาดใจให้หมอหลวงและทุกคนเป็นอย่างมาก“วันนี้ฮองเฮาหมดลมครบสามวันแล้ว ฝ่าบาทบอกไว้ว่าหากนางไม่ฟื้นภายในสามวันให้จัดการนางตามพิธีขอรับ” หมอหลวงและผู้ที่รับหน้าที่ประกอบพิธีศพเอ่ยขึ้นกับเสนาบดีหลิวโซว่ผู้เป็นบิดาด้านเสนาบดีหลิวโซว่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกทำใจไม่ได้ที่ต้องเห็นบุตรสาวมาตายจากไปโดยไร้สาเหตุเช่นนี้..เขาไม่เชื่อว่านางจะเป็นลมหมดสติและตายไปเสียดื้อ ๆ....แม้นางจะร้ายกาจแต่นางก็คือบุตรสาวคนเดียวของเขา......หลิวซีจิน…'เจ้าจะต้องไม่ตายเปล่า พ่อจะหาความยุติธรรมให้เจ้า....' เสนาบดีหลิวโซ
ตอนที่ 40 ไร้ผลพรึ่บ!ผลั่ก!"ฝ่าบาท! เหตุใด! เหตุใดมนต์ของข้าถึงทำอะไรท่านไม่ได้!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตาเมื่อเห็นว่านอกจากสิ่งที่นางทำจะไม่ได้ผลแล้วอีกฝ่ายยังชักกระบี่ใส่ตนอีก"เพราะเจ้ามันโง่เขลาอย่างไรเล่า น่าเสียดายยิ่งนักเสนาบดีหลิวโซว่ไม่ควรมีบุตรีเช่นเจ้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นในขณะที่สาวเท้าเข้ามาหาหลิวซีจินฮองเฮาที่ก้าวถอยหลังทันใดนั้นเองจู่ ๆ ก็มีแสงสีเขียวประหลาดออกมาจากป้ายแคว้นหนิงหลงที่ผู้เป็นฮ่องเต้แขวนอยู่ก่อนจะพุ่งไปยังร่างของผู้เป็นฮองเฮาในเวลานี้"เจ้าตายเสียเถิดหลิวซีจิน!" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะจ้วงกระบี่ใส่ผู้เป็นฮองเฮาแต่ทว่า...ปลายคมกระบี่ยังไม่ถึงตัวนาง จู่ ๆ ร่างบางของผู้เป็นฮองเฮาก็ล้มลงไปกองกับพื้นเสียอย่างนั้น...กรี๊ด!ตุบ!ด้านหลิวซีจินที่เป็นร่างโปร่งแสงที่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างงุนงง....ด้านชุนหลุนซีที่บัดนี้เพิ่งสังเกตว่าคล้ายกับว่าป้ายหนิงหลงที่เขาแขวนอยู่เป็นประจำนั้น มีแสงสีเขียวกระจายพุ่งไปยังร่างของฮองเฮาที่หมดสติอยู่....นี่มันเรื่องใดกัน?เขาสะบัดศีรษะเล็กน้อยเพื่อเรียกสติก่อนจะหันไปตะโกนไปยังทิศทางประตู"ใครอยู่ด้านนอก! มาดูแลฮองเฮา
ตอนที่ 39จิตสุดท้าย...พรึ่บ! คล้ายกับความฝันหลิวซีจินหมอหญิงลืมตาขึ้นในสถานที่แห่งหนึ่งที่ไม่คุ้นตา นางตายแล้วใช่หรือไม่? หลิวซีจินหมอหญิงสังเกตร่างของตนก็พบว่าโปร่งแสง...เวลานี้นางคงจะเป็นวิญญาณอย่างไม่ต้องสงสัย...หญิงสาวคิดก่อนสังเกตไปรอบห้องที่แห่งนี้คือที่ใด?และเหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่?ที่แห่งนี้ดูแล้ว เป็นห้องของคนชั้นสูงมองจากความกว้างของห้องและเครื่องของใช้นั้นดูมีราคามากทีเดียว ในขณะที่ร่างบางโปร่งแสงของหลิวซีจินหมอหญิงกำลังมองดูโดยรอบ ทันใดนั้นนางก็เห็นสตรีผู้หนึ่งเดินเข้ามาภายในห้อง...อารมณ์ของผู้มาใหม่นั้นคล้ายว่ากำลังโกรธเคืองบางอย่าง ดูจากการแต่งกายของอีกฝ่ายอาภรณ์สีแดงหรูหราและเครื่องประดับบนศีรษะ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงมีตำแหน่งไม่ธรรมดา และดูเหมือนทั้งคู่คงจะมองไม่เห็นนาง...เพล้ง!สตรีอาภรณ์สีแดงหรูหราคว้าแจกันมาปาลงพื้นจนแตกกระจายราวกับต้องการระบายโทสะ พอดีกันกับที่สตรีอีกคนก็วิ่งเข้ามาตามหลังผู้เป็นนาย"เหตุใดฝ่าบาทไม่เคยคิดแลข้า! ไม่ว่าข้าจะทำเช่นไร ฝ่าบาทกลับไม่คิดสนใจข้าเลย!" หลิวซีจินผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยขึ้น น้ำตาไหลอาบใบหน้างาม"ฮองเฮา โปรดระงับโท
ตอนที่ 38 ด่านเคราะห์ที่ต้องเจอหลังจากหลิวซีจินอ่านจดหมายนั้น ภาพที่ตามหลอกหลอนในความฝันก็ปรากฎขึ้น"ช่วยพวกเราด้วย…” เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนจะไอเป็นระยะ สร้างความหดหู่เหลือเกิน“ทรมานเหลือเกิน …ข้าหายใจไม่ออกแล้ว…” เสียงอีกคนหนึ่งดังขึ้นก่อนจะอาเจียนออกมาอย่างน่าสงสารนางอดนึกถึงความฝันวันนั้นไม่ได้หากนางปฏิเสธ การเดินทางไปช่วยแคว้นหนิงหลง คนอีกจำนวนมากอาจจะติดโรคแล้วล้มตายไป…อาจจะเพราะนี่คือครั้งแรกที่แคว้นหนิงหลงพบเจอกับโรคระบาดเช่นนี้ จึงยังไม่สามารถรับมือกับโรคระบาดได้แน่นอนว่ากว่าหลิวซีจินจะค้นพบการรักษาและป้องกันโรคระบาดนี้นางต้องสูญเสียมารดาและน้องสาวอันเป็นที่รัก...และเห็นคนตายไปหลายร้อยชีวิตในเมื่อนางตั้งใจจะอุทิศชีวิตให้กับการเป็นหมอแล้ว ไยต้องลังเลสิ่งใดอีก...ความรู้ที่นางมีจะต้องเป็นประโยชน์ให้กับคนในใต้หล้า...หลิวซีจินตัดสินใจกับตนเองแล้วจึงเอ่ยกับองครักษ์ที่ยืนรอคำตอบอยู่"ท่านรอข้าเก็บของสักครู่" หลิวซีจินเอ่ยก่อนจะเข้าห้องไปทันทีหลิวซีจินเก็บของที่จำเป็น หลักฐานกบฏที่ได้จากซ่งเอวี่ย และสมุนไพรรวมถึงอุปกรณ์ฝังเข็มตลอดจนตำราใส่ห่อผ้าของตน นางไม่ลืมที่จะหยิบป้ายที่มี
ตอนที่ 37 ขอความช่วยเหลือณ ห้องตำราส่วนพระองค์“ถวายบังคมฝ่าบาท” ชุนเป่ยหยางเอ่ยขึ้นเมื่อเดินทางมาจากการตามล่ากบฏ“พี่ใหญ่ อยู่กันสองคน ท่านไม่ต้องมากพิธี ได้เรื่องว่าอย่างไรบ้าง” ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นกับผู้เป็นพี่ชาย“ข้าคิดว่า ซ่งเอวี่ย หนีหายเข้าไปในแคว้นเฉิง ข้าส่งเรื่องนี้เข้าทูลฮ่องเต้แคว้นเฉิงแล้ว ทางนั้นจะช่วยตามหาอีกแรง” ชุนเป่ยหยางเอ่ยขึ้นก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม กับผู้เป็นฮ่องเต้“ข้าไปค้นหาตามแถบชายแดนในแคว้นเฉิงและโรงหมอที่หนึ่ง ไม่พบเช่นกัน ช่างเถิด ...เวลานี้ข้าเป็นห่วงประชากรที่ติดโรคระบาด.... ข้าต้องการหมอฝีมือดีที่สามารถถ่ายทอดให้คนในแคว้นเรา” ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้น“ท่านไม่ไว้ใจสำนักหมอหลวงของเราหรือ?” ชุนเป่ยหยางเอ่ยขึ้นก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ“มิใช่มิไว้ใจ แต่การแพทย์เราต้องยอมรับว่าไม่สามารถรับมือโรคระบาดนี้ได้ พวกเขาต่างก็กลัวตายล่าสุดมีผู้ติดโรคระบาดตายไปไม่น้อย หมอของเราก็เอาไม่อยู่อีกทั้ง ชุนชวนหยูเองก็สงสัยเช่นกัน...ว่าคนในสำนักหมอหลวงมีความผิดปกติ” ชุนหลุนซีเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"ข้าว่าลองขอสูตรยาจากโรงหมอต่างแคว้นที่เคยประสบโรคระบาดนี







