LOGINShare
ตอนที่ 23 ปล่อยใจ
Last Updated:
2026-03-12 20:16:19ตอนที่ 23
ปล่อยใจ “เฉิงเจิงอวี้ อย่า...” แม้ปฏิเสธแต่มือกลับลูบไล้แผงอกเขาอย่างน่าไม่อาย "ซินซิน....เจ้าตอบข้า...ผู้ใดเป็นสามีเจ้า?" เขาเอ่ยขึ้นในขณะที่ก้มลงชิมยอดปทุมถันอย่างหิวกระหายภายในอ่างน้ำนั้น "อื้อ! เจิงอวี้...เป็นท่าน.... " หลิวซินซินครางออกมาอย่างลืมตัวเมื่อถูกเขาครอบครองยอดถันอุ่นด้วยริมฝีปาก...สตินางในตอนนี้พร่าเลือนเสียแล้ว นางรู้สึกต้องการเขาเหลือเกิน.... "ก่อนหน้านี้...เจ้าบอกข้าว่าโม่ชิงหนานเป็นสามีเจ้า... คนผู้นั้นได้ทำเช่นนี้กับเจ้าหรือไม่?" เฉิงเจิงอวี้กระซิบข้างใบหูเรียวก่อนจะขบกัด มือหนายกสะโพกมนของหลิวซินซินแล้วกดครอบแก่นกายตน "อ๊ะ!" หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับความเสียวซ่าน "ตอบข้า..." เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะดันร่างบางติดของอ่าง สโพกหนาเริ่มขยับอย่างเชื่องช้า "มะ...ไม่มีผู้ใดได้กระทำเช่นนี้กับข้านอกจากท่าน!" หลิวซินซินร้องขึ้น ...ในเวลานี้นางไม่เป็นตัวของตัวเองเลยสักนิด...เกิดอะไรขึ้นกันแน่...เหตุใดนางจึงไม่สามารถควบคุมตนเองและไม่สามารถโกหกเขาได้ "ดีมาก ซินซิน...เจ้าเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว " เขาเอ่ยขึ้นในขณะที่ขยับตอกสะโพกอย่างรัวเร็วในอ่างน้ำจนน้ำในอ่างกระเซ็นออกมาดูเลอะเทอะ "เจิงอวี้...อื้อ!" หญิงสาวครางออกมาอย่างน่าอายเมื่อเสร็จสมถึงฝั่งฝัน ก่อนจะถูกจับพลิกในท่าคุกเข่าโดยที่มือหนึ่งจับขอบอ่างไว้ "ซินซิน...ข้าจะลงโทษเจ้า" เขาเอ่ยในขณะไล่ลิ้นสากบนแผ่นหลังขาวเนียนของนางก่อนจะจุมพิตที่แผลเป็นที่เขาเป็นผู้ทำมันกับมือ "ระ...เรื่องอะไร?" นางเอ่ยด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น "เรื่องที่เจ้าบอกจี้หานจะยอมขึ้นเตียงกับมัน " เขาเอ่ยก่อนจะยกสะโพกนางขึ้นพร้อมกับสอดแก่นกายเข้าไปทางด้านหลังนางก่อนจะขยับสะโพกอย่างบ้าคลั่ง "อ๊ะ! ขะ ข้า พูดไปเพราะต้องการช่วยมู่หลันกับซิวหยงเท่านั้น....อ๊ะ" หลิวซินซินตอบคล้ายกระซิบ...นางบ้าไปแล้วหรือเหตุใดจึงยินยอมให้เจิงอวี้ขยับตอกอยู่เช่นนี้...หญิงสาวคิดในขณะที่ร่างสั่นคลอนจากแรงขยับโยกอันหยาบโลน "งั้นหรือ?...." ชายหนุ่มครางเสียงต่ำออกมาครั้งหนึ่งก่อนจะปลดปล่อยสายธารอุ่นเข้าไปในตัวหญิงสาวจนหมด เขาหายใจหอบอยู่ครู่หนึ่ง ด้านหลิวซินซินที่รู้สึกมีสติขึ้นมาบ้างแล้ว... เกิดอะไรขึ้นกับนางกัน? ไม่ทันที่หลิวซินซินจะคิดเรื่องอื่นต่อ....ร่างบางก็ถูกคนหื่นจับกินในอ่างน้ำจนพอใจก่อนจะช้อนอุ้มนางไปวางที่เตียงนอนก่อนจะเรื่องลามกกับนางอย่างไม่รู้จักพอ ในขณะที่ร่างเล็กของหลิวซินซินถูกเขาจับกินอย่าง หิวกระหาย ตอนนี้เองนางเหลือบไปมองเห็นบาดแผลที่ยังคงมีเลือดซึมออกมา "เจิงอวี้...ให้ข้าทำแผลให้ท่านก่อนดีหรือไม่?" หลิวซินซิน ร่างบางสั่นคลอนตอบการขยับโยกของเขา ด้านเฉิงเจิงอวี้ที่มัวเมาในอารมณ์แทบไม่รู้สึกอะไรกับบาดแผลนั้น ร่างหนายังคงกระทำกับคนใต้ร่างอยู่เช่นนั้น หลิวซินซินคิดว่าเขาไม่ปกติคาดว่าเขาคง เขาจะถูกพิษ...บาดแผลนั่น แย่แล้ว....เฉิงเจิงอวี้กระทำเรื่องเช่นนี้กับนางมา สองชั่วยาม(4 ชั่วโมง)แล้วยังไม่มีทีท่าจะหยุด...ที่สำคัญเลือดเขายังคงไหลต่อเนื่อง "เฉิงเจิงอวี้...เลือดท่านไม่หยุดไหลเลย..ให้ข้าทำแผลให้ท่านก่อนเถิด...นะ ได้โปรด ข้าไม่อยากให้ท่านตาย" นางเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ ออกมาแต่ทว่า...ได้ผลชะงัด เฉิงเจิงอวี้ที่กำลังขยับตอกนางนั้นหยุดทันที "เห็นแก่ที่เจ้าว่าง่าย...ข้าจะยอมหยุดก่อน" เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะล้มตัวนอนลง หลิวซินซินที่ลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ขาเรียวนั้นก้าวขาแทบไม่ออก นางดึงผ้าสะอาดผืนหนึ่งมากดบาดแผลเขาไว้เพื่อห้ามเลือดก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมร่างไว้ "บาดแผลนี้ คนเลวจี้หานทำใช่หรือไม่?" หลิวซินซินถามขึ้นในขณะจับชีพจรของเฉิงเจิงอวี้พบว่าเต้นเร็วผิดปกติ "ใช่ ข้าเสียสมาธิตอนเห็นเจ้าวิ่งกลับมา" เขาเอ่ยในขณะที่หลับตาอยู่ หลิวซินซินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่คิดในใจว่าเป็นความผิดของนางสินะ ชิ! แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลามาถกเถียงกับเขา...สิ่งสำคัญคือต้องทำให้เลือดหยุดไหลก่อน "เฉิงเจิงอวี้ ท่านหายใจเข้าลึกๆ ที่นี่มี*ฉั่งฉิก(โสมซานซี) หรือไม่? " หลิวซินซินเอ่ยในขณะที่ยังกดบาดแผลเขาไว้ "ข้างจวนข้ามีสมุนไพรจำนวนไม่น้อย เจ้าลองไปดูสิ สวมอาภรณ์ให้เรียบร้อยด้วย" เขาเอ่ยขึ้นใบหน้าเริ่มซีดเซียวเพราะเสียเลือดมาก มือหนาดึงผ้ามาคลุมกายตนไว้อย่างลวกๆ "ได้ รอข้าสักครู่ เฉิงเจิงอวี้ท่านห้ามหลับนะ" นางเอ่ยบอกเขา "ได้...." เขาเอ่ยขึ้นในขณะหลับตาอยู่ เขาพยายามเปิดเปลือกตาขึ้นแต่ทว่าเวลานี้กลับเวียนหัวยิ่งนัก "ใครอยู่ด้านนอกช่วยด้วย!" หลิวซินซินร้องขึ้นหลังจากสวมอาภรณ์แล้ว ก่อนจะเปิดประตูห้องเพื่อเรียกคนด้านนอก มาช่วย "พระชายา เกิดอะไรขึ้น?" เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้นกับหลิวซินซินที่ใบหน้าซีดเซียวเปิดประตูออกมา "ฉั่งฉิก ข้าต้องการมัน ผู้ช่วยหมอที่ท่านแบกมาอยู่ที่ใด เรียกนางมาช่วยข้า! เจิงอวี้ถูกพิษ!" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นอย่างทุลักทุเลขาเรียวสองข้างก้าวแทบไม่ออก ต้องโทษคนบ้านั่นไม่รู้จักระงับความปรารถนาบ้างเลย! "กระหม่อมจะไปตามพวกนางตอนนี้..." เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัวจากไป ร่างบางจึงเดินเข้ามา ก่อนจะเปิดผ้าที่ชุ่มไปด้วยเลือดออก แล้วจึงหยิบผ้าผืนใหม่มากดไว้อีกครา "นึกไม่ถึงว่าบาดแผลเล็กน้อยเท่านี้จะทำข้าเวียนหัวได้เช่นนี้" เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือหนาขึ้นกุมขมับ "หากถูกพิษที่มาจากของมีคม ทั้งยังเป็นพิษปลุกกำหนัดที่เร่งให้เลือดสูบฉีด แม้เล็กนิดเดียวก็ทำท่านเลือดออกจนหมดตัวได้....เพราะท่านดื้อเกินไปข้าตั้งใจจะทำแผลให้แต่แรกท่านก็ไม่ยอม อื้อ" หลิวซินซินบ่นออกมายืดยาวก่อนจะดึงนางแล้วประกบริมฝีปากเสียอย่างนั้น "ท่านยังมีอารมณ์ทำเช่นนี้อยู่อีก!" นางเอ่ยก่อนจะใช่กำปั้นทุบแผงอกเขาจนเป็นอิสระ "ซินซิน" เขาเอ่ยเสียงเบา ในขณะที่หลิวซินซินยังคงกดบริเวณบาดแผลเขาไว้นั่นเอง "ท่านหมอ! ข้ามาแล้ว! ฉั่งฉิก มีฤทธิ์สมานแผลและ ห้ามเลือด ข้ามีแบบแห้งติดกล่องมาพอดี" ซิวหยงเอ่ยขึ้นในมือผลของฉั่งฉิกแบบแห้ง "รีบเอาไปต้มโดยเร็ว ต้องขับพิษโดยด่วน และมู่หลัน ข้าอยากได้ดอกเก๊กฮวย เพื่อขับพิษร้อนด้วย ในร่างกายเฉิงเจิงอวี้ร้อนมากเกินไป " นางเอ่ยขึ้นในขณะที่ใช้ผ้ากดไว้ "ดอกเก๊กฮวยข้างจวนมี"เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้น "ดี! มู่หลัน รีบไปเก็บมาเร็วเข้า" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น สิ้นเสียงคำสั่งหลิวซินซินผู้ช่วยทั้งหมดต่างพากันทำหน้าที่ อย่างรวดเร็ว เสี่ยวจ้านที่ยืนเงอะงะได้แต่ทำตัวไม่ถูกจึงเอ่ยถาม "ข้าช่วยอะไรได้บ้าง" เสี่ยวจ้านเอ่ยอย่างโง่งม "เสี่ยวจ้าน ท่านไปเอาน้ำเย็นมาให้เฉิงเจิงอวี้แช่มือแช่เท้าเร็วเข้า และน้ำเปล่าสำหรับดื่มด้วย" หลิวซินซินสั่งการ "ข้าจะไปเดี๋ยวนี้" เสี่ยวจ้านรับคำก่อนจะหมุนตัวจากไปทันที
Latest chapter
ข้าผู้เคยร้ายจะขอกลายเป็นหมอหญิง ตอนที่ 42 ข้าคือฮองเฮา
ตอนที่ 42 ข้าคือฮองเฮายามอิ๋น(03:00-04:59)...หลิวซีจินลืมตาขึ้นก็พบเพดานห้องที่หรูหรา นางยกแขนและมือขึ้น อาภรณ์ที่นางสวม ล้วนไม่ใช่อาภรณ์ของนางเหตุการณ์ก่อนหน้ามิใช่ความฝัน...นางมาอยู่ในร่างหลิวซีจินฮองเฮาจริงๆ หญิงสาวคิดก่อนลุกเดิน สำรวจรอบห้อง....นางเดินเข้าไปใกล้คันฉ่องอย่างช้าๆ หญิงสาวมองดูคันฉ่องที่ปรากฏใบหน้างามหยดย้อยของฮองเฮาหลิวซีจิน...เวลานี้นางไม่ใช่หลิวซีจินหมอหญิงคนเดิม.....นี่นาง...เกิดใหม่ในร่างคนตายเช่นนั้นหรือ?หรือสวรรค์จะให้โอกาสนางได้ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้...หลิวซีจินคิดในขณะที่ใช้มือจับที่ใบหน้างามที่ไม่ใช่ของตนเองก่อนจะมองในคันฉ่องหรูหราก่อนสลบไป...นางได้เห็นความทรงจำของหลิวซีจินฮองเฮาที่ผุดขึ้นมาหลิวซีจินฮองเฮาผู้นี้เป็นบุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีฝ่ายขวาที่มีนามว่าหลิวโซว่ เพราะหลิวโซว่เคยรับคมดาบให้ชุนหลุนซีผู้เป็นฮ่องเต้ในเวลานี้ เพื่อตอบแทนความดีของเสนาบดีหลิวโซว่ ประจวบกับความดีเรื่องการช่วยฮ่องเต้องค์ก่อนทำงานเพื่อบ้านเมืองมาโดยตลอดหลิวซีจินซึ่งเป็นบุตรสาวจึงถูกยกให้แต่งกับชุนหลุนซีในเวลาต่อมา....ในตอนนั้นหลิวซีจินอายุเพียงสิบหกหนาวเท่านั้นก็ถูกแต่งเข้าตำ
ข้าผู้เคยร้ายจะขอกลายเป็นหมอหญิง ตอนที่ 41 การฟื้นคืนชีพ
ตอนที่ 41 การฟื้นคืนชีพ"สวรรค์! เหตุใดท่านไม่ให้ข้าช่วยพวกเขาก่อน! ไยต้องให้ข้าตายก่อนจะมาช่วยคนพวกนี้ด้วย! ใจร้ายเกินไปแล้ว!"สิ้นเสียงของนาง...ทันใดนั้นเอง... ก็มีเสียงฟ้าผ่าตรงหน้าหลิวซีจินครั้งหนึ่ง เปรี้ยง!พรึ่บ!หลิวซีจินมองสายฟ้านั้นนางรู้สึกราวกับร่างโปร่งแสงนี้ถูกบางอย่างดึงดูดไปอีกครั้ง....ก่อนสติทุกอย่างจะดับวูบไป....ณ ตำหนักฮองเฮาแคว้นหนิงหลง....หลังจากที่หลิวซีจินฮองเฮาหมดลมหายใจวันนี้นับเป็นวันที่สามแล้ว..... แต่ทว่า...ร่างกายฮองเฮานั้นยังคงอุ่นคล้ายคนมีชีวิตอยู่ สร้างความประหลาดใจให้หมอหลวงและทุกคนเป็นอย่างมาก“วันนี้ฮองเฮาหมดลมครบสามวันแล้ว ฝ่าบาทบอกไว้ว่าหากนางไม่ฟื้นภายในสามวันให้จัดการนางตามพิธีขอรับ” หมอหลวงและผู้ที่รับหน้าที่ประกอบพิธีศพเอ่ยขึ้นกับเสนาบดีหลิวโซว่ผู้เป็นบิดาด้านเสนาบดีหลิวโซว่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกทำใจไม่ได้ที่ต้องเห็นบุตรสาวมาตายจากไปโดยไร้สาเหตุเช่นนี้..เขาไม่เชื่อว่านางจะเป็นลมหมดสติและตายไปเสียดื้อ ๆ....แม้นางจะร้ายกาจแต่นางก็คือบุตรสาวคนเดียวของเขา......หลิวซีจิน…'เจ้าจะต้องไม่ตายเปล่า พ่อจะหาความยุติธรรมให้เจ้า....' เสนาบดีหลิวโซ
ข้าผู้เคยร้ายจะขอกลายเป็นหมอหญิง ตอนที่ 40 ไร้ผล
ตอนที่ 40 ไร้ผลพรึ่บ!ผลั่ก!"ฝ่าบาท! เหตุใด! เหตุใดมนต์ของข้าถึงทำอะไรท่านไม่ได้!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตาเมื่อเห็นว่านอกจากสิ่งที่นางทำจะไม่ได้ผลแล้วอีกฝ่ายยังชักกระบี่ใส่ตนอีก"เพราะเจ้ามันโง่เขลาอย่างไรเล่า น่าเสียดายยิ่งนักเสนาบดีหลิวโซว่ไม่ควรมีบุตรีเช่นเจ้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นในขณะที่สาวเท้าเข้ามาหาหลิวซีจินฮองเฮาที่ก้าวถอยหลังทันใดนั้นเองจู่ ๆ ก็มีแสงสีเขียวประหลาดออกมาจากป้ายแคว้นหนิงหลงที่ผู้เป็นฮ่องเต้แขวนอยู่ก่อนจะพุ่งไปยังร่างของผู้เป็นฮองเฮาในเวลานี้"เจ้าตายเสียเถิดหลิวซีจิน!" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะจ้วงกระบี่ใส่ผู้เป็นฮองเฮาแต่ทว่า...ปลายคมกระบี่ยังไม่ถึงตัวนาง จู่ ๆ ร่างบางของผู้เป็นฮองเฮาก็ล้มลงไปกองกับพื้นเสียอย่างนั้น...กรี๊ด!ตุบ!ด้านหลิวซีจินที่เป็นร่างโปร่งแสงที่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างงุนงง....ด้านชุนหลุนซีที่บัดนี้เพิ่งสังเกตว่าคล้ายกับว่าป้ายหนิงหลงที่เขาแขวนอยู่เป็นประจำนั้น มีแสงสีเขียวกระจายพุ่งไปยังร่างของฮองเฮาที่หมดสติอยู่....นี่มันเรื่องใดกัน?เขาสะบัดศีรษะเล็กน้อยเพื่อเรียกสติก่อนจะหันไปตะโกนไปยังทิศทางประตู"ใครอยู่ด้านนอก! มาดูแลฮองเฮา
ข้าผู้เคยร้ายจะขอกลายเป็นหมอหญิง ตอนที่ 39 จิตสุดท้าย
ตอนที่ 39จิตสุดท้าย...พรึ่บ! คล้ายกับความฝันหลิวซีจินหมอหญิงลืมตาขึ้นในสถานที่แห่งหนึ่งที่ไม่คุ้นตา นางตายแล้วใช่หรือไม่? หลิวซีจินหมอหญิงสังเกตร่างของตนก็พบว่าโปร่งแสง...เวลานี้นางคงจะเป็นวิญญาณอย่างไม่ต้องสงสัย...หญิงสาวคิดก่อนสังเกตไปรอบห้องที่แห่งนี้คือที่ใด?และเหตุใดนางจึงมาอยู่ที่นี่?ที่แห่งนี้ดูแล้ว เป็นห้องของคนชั้นสูงมองจากความกว้างของห้องและเครื่องของใช้นั้นดูมีราคามากทีเดียว ในขณะที่ร่างบางโปร่งแสงของหลิวซีจินหมอหญิงกำลังมองดูโดยรอบ ทันใดนั้นนางก็เห็นสตรีผู้หนึ่งเดินเข้ามาภายในห้อง...อารมณ์ของผู้มาใหม่นั้นคล้ายว่ากำลังโกรธเคืองบางอย่าง ดูจากการแต่งกายของอีกฝ่ายอาภรณ์สีแดงหรูหราและเครื่องประดับบนศีรษะ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงมีตำแหน่งไม่ธรรมดา และดูเหมือนทั้งคู่คงจะมองไม่เห็นนาง...เพล้ง!สตรีอาภรณ์สีแดงหรูหราคว้าแจกันมาปาลงพื้นจนแตกกระจายราวกับต้องการระบายโทสะ พอดีกันกับที่สตรีอีกคนก็วิ่งเข้ามาตามหลังผู้เป็นนาย"เหตุใดฝ่าบาทไม่เคยคิดแลข้า! ไม่ว่าข้าจะทำเช่นไร ฝ่าบาทกลับไม่คิดสนใจข้าเลย!" หลิวซีจินผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยขึ้น น้ำตาไหลอาบใบหน้างาม"ฮองเฮา โปรดระงับโท
ข้าผู้เคยร้ายจะขอกลายเป็นหมอหญิง ตอนที่ 38 ด่านเคราะห์ที่ต้องเจอ
ตอนที่ 38 ด่านเคราะห์ที่ต้องเจอหลังจากหลิวซีจินอ่านจดหมายนั้น ภาพที่ตามหลอกหลอนในความฝันก็ปรากฎขึ้น"ช่วยพวกเราด้วย…” เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนจะไอเป็นระยะ สร้างความหดหู่เหลือเกิน“ทรมานเหลือเกิน …ข้าหายใจไม่ออกแล้ว…” เสียงอีกคนหนึ่งดังขึ้นก่อนจะอาเจียนออกมาอย่างน่าสงสารนางอดนึกถึงความฝันวันนั้นไม่ได้หากนางปฏิเสธ การเดินทางไปช่วยแคว้นหนิงหลง คนอีกจำนวนมากอาจจะติดโรคแล้วล้มตายไป…อาจจะเพราะนี่คือครั้งแรกที่แคว้นหนิงหลงพบเจอกับโรคระบาดเช่นนี้ จึงยังไม่สามารถรับมือกับโรคระบาดได้แน่นอนว่ากว่าหลิวซีจินจะค้นพบการรักษาและป้องกันโรคระบาดนี้นางต้องสูญเสียมารดาและน้องสาวอันเป็นที่รัก...และเห็นคนตายไปหลายร้อยชีวิตในเมื่อนางตั้งใจจะอุทิศชีวิตให้กับการเป็นหมอแล้ว ไยต้องลังเลสิ่งใดอีก...ความรู้ที่นางมีจะต้องเป็นประโยชน์ให้กับคนในใต้หล้า...หลิวซีจินตัดสินใจกับตนเองแล้วจึงเอ่ยกับองครักษ์ที่ยืนรอคำตอบอยู่"ท่านรอข้าเก็บของสักครู่" หลิวซีจินเอ่ยก่อนจะเข้าห้องไปทันทีหลิวซีจินเก็บของที่จำเป็น หลักฐานกบฏที่ได้จากซ่งเอวี่ย และสมุนไพรรวมถึงอุปกรณ์ฝังเข็มตลอดจนตำราใส่ห่อผ้าของตน นางไม่ลืมที่จะหยิบป้ายที่มี
ข้าผู้เคยร้ายจะขอกลายเป็นหมอหญิง ตอนที่ 37 ขอความช่วยเหลือ
ตอนที่ 37 ขอความช่วยเหลือณ ห้องตำราส่วนพระองค์“ถวายบังคมฝ่าบาท” ชุนเป่ยหยางเอ่ยขึ้นเมื่อเดินทางมาจากการตามล่ากบฏ“พี่ใหญ่ อยู่กันสองคน ท่านไม่ต้องมากพิธี ได้เรื่องว่าอย่างไรบ้าง” ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นกับผู้เป็นพี่ชาย“ข้าคิดว่า ซ่งเอวี่ย หนีหายเข้าไปในแคว้นเฉิง ข้าส่งเรื่องนี้เข้าทูลฮ่องเต้แคว้นเฉิงแล้ว ทางนั้นจะช่วยตามหาอีกแรง” ชุนเป่ยหยางเอ่ยขึ้นก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม กับผู้เป็นฮ่องเต้“ข้าไปค้นหาตามแถบชายแดนในแคว้นเฉิงและโรงหมอที่หนึ่ง ไม่พบเช่นกัน ช่างเถิด ...เวลานี้ข้าเป็นห่วงประชากรที่ติดโรคระบาด.... ข้าต้องการหมอฝีมือดีที่สามารถถ่ายทอดให้คนในแคว้นเรา” ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้น“ท่านไม่ไว้ใจสำนักหมอหลวงของเราหรือ?” ชุนเป่ยหยางเอ่ยขึ้นก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ“มิใช่มิไว้ใจ แต่การแพทย์เราต้องยอมรับว่าไม่สามารถรับมือโรคระบาดนี้ได้ พวกเขาต่างก็กลัวตายล่าสุดมีผู้ติดโรคระบาดตายไปไม่น้อย หมอของเราก็เอาไม่อยู่อีกทั้ง ชุนชวนหยูเองก็สงสัยเช่นกัน...ว่าคนในสำนักหมอหลวงมีความผิดปกติ” ชุนหลุนซีเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"ข้าว่าลองขอสูตรยาจากโรงหมอต่างแคว้นที่เคยประสบโรคระบาดนี
You may also like
ร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong23.9K viewsลิขิตกาลบันดาลรัก
ป่าดอกท้อ35.3K viewsท่านพ่อ...ข้าคือบุตรสาวของท่าน
SnailW21.5K viewsอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู934.8K viewsกลยุทธ์เลี้ยงวายร้ายตัวน้อย
น้องเหม่ยเหมย1.5K viewsซูซีหลาน หนึ่งรักเคียงใจ
หรงเย่า / นาย่า1.7K viewsนางร้ายอย่างข้าขอพลิกชะตาของตัวเอง
ปลายฝนต้นหนาว3.9K viewsหลี่ซิ่วหนิง นักฆ่าสาวจอมใจจักรพรรดิ์
หนามชมพู2.8K views
