ตอนที่ 24 การรักษา

ตอนที่ 24

การรักษา

 

ผ่านไปหนึ่งเค่อ(15 นาที)

"ดื่มน้ำก่อนเถิด" นางเอ่ยขึ้นก่อนจะส่งน้ำเย็นให้เขา

เฉิงเจิงอวี้รับน้ำมาจิบ เวลานี้เขากำลังแช่เท้าในน้ำเย็นทั้งที่อากาศก็เย็นอยู่แล้ว

"เหตุใดไม่พาข้าไปแช่น้ำเย็นทั้งตัวเลยเล่า?" เขาเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ

"หากท่านไม่มีบาดแผลข้าคงทำเช่นนั้น หากพาท่านแช่น้ำเย็นแล้วแผลเกิดติดเชื้อขึ้นมาจะแย่ไปกว่าเดิม" หลิวซินซิน

ตอบ พอดีกันกับที่ซิงหยงยกถ้วยยามาก่อน

"มาแล้วๆ ท่านหมอ นี่เจ้าค่ะน้ำเก๊กฮวย" ซิวหยงเอ่ยขึ้นในขณะจะยื่นให้หลิวซินซินที่เป่าระบายความร้อน

"รีบดื่มเร็วเข้า น้ำเก๊กฮวยช่วยขับพิษร้อนในตัวท่านได้" หลิวซินซินเอ่ยก่อนจะป้อนสมุนไพรทั้งสองชนิดให้เขาได้ดื่ม

ผ่านไปครู่หนึ่งเลือดจึงหยุดไหล หลิวซินซินจึงเย็บแผลให้เขา คล้ายกับเพราะเฉิงเจิงอวี้เสียเลือดมากจึงอ่อนเพลียจึงหลับไป ด้านหลิวซินซินที่อ่อนแรงเช่นกัน เอื้อมมือไปจับชีพจรผู้ที่หลับใหลอยู่ก่อนจะถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง

"ชีพจรปกติแล้ว" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นพอดีกับที่นางออกจากห้องมา ก็พบว่าเสี่ยวจ้านยืนรออยู่

 

"พระชายา...ข้ามีเรื่องอยากสารภาพกับท่าน" เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้น โดยมีมู่หลันและซิวหยงยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ไม่ไกล

"ข้าไม่ใช่พระชายาองค์ชายสี่แล้ว เรียกข้าหมอซินซินเถอะ ท่านมีเรื่องอะไรหรือ?" หญิงสาวถามขึ้นก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ภายในศาลาจวนลับนี้

 

"องค์ชาย ท่านเลิกปากแข็งเสียที ท่านวางแผนช่วยนางหลายคราเช่นนี้...ทั้งยังทำโรงหมอเล็กๆแห่งนี้ไว้ใกล้ๆท่านอีก" เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้นก่อนจะกลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายที่การกระทำของผู้เป็นนายช่างตรงข้ามกับคำพูดเหลือเกิน

"ข้าอยากให้นางทำดีละชั่วต่างหาก" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยตอบในขณะที่มองดูคนงานกำลังปลูกสมุนไพรที่คล้ายกับแปลงในสวนโรงหมอหลิวจิน

"ท่านนี่ปากแข็งกว่าสตรีอีก" เสี่ยวจ้านบ่นขึ้น

 

เสี่ยวจ้านนึกถึงเหตุผลที่อยากช่วยนายขึ้นก่อนจะตัดสินใจเล่าความจริงบางอย่าง

"ตอนที่ท่านสลบไป มู่หลันและซิวหยงฟื้นขึ้น ข้าพา

พวกนางมาบดสมุนไพรลูกกลอน" เสี่ยวจ้านเว้นช่วงก่อนจะเล่าต่อ        

 

 

ย้อนกลับไปเหตุการณ์วันก่อน......

"แล้วหมอซินซินหายไปที่ใดเล่า" มู่หลันเอ่ยด้วยความสงสัย

"นางรักษาองค์ชายสี่อยู่ พวกเจ้าวางใจเถอะ "เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้น

"ว่าแต่พวกเจ้าไม่มีสมุนไพรอะไรที่ดื่มแล้วพูดความจริงหรือ? " เสี่ยวจ้านถามขึ้นในขณะที่มองทั้งสองบดยา

"ของเช่นนั้นจะไปมีได้อย่างไร"

"แต่จะว่าไป มันก็มีสมุนไพรอยู่สูตรหนึ่งที่มักจะได้ผลหากนำไปทำเป็นกำยานมีฤทธิ์คลายกังวลช่วยปรับสมดุลในร่างกายให้เห็นตามความเป็นจริง ว่ากันว่าหากใช้ร่วมกับสมุนไพรหายากอีกชนิดหนึ่งจะสามารถทำให้ผู้ที่สูดเข้าไปพูดความจริง" ซิวหยงเอ่ยขึ้น

"แต่สมุนไพรนั่น จะไม่แนะนำให้ใช้ทั่วไปโดยเฉพาะครัวเรือนที่ไม่ใช่สามีภรรยากัน คล้ายกับว่าจะเกิดอารมณ์ทางเพศ ท่านหมอใหญ่โม่ชิงหนานมักจะจัดให้ในคู่สามีภรรยาที่ทะเลาะกันบ่อยเพราะความกังวล" มู่หลันเอ่ยขึ้นในขณะบดสมุนไพร

"จริงหรือ? เช่นนั้นพวกเจ้าจัดให้ข้าหน่อยได้หรือไม่"

เสี่ยวจ้านถามขึ้น

"ไม่ได้ๆ ท่านจะใช่สุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ ถึงข้าจะไม่ใช่หมอเต็มตัวแต่ข้าก็รู้ดี ว่ายาพวกนี้ใช่ว่าจะดีเสมอไปหากเผลอไปใช้กับสตรีที่ไม่ใช่คู่ตนเองจะทำอย่างไร?" ซิวหยงเอ่ยขึ้นอย่างกังวล

"พวกเจ้าไม่อยากกลับโรงหมอโม่หยวนเร็วๆหรือ?" เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือกอดอก

"อยากสิ" ซิวหยงตอบ

"เช่นนั้น พวกเจ้าช่วยหาสมุนไพรนั่นให้ข้าหน่อยเถิด ข้าจะไปง้อภรรยาข้า หากง้อสำเร็จ ข้าจะเกลี้ยกล่อมองค์ชายให้ปล่อยพวกเจ้าไป ดีหรือไม่?" เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้น

ด้านมู่หลันและซิวหยงที่ได้ฟังเช่นนั้นก็มองหน้ากันอย่างไม่ไว้วางใจ ว่าคนผู้นี้จะทำตามที่กล่าวมาจริงหรือ?

แต่อย่างไรก็ตามพวกนางก็ไม่มีทางเลือกเท่าใดนักจึงได้แต่พยักหน้าตกลงก่อนจะเร่งลงมือหาสมุนไพรที่ตนได้ร่ำเรียนมา

"นี่ท่านจะบอกว่า.......กำยานในห้องนั่นเป็นฝีมือของพวกท่านสามคนเช่นนั้นหรือ? มิน่าเล่า เฉิงเจิงอวี้เจิงอวี้ถึงได้....และข้าด้วย เสี่ยวจ้าน องค์ชายถูกพิษปลุกกำหนัดจากคมกระบี่ไม่พอ ยังจะมาสูดกลิ่นกำยานปลุกอารมณ์อีก ดีนะที่เขาไม่ตายเสียก่อน" ข้าก็เกือบตายด้วย หลิวซินซินต่อในใจ มิน่าเล่ากำยานกลิ่นประหลาดนั่นจึงได้หอมเย้ายวนถึงเพียงนั้น นางไม่เคยสูดดมกลิ่นกำยานพวกนี้มาก่อน เคยเห็นโม่ชิงหนานจัดให้เฉพาะคู่สามีภรรยาเท่านั้น ได้ยินว่ากำยานพวกนี้มีฤทธิ์คลายกังวลจนต้องพูดความจริงออกมาและปลุกกำหนัดไปในตัว นางจึงไม่คิดจะสูดดมเลยสักครั้ง

"ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าองค์ชายบาดเจ็บ ท่านอย่าบอกเรื่องนี้กับองค์ชายได้หรือไม่ ข้ารู้สึกผิดมาก ข้าเพียงอยากให้พวกท่านปรับความเข้าใจกันเท่านั้น" เสี่ยวจ้านเอ่ยก่อนจะพยักหน้ารับผิด

"ข้าก็ด้วย /ข้าก็ด้วย" มู่หลันและซิวหยงเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย

"ช่างเถอะ เอาเป็นว่าข้าไม่บอกเขา" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น