ตอนที่ 63 ไทเฮาประชวร

ตอนที่ 63

ไทเฮาประชวร

  

   "หากฝ่าบาทมิเชื่อข้าแต่แรก ไยจึงให้ข้าเสียเวลาพูดอยู่นาน" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจเล็กน้อย...คนผู้นี้ต้องการ สิ่งใดจากนาง หลอกให้นางเล่าอยู่ตั้งนานแต่สุดท้ายกลับมิเชื่อในสิ่งที่นางกล่าวมาเสียอย่างนั้น

น่าโมโหนัก!

หลิวซีจินคิดในใจอย่างไม่พอใจ

"ข้าอยากรู้ว่าฮองเฮาจะแต่งเรื่องได้ดีเท่าใด...แต่น่าสนใจดียิ่ง...ข้าชอบฟังเรื่องแต่งของเจ้า อีกหน่อยข้าอาจให้ฮองเฮาเขียนเรื่องราวลงบันทึกไว้อ่านเล่น" ชุนหลุนซีเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของนางที่จ้องกลับอย่างเคียดแค้น ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ประหลาดใจไม่น้อย.... คนผู้นี้นี่!

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังฟาดฟันกันทางสายตานั่นเอง...

"ทูลฝ่าบาท/ทูลฮองเฮาเกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไทเฮาทรงประชวรพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีผู้หนึ่งเข้ามารายงาน

"ข้าจะไปตอนนี้" ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยบอกขันทีก่อนจะหันมาหาผู้เป็นฮองเฮา

"ฮองเฮา.... ข้าได้ยินมาว่าฟื้นขึ้นมาก็มีวิชาแพทย์...มิสู้ไปดูอาการไทฮองไทเฮากับข้าหน่อยเป็นอย่างไร ข้าอยากเห็นฝีมือการรักษาของฮองเฮาด้วยตาตนเอง...ว่าจะเป็นอย่างที่จวิ้นอ๋องบอกหรือไม่" เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะหันมามองฮองเฮาที่ยืนนิ่งเป็น

รูปปั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงแขนนางไปด้วยกัน

   เมื่อชุนหลุนซีและหลิวซีจินมาถึงตำหนักฮองเฮาก็พบว่าชุนหมี่เยว่ ชุนเหลียนฮวา และหมอหลวงรออยู่ก่อนหน้าแล้ว

ณ  ตำหนักไทฮองไทเฮา

โขลกๆ

เสียงไอดังต่อเนื่อง...

"คารวะฝ่าบาท/คารวะฮองเฮาเพคะ" ชุนเหลียนฮวา หรือน้องสาวบุญธรรมฮ่องเต้เอ่ยในขณะย่อคารวะอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม นางอดประหลาดใจไม่ได้ที่ฮองเฮาและฝ่าบาทมาด้วยกัน

"ฝ่าบาท แม่มีเรื่องอยากขอร้อง" ชุนหลิงไทเฮาเอ่ยขึ้นก่อนจะกระแอมไอออกมาครั้งหนึ่ง

"เสด็จแม่ ท่านอย่ากล่าวอะไรเช่นนี้เลยเพคะ ให้หมอรีบตรวจเถิด" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น

"เสด็จแม่โปรดรับสั่งมาเถิด" ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้นก่อนจะนั่งลงข้างเตียง

"ก่อนแม่จะสิ้น แม่อยากให้เจ้ารับชุนเหลียนฮวาเป็นสนม แม่รักนางราวกับลูกแท้ ๆ เจ้ารับปากแม่ได้หรือไม่?" ชุนหลิงไทเฮา เอ่ยก่อนจะน้ำตาไหล อาบใบหน้า

"เสด็จแม่ ท่านอย่ากล่าวเช่นนี้เลย" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ได้แต่กลอกตาไปมาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหึงหวงแต่เพราะนางคิดว่า 'นี่ไม่ใช่เวลามาฝากฝังอะไร' ด้านชุนเหลียนฮวาที่ได้ยินการสนทนานั้น...นั่งอยู่ไม่ไกลได้แต่ก้มหน้าลงด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

"คารวะไทเฮา หลิวซีจินขอเสียมารยาท ได้ยินว่าท่านประชวรไม่สู้รีบให้หมอหลวงรีบดูอาการก่อนดีหรือไม่เพคะ

หากติดโรคระบาดจะได้รักษาอย่างทันท่วงที" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นบ้างเพื่อตัดบท ด้านไทฮองไทเฮาที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ได้แต่ส่งสายตาอย่างเกลียดชังใส่ผู้เป็นฮองเฮา...

สวรรค์ นี่อีกฝ่ายป่วยจริงหรือไม่? เหตุใดยังมีกระจิตกระใจทำสายตาเช่นนี้ใส่นางอยู่อีกหลิวซีจินคิดในใจ

"ดูเหมือนฮองเฮาอยากจะให้ข้าตายเร็ว ๆ จึงได้เอ่ยอะไรเช่นนี้" ไทเฮาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบก่อนจะใช้ผ้าปิดจมูกจามออกมาครั้งหนึ่ง(ฮัดชิ่ว!)

"ข้ายังมิได้เอ่ยเช่นนั้น เพียงแต่เป็นห่วงท่านเนื่องจากเวลานี้แม้ผู้ติดเชื้อโรคระบาดจะเบาบางลง แต่ก็ยังหาสาเหตุและที่มาของโรคระบาดนี้ไม่ได้ ดังนั้น แม้จะอยู่ในวังหลวงแห่งนี้ที่มีคนเข้าออกก็ใช่ว่าจะไม่ติดโรคได้" หญิงสาวเอ่ยขึ้นก่อนหันไปหาหมอหลวงที่กำลังจับชีพจร 

"มิได้เป็นโรคระบาดพ่ะย่ะค่ะ......ดูเหมือนลมปราณจะผิดปกติ กระหม่อมจะจัดยาบำรุงลมปราณให้ และยาแก้ไอ

ขอไทเฮาโปรดเข้านอนเร็วกว่าปกติเพื่อร่างกายจะได้พักผ่อนเพียงพอพ่ะย่ะค่ะ" หมอโจวซานหรือหมอหลวงประจำพระองค์ไทฮองไทเฮาเอ่ยขึ้นในขณะที่จับชีพจรสตรีสูงวัยห้าสิบห้าหนาวเอ่ยขึ้น

"โขลก ๆ ข้ารู้แล้ว" ไทฮองไทเฮาเอ่ย พร้อมกับไอออกมาเล็กน้อย

"หมอหลวง...ท่านตรวจละเอียดแล้วหรือ? เสด็จแม่ไอมาหลายวันทั้งยังบ่นเจ็บคอ ครั่นเนื้อครั่นตัว คอแห้ง อีกทั้งยังจามบ่อย... เหตุใดท่านจึงบอกว่าแค่เพียงพักผ่อนน้อย" ชุนหมี่เยว่ที่นั่งฟังมานานแล้วเอ่ยขึ้นคิ้วเรียวขมวด...นางไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่าหมอหลวงผู้นี้มีญาณวิเศษหรือไร จับเพียงชีพจรครู่หนึ่งจะรู้ได้ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

"จวิ้นจู่...อย่าเสียมารยาทกับหมอหลวง" ชุนหลิงไทเฮาเอ่ย...หลิวซีจินมองใบหน้าไทเฮาที่มีอาการประหลาด...เหตุใดการตรวจอาการของหมอหลวงจึงไม่มีการซักอาการใด ๆ เลยแม้แต่น้อย หรือจะมีการซักอาการไปก่อนหน้านี้แล้ว? หลิวซีจินคิดกับตนเอง

"เรียนจวิ้นจู่ เพราะไทเฮาเป็นผู้ที่แพ้อากาศง่ายจึงมีอาการเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งยังไม่มีสมุนไพรที่รักษาให้หายขาดได้พ่ะย่ะค่ะ..." โจวซานหมอหลวงเอ่ยขึ้นอย่างใจดี ด้านชุนหลุนซีผู้เป็นฮ่องเต้ที่ฟังการสนทนาครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น

"เสด็จแม่.... พักนี้ฮองเฮาสนใจเรื่องการแพทย์จึงอยากหาประสบการณ์...ให้ฮองเฮาช่วยตรวจหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ...

หวังว่าหมอหลวงจะไม่น้อยใจไป" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นบ้าง

"พ่ะย่ะค่ะ" หมอโจวซานเอ่ยขึ้น

"เอาล่ะ อยากตรวจก็ตรวจเถิด" ชุนหลิงไทเฮาเอ่ยขึ้นก่อนจะนำผ้าปิดหน้าแล้วจาม(ฮัดชิ่ว!) ออกมาครั้งหนึ่ง

หลิวซีจินยื่นมือไปจับชีพจรครู่หนึ่ง ในใจครุ่นคิดก่อนจะเงยหน้าขึ้นถาม "ไทเฮามีผื่นคันหรือไม่เพคะ"