ตอนที่ 72 ฮองเฮาผู้ฆ่าแมว

ตอนที่ 72

ฮองเฮาผู้ฆ่าแมว

"เหลียนฮวาต้อยต่ำ แม้แต่...นางกำนัลของฮองเฮาก็ยังกล่าวเช่นนี้กับข้าได้" ชุนเหลียนฮวาแสร้งเอ่ยขึ้นก่อนจะบีบน้ำตา

"ซูลี่ อย่างไรชุนเหลียนฮวาก็เป็นบุตรบุญธรรมของไทเฮา เจ้าไม่ควรเอ่ยกับนางอย่างไร้มารยาท อู๋เหล่ย นำซูลี่ไปโบยยี่สิบครั้ง!" ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"หยุด! ใครกล้าแตะต้องคนของข้า!" หลิวซีจินที่นิ่งเงียบมานานเอ่ยขึ้น มือเรียวกำหมัดแน่น

"ฮองเฮา เปาฝูถือเป็นสัตว์เลี้ยงที่ไทเฮาและตัวข้าหวงแหนจึงได้ฝากให้ชุนเหลียนฮวาดูแล...แต่นางกำนัลของเจ้า...กล่าววาจาสามหาวกับน้องสาวบุญธรรมของข้า จึงต้องลงโทษเพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่าง" ชุนหลุนซีเอ่ยเสียงเรียบ หลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็กำหมัดแน่น...

ชุนหลุนซี...คนไร้ความยุติธรรม

"ฝ่าบาท...... ท่านก็ยังคงตัดสินไร้ความยุติธรรมเช่นเดิม พยานรู้เห็นเหตุใดจึงมีแต่คนของนาง คราวก่อนท่านก็ตัดสินเรื่องแปลงสมุนไพรของข้าแบบไร้ความยุติธรรม ครั้งนี้...ข้าจะไม่ยอมอีก!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างข่มกลั้นอารมณ์

"ฝ่าบาท ชุนหมี่เยว่ขอเสียมารยาท ข้ายืนยันได้ว่าฮองเฮาเคยช่วยชีวิตเปาฝูไว้.... อีกทั้งเมื่อครู่นางกำนัลเพียงอธิบายไยต้องลงโทษหนักถึงเพียงนี้ด้วย?" ชุนหมี่เยว่ที่เพิ่งมาถึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ  พร้อมกันนี้นางก็รู้สึกประหลาดใจการกระทำของชุนเหลียนฮวาไม่น้อยว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์ใดกันแน่ เหตุใดนางจึงได้กล่าววาจาให้ร้ายฮองเฮา...จริงอยู่ที่หลิวซีจินเคยเฆี่ยนตีสุนัขตายหลายตัว...แต่ทว่าหลังจากที่อีกฝ่ายฟื้นจากความตาย...นางก็ไม่ใช่หลิวซีจินคนเดิมอีกต่อไป...ชุนหมี่เยว่คิดว่านางมองคนไม่ผิดแน่

"อู๋เหล่ย จับนางกำนัลทั้งแปดคนของฮองเฮาไปขังไว้ที่ห้องสอบสวน...เรื่องนี้ถึงจะเป็นเพียงแมว แต่เปาฝูก็เป็นแมวที่ข้าเป็นผู้มอบให้กับน้องสาวบุญธรรมของข้า ต่อให้เป็นฮองเฮาข้าก็จะไม่ปล่อยผ่าน" ชุนหลุนซีเอ่ยเสียงเรียบ

"เสด็จพี่!" ชุนหมี่เยว่ร้องขึ้น

"ชุนหมี่เยว่ เรื่องนี้เจ้าไม่เกี่ยวข้อง กลับตำหนักไปเสีย"

ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นด้วยเสียงต่ำ

"ฝ่าบาท!" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมหมุนตัวจากไปตามคำสั่งของผู้เป็นพี่ชาย

 ด้านหลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่กำมือแน่น  นี่ชุนหลุนซีโดนของหรือไร? เหตุใดจึงไร้เหตุผลเช่นนี้....เดิมนางเพียงต้องการอยู่แบบสงบ...และเขียนหนังสือบันทึกความรู้เรื่องวิชาแพทย์เท่านั้น.... ในเมื่อเป็นเช่นนี้...เห็นทีคงต้องปกป้องตนเองเสียหน่อย หญิงสาวคิดก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ชุนเหลียนฮวา เจ้าส่งศพแมวมาให้ข้า แล้วไปตามหมอที่คิดว่ามีความรู้เรื่องนี้มาที่นี่ เพื่อพิสูจน์บางอย่างพร้อมกันกับข้า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะนำเข็มพิษออกมา

หนึ่งเค่อ (15 นาที) ต่อมา...

"เปาฝู ถูกพิษพ่ะย่ะค่ะ ดูจากผิวหนังและของกล้ามเนื้อ คิดว่าตายมาสองชั่วยาม (4 ชั่วโมง) แล้วพ่ะย่ะค่ะ" หมอผู้ที่มาตรวจร่างแมวเปาฝูเอ่ยขึ้น

"ข้าขอใช้วิธีตรวจสอบของข้าบ้าง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้เข็มที่ตนมีเพื่อทดสอบจิ้มเข้าไปในร่างกายแมวทีละส่วนก่อนจะสังเกตสีเข็มที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย...นางสังเกตดวงตาของแมวที่ค้างอยู่เช่นนั้นก็อดสงสารไม่ได้ ...เพราะต้องการใส่ร้ายนางแท้ ๆ มันจึงต้องมาตายเช่นนี้หญิงสาวคิดก่อนจะสังเกตอากัปกิริยาของชุนเหลียนฮวาที่ก้มหน้าเล็กน้อย...สตรีผู้นี้ต้องการใส่ความนาง เช่นนั้นคงต้องหาวิธีหลอกล่อให้อีกฝ่ายพูดออกมาเอง

"ครั้งสุดท้ายที่จวิ้นจู่ให้อาหารมันคือเมื่อใด... " หลิวซีจิน

ถามขึ้น

"ยามเฉิน (09:00-10:59) เพคะ" ชุนเหลียนฮวาตอบขึ้น

"ก็ราว ๆ สองชั่วยาม (4 ชั่วโมง) เช่นนั้น ข้าขอถาม....

เหตุใด แมวที่ฝ่าบาทให้ท่าน ทั้งยังบอกว่ารักมันหนักหนาแต่กลับปล่อยให้มันหลงมาตำหนักข้าถึงสองครั้ง..." หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้เด็กสาวตรงหน้า

"ฮองเฮา ได้โปรดอย่าข่มขู่ข้าอีกเลย ข้าจะไม่ตกปากรับคำเป็นสนมฝ่าบาทแล้วเพคะ" ชุนเหลียนฮวาโพล่งออกมาพลางทำสีหน้าหวาดกลัว ด้านหลิวซีจินที่ได้ยินเด็กสาวตรงหน้าแต่งเรื่องขึ้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นที เด็กสาวตรงหน้านี้จะไม่ธรรมดาอย่างที่คิด หลิวซีจินคิดกับตนเอง

"จวิ้นจู่...ท่านจะให้ข้าพูดหรือไม่ว่าท่านทำอะไรกับแมวตัวนี้...ข้าไม่เคยปลูกพืชที่มีพิษในเขตตำหนัก...ถึงแม้แมวเปาฝูนี่มันมาตายในตำหนักข้าจริง...แต่ผู้ใดจะรู้ได้ว่ามันไม่ได้รับพิษจากที่อื่นมาก่อนแล้วบังเอิญมาตายที่ตำหนักข้า" หลิวซีจินถามขึ้นก่อนจะมองไปที่ร่างแมวที่นอนแน่นิ่ง

"ฮองเฮาหมายความว่าอย่างไรเพคะ หม่อมฉันมิเข้าใจ" ชุนเหลียนฮวาแสร้งตีหน้าซื่อ

"เจ้าบอกว่าข้าวางยาพิษมันใช่หรือไม่?...ในท้องของแมวตัวนี้มียาพิษ...เมื่อครู่ข้าใช้เข็มทดสอบพิษพบว่าพิษชนิดนี้มาจากพิษดอกตู้เจวียน(กุหลาบพันปี) แต่ว่าแม้ว่าในร่างแมวตัวนี้จะมีพิษของตู้เจวียน...แต่คล้ายกับว่าพิษนี่ถูกกรอกลงไปทีหลังจึงติดอยู่แค่ลำคอของมันเท่านั้น.....เพราะสาเหตุการตายที่แท้จริงของมันคือขาดอากาศหายใจ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น...แน่นอน นางเป็นหมอตั้งแต่สิบขวบ...เคยรักษาทั้งคน ทั้งสัตว์...อีกทั้งบางคดีที่หมอหลวงผู้พิสูจน์การตายของศพ นางก็ถูกฮ่องเต้เรียกไปช่วยสืบอยู่บ่อยครั้ง...

"ไม่จริง...มันถูกยาพิษ" ชุนเหลียนฮวาเถียงขึ้น

"ไยเจ้าจึงมั่นใจว่ามันตายเพราะยาพิษ หมอหลวง ท่านมาดูร่างของแมวเปาฝูนี่อีกครั้งแล้วพิจารณาตามข้า หนึ่งลิ้นของแมวนั้นจุกปากออกมา สอง...บริเวณลำคอของมันมีอาการบวมช้ำจากการบีบรัด และสาม…มันตายมาแล้วอย่างน้อยหนึ่งวันแต่ถูกแช่แข็งไว้" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"เหตุใดท่านจึงคิดว่าข้าเอามันไปแช่น้ำแข็ง" ชุนเหลียนฮวาเอ่ยขึ้นในขณะเบิกตากว้างที่อีกฝ่ายล่วงรู้

"เพราะข้าได้กลิ่นดินประสิวกับเกลือที่ตามขนแมว

อีกทั้งขนแมวมีความชื้นเล็กน้อย สองอย่างนี้รวมกันจะกลายเป็นน้ำแข็ง...หรืออีกนัยหนึ่งมันสามารถถนอมศพของแมวไม่ให้เน่าไปกว่านี้.... นั่นหมายถึงเปาฝูถูกนำไปแช่เย็นไว้ก่อนจะนำมาที่นี่...เพื่อที่จะให้ทุกคนเข้าใจว่ามันตายมาเพียงสองชั่วยาม(4 ชั่วโมง)" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"มีกลิ่นดินประสิวจริงพ่ะย่ะค่ะ" หมอผู้หนึ่งที่เพิ่งสูดดมกลิ่นเอ่ยขึ้น

   "ดินประสิวเช่นนั้นหรือ?....ข้ามิเข้าใจในสิ่งที่ฮองเฮากล่าว"

"เพื่อทำให้มันตายในเวลาที่ข้าอยู่โดยไร้พยาน ท่านถึงขั้นฆ่าแมวของตนเพื่อใส่ร้ายข้า...อำมหิตยิ่ง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ข้าไม่ได้ทำ..." ชุนเหลียนฮวาอึกอักทันที...เหตุใดเวลานี้ฮองเฮาผู้นี้จึงเกิดมีความรู้เรื่องการถนอมศพของนางได้

ในขณะนั้นเอง  หมอหลวงโจวซานก็เข้ามายังท้องพระโรงทันที

"ทูลฮองเฮา ทูลฝ่าบาท อาจเพราะแมวเปาฝูเผลอไปกินดอกไม้มีพิษเข้าจึงตายลงพ่ะย่ะค่ะ จวิ้นจู่บุญธรรมคงมิได้มีเจตนาใส่ร้ายฮองเฮา อาจเพราะจวิ้นจู่เสียใจมากจึงได้กล่าวหาฮองเฮาโดยไม่ทันยั้งคิด" หมอหลวงโจวซานเอ่ยขึ้น

"เรื่องนี้หากข้าไม่มีความรู้เรื่องดินประสิวกับเกลือ ข้าก็คงจะเป็นแพะรับบาป.... สำนักหมอหลวงเหตุใดจึงตัดสินแบบไร้หลักฐานเช่นนี้...." หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างไม่กลัวเกรง..นางไม่แปลกใจเลยสักนิดว่าเพราะเหตุใดหมอที่นี่จึงมิอาจรักษาโรคระบาดนี้ได้...น่าโมโหนัก จู่ ๆ นางก็ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้ฆ่าแมวเสียอย่างนั้น

"ฝ่าบาท เรื่องนี้ท่านจะตัดสินอย่างไร และท่านจะลงโทษนางอย่างไร" หลิวซีจินหันไปถามผู้เป็นโอรสสวรรค์ที่ยังคงนั่งนิ่ง

สีหน้าเรียบเฉย

"ชุนเหลียนฮวา เจ้านำศพเปาฝูไปฝังแล้วกลับตำหนักเสีย กักบริเวณเจ้าสามวัน" ชุนหลุนซีเอ่ยเสียงเรียบ...ก่อนจะสาวท้าวเข้ามาใกล้ฮองเฮาของตนที่เวลานี้หน้าบูดบึ้งด้วยความไม่พอใจ...

นี่มันคือ...การลงโทษอะไรกัน?

ไร้ความยุติธรรมยิ่งนัก!

นางเกลียดเขาจริง ๆ

"เพคะ" ชุนเหลียนฮวารับคำก่อนจะหมุนตัวจากไปพร้อมกับร่างเปาฝูก่อนจะหันมายิ้มเยาะหลิวซีจินเล็กน้อย

"ส่วนฮองเฮา.... อย่างไรข้าก็ไม่ไว้ใจเจ้า...นับจากนี้เป็นต้นไป ให้ฮองเฮาย้ายไปอยู่ที่ตำหนักข้า...ข้าจะจับตาดูฮองเฮาด้วยตนเอง" ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้น ด้านหลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่เบิกตากว้าง

อะไรของเขากัน จู่ ๆ ก็จะให้นางไปอยู่ที่ตำหนักเขา

บ้าไปแล้วหรือไรกัน...นอกจากจะไม่ช่วยนางแล้วยังจะมาจับจ้องนางอีก....สวรรค์! เขามันคนไร้ความยุติธรรม!

"ฝ่าบาท  ข้าไม่ไป!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"หากฮองเฮากล้าขัดคำสั่งข้า...ถือว่านางกำนัลทั้งแปดคนมีความผิด...หากฮองเฮาของพวกเจ้าไม่พาตนเองไปอยู่ที่ตำหนักข้า...พวกเจ้าย่อมต้องถูกโบยคนละยี่สิบไม้" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ นางกำนัลทั้งแปดที่ได้ฟังเช่นนั้นก็หวาดหวั่นยิ่ง

"ข้าไป ข้าไป! ขอเวลาเก็บของสักครู่เถิด... " นางรีบตอบพลางก่นด่าในใจ